Beroemde architecten in de geschiedenis van de Turkse architectuur

De grote keizerlijke architect Mimar Sinan (1490-1588)

Mimar Hurrem Ali Sinan, ook bekend als Koca Mimar Sinan (Groot Architect Sinan), werd geboren in 1490 en diende als de belangrijkste architect van het Ottomaanse Rijk. Zijn wereldwijde reputatie en acclaim getuigen van de kwaliteit van zijn werk. Het was als een Janissary voor de Ottomaanse regering dat hij voor het eerst bekend werd, maar hij steeg snel door de rijen om een gerenommeerde militaire ingenieur te worden. Op de leeftijd van 50, werd hij benoemd tot hoofd van het kantoor van koninklijke architecten en kreeg het mandaat om een keizerlijke moskee genaamd de Sehzade (Prince/Shahzade) Moskee te bouwen. Wat hem zo ongelooflijk maakte, was de manier waarop hij kon zien hoe engineering en architectuur samen konden werken. Moseki Has alleen de hoeveelheid van de werken die Sultan heeft geprobeerd, verhoogde de meeste van zijn ruimte, met name de complexe structuur, zoals hij de multi-dometer, de schema en de wijd, die hij vandaag de geometrische benadelijkheid, en de notatie van deelt, bevatten.

De familie Balyan (18e en 19e eeuw)

De Balyans waren een illustre Ottomaanse Armeense architecturale familie die verantwoordelijk was voor enkele van de meest indrukwekkende paleizen, herenhuizen, kiosken en moskeeën van het rijk in de 18e en 19e eeuw.

De Balyan familie werd prominent aan de wending van de 18e eeuw, toen de verspreiding van westerse ideeën door het rijk op zijn hoogtepunt was. Ze waren instrumental in de ontwikkeling van de neo-Ottomaanse stijl, die elementen van de neo-klassieke en barokke bewegingen samengevoegd. De familie ontwierp zeven paleizen, waaronder Dolmabahce, vier fabrieken, een barak, een moskee, zeven kerken, twee ziekenhuizen, drie scholen, twee weieren, een fontein en een mausoleum, met Garabed Amira als het bekendste lid van het architecturale personeel.

Overal in Istanbul op dit moment, kunt u de prachtige creaties van de familie te vinden. de graven van Mahmud II en Abdulmecid; de Dolmabahce, Beylerbeyi, Ciragan, Yildiz, Kucuksu, Ihlamur, Baltalimani, en Adile Sultan (Kandilli) paleizen; de Aynalikavak, Izmit, Mecidiyekoy, Zincirlikuyu, Ayazaga, Kalendar, en talloze andere moskeeën en paleizen.

Mimar Kemaleddin Bey (1870–1927)

Ahmet Kemaleddin, geboren in 1870, is meer bekend als Mimar (architect) Kemaleddin. Hij werd bekend als een bouwer en restaurateur tijdens de laatste jaren van het Ottomaanse Rijk en de eerste decennia van de Turkse Republiek. Samen met Vedat Tek was hij een voorloper van de Eerste Nationale Architecturale Beweging, die een premie op Turkishness in zijn architecturale uitdrukkingen legde. Hoewel Mimar Kemaleddin zijn inspiratie trok uit de hedendaagse Duitse architectuur, toont het hotel dat ooit in de Tayyare Apartments in het historische district van Istanbul stond dat hij ook een onderscheidende Turkse architecturale stijl en identiteit ontwikkelde.

Vedat Tek (1873–1942)

Als het gaat om de Eerste Nationale Architecturale Beweging, kan niemand het vergelijken met Vedat Tek. Het jaar 1873 markeert zijn geboorte in de late 19e eeuw. Hij bezocht de prestigieuze Franse instellingen van hoger onderwijs, Ecole Centrale en Ecole des Beaux-Arts, in Parijs na het afstuderen van de middelbare school in Galatasaray. In de vroege stadia van zijn carrière diende hij de Ottomaanse regering in twee belangrijke functies: ten eerste, als aangewezen architect voor het Ministerie van Post en Telegrafie; en ten tweede, als hoofdarchitect van de paleizen, in welke capaciteit hij toezicht hield op de renovatie van ongeveer 20 paleizen. Zijn vroege werken omvatten het Kastanou-gouverneurskantoor en het Istanbul-mainstream. Hij werd geroepen naar Ankara na de proclamatie van de Republiek om de Turkse Grote Nationale Vergadering te creëren. De Haydarpasa en Moda Ferryboaters, het huis van Sedat en het Tekank Gazi Canyon zijn slechts een paar andere opmerkende structuren die hij ontworven.

Turgut Cansever (1921-2009)

Turgut Cansever, Turkse architect en stadsplanner, werd in 1921 geboren en ontving drie Aha Khan Awards voor architectuur. Na zijn afstuderen aan de Istanbul State Academy of Fine Arts met een diploma in architectuur, begon hij te werken als assistent van Sedad Hakki Eldem. Voor zijn conceptuele kader keek hij naar idiomen uit verschillende delen van het land. Het Anatolian Club Hotel in Buyukada, Istanbul (1951-1956), en het Demir Holiday Village in Bodrum (1971) zijn twee van zijn bekendste werken.

Seyfi Arkan (1903–1966)

Modernistisch architect Seyfi Arkan werd in 1903 in Istanbul geboren. Hij werkte tijdens de vroege jaren van de Turkse Republiek. Na een vruchtbare periode van studie aan de Istanbul Fine Arts Academy, profiteerde hij van een beurs om zijn opleiding in Berlijn verder te zetten onder leiding van professor Hans Poelzig, wiens leringen zijn perspectief en techniek diep beïnvloeden. Een van de meest prominente architecten van de tijd, werd hij door Ataturk ingeschakeld om de Cankaya Presidential Residence te creëren. Hoewel hij in dezelfde periode leefde als de Eerste Nationale Architecturale Beweging, onderscheidt zijn werk zich van de menigte. Hij baseerde de conceptualisatie van ontwerp niet op zijn nationale identiteit, zoals Vedat Tek en Mimar Kemalleddin deden, maar eerder op universele architecturale principes.

Sedad Hakki Eldem (1908–1988)

Sedat Hakki Eldem, een voorloper van moderne architectuur in Turkije, werd dat jaar geboren, in 1908. Eldem, de zoon van een diplomaat, bracht zijn jeugd en jeugd door in Europa, waar hij de basisschool in het Frans en de middelbare school in het Duits bezocht. Na terug te verhuizen naar Turkije, hij de Academy of Fine Arts, waar hij in staat was om lessen onderwezen door Vedat Tek en Guilo Mongeri te nemen. Zodra hij afstudeerde van de universiteit, gebruikte hij zijn beurs om door Europa te reizen. Daar, hij samenwerkte met Perret en Poelzig en reisde naar talrijke steden. Zijn architecturale stijl werd sterk beïnvloed door zijn opleiding door zowel Turkse als Europese geleerden. Hoewel art deco, internationale, en zelfs Le Corbusier beïnvloed zijn vroege werken, hij uiteindelijk gespecialiseerd in Ottomaanse vernacular architectuur. Eldem ontwist gemakkelijke categorisatie vanwege zijn dynamische en steeds evoluerende stijl. The House Agaoglu, de Faculations aan Istanbul, Facilities van Florya zijn slechts een paar in de credenties.

Mongeri, Allaury en D’Aranco, drie architecten uit de 19e eeuw

Met de Tanzimat-reformen werd het Ottomaanse Rijk als geheel voor het eerst blootgesteld aan westerse invloeden (1839-1876). Als onderdeel van deze transformatie werd Istanbul bijgewerkt in de mode van de dominante architecturale stijl van Europa, Neo-Classicisme. Europese architecten waren de eerste die deze stijl gebruikten, en later werden christelijke Ottomaanse architecten gewerveld om deze verder te verspreiden. Om slechts twee voorbeelden te noemen, de eerste was de Britse architect W.J. Smith, die werd ingehuurd om de Britse ambassade te bouwen, en de Zwitserse architect Gaspare T. Fossati, die werd ingehuurd om de Russische ambassade te bouwen. Veel architecten, zoals Valluary en Jachmund, werden tijdens de regering van Abdulhamid II naar Istanbul gestuurd om ofwel de hand te bouwen of de geschiedenis van de Ottomaanse architectuur te onderzoeken. Als gevolg van hun onderzoek, ontstond een mix van Neo-Classic en Ottomaanse elementen. Istanbul, en ze zijn beide aanwezig in de Yildiz Palace Pavilions en de Karakoy Moskee.