WYŁĄCZNY PRZEGLĄD · LUXURY TOUR TURKEY
Romos Travel – działamy od 2009 roku.Indywidualne wycieczki. Organizowane według indywidualnych preferencji.+90 537 473 99 56
Luxury Tour TurkeyZaplanuj moją trasę.
Luxury Tour Turkey

100 najlepszych pól golfowych na świecie.

Najlepsze pola golfowe na świecie: Pine Valley Golf Course, Pine Valley, New Jersey. Architekt: George Crump / Harry S. Colt. Rok budowy: 1918. Analiza pola golfowego nie musi być skomplikowana. Jednym z prostych, ale skutecznych sposobów oceny projektu jest analiza jakości terenu, przeszkód i greenów. Pine Valley wyróżnia się we wszystkich trzech aspektach, a wielu uważa, że ma najtrudniejsze przeszkody i najbardziej zaawansowane układy greenów w świecie golfa. Dodajmy do tego wspaniały układ, który prowadzi od jednej wyspy trawy do następnej, przez pagórkowaty, piaszczysty krajobraz, a otrzymamy pole, które od dziesięcioleci nie opuszczało

100 najlepszych pól golfowych na świecie.

100 NAJLEPSZYCH POLI GOLFOWYCH NA ŚWIECIE

Najlepsze pola golfowe na świecie.

Pole golfowe Pine Valley

Pine Valley, New Jersey.

Architekt pola golfowego Pine Valley.

George Crump / Harry S. Colt

Pole golfowe Pine Valley – rok budowy.

1918

Analiza pola golfowego nie musi być skomplikowana. Jednym z prostych, ale skutecznych sposobów oceny projektu jest analiza jakości terenu, jego przeszkód i greenów. Pine Valley wyróżnia się we wszystkich tych aspektach, a wielu uważa, że ma najtrudniejsze przeszkody i najbardziej zaawansowane układy greenów w świecie golfa. Dodajmy do tego wspaniały układ, który prowadzi od jednej wyspy trawy do drugiej, przez pagórkowaty, piaszczysty krajobraz, a otrzymamy pole, które od dziesięcioleci nie opuszczało pozycji numer 1, co oznacza, że Pine Valley jest punktem odniesienia samo w sobie.

Pole golfowe Cypress Point.

Pebble Beach, Kalifornia.

Architekt pola golfowego Cypress Point.

Alister MacKenzie

Pole golfowe Cypress Point – rok budowy.

1928

It’s almost inconceivable that land this stunning was made available for golf. For the lucky few who get to play here, they enjoy one of the game’s most inspiring walks as Alister MacKenzie’s design effortlessly transports the player around the diverse property. The iconic par-3 16th, which extends into the churning Pacific, is the game’s most dramatic and photographed hole, but there are endless other highlights, from the forested portion to heaving dunes to its famed jagged coastline. MacKenzie extracted the best from the land in part by breaking the “rules” and having back-to-back par-5s on the front and back-to-back par-3s on the back. The drivable ½-par 9th is another standout with its angled green toward play.

Pole golfowe w ośrodku Gloria Golf Resort (nowe pole).

Serik, Antalya, Turcja.

Gloria Golf Resort – pole golfowe, autor projektu:

Michael Gayon

Pole golfowe w ośrodku Gloria Golf Resort – rok budowy.

1997

Niezależnie od tego, czy masz ukochaną osobę, rodzinę, czy po prostu wielką pasję do golfa,

Gloria Hotels & Resorts gwarantuje, że zapewni Państwu wymarzone wakacje, łącząc wspaniałą naturę z luksusem. Gloria Golf Resort również obiecuje, że zapewni Państwu wymarzone wakacje.

hotel Gloria Resort, pole golfowe w Turcji.

Pole golfowe Shinnecock Hills.

Southampton, stan Nowy Jork.

Architekt pola golfowego Shinnecock Hills.

William Flynn

Pole golfowe Shinnecock Hills – rok budowy.

1931

Od 1986 roku pięć razy odbyły się tutaj zawody U.S. Open, ostatnio w 2018 roku. To arcydzieło projektu Williama Flynna. Oprócz tego, że otrzymał do dyspozycji wspaniały, rozległy teren, Flynn otrzymał coś równie cennego: czas. Prace rozpoczęły się w 1928 roku, a pole golfowe otwarto dopiero w 1931 roku. Co prawda, w czasie budowy rozpoczął się Wielki Kryzys, ale sposób, w jaki dołki wkomponowano w krajobraz, świadczy o starannym i powolnym procesie projektowania. Podobnie można powiedzieć o Royal Melbourne, położonym nieco dalej, więc wyciągnęliśmy z tego wnioski.

Pole golfowe klubu National Golf Club (Turcja)

Antalya, Turcja

Projektant krajowych pól golfowych.

David Jones / David Feherty

Krajowe pole golfowe – ROK BUDOWY

1994

1963 i 1965 – otwarte mistrzostwa, 1997 – powrót europejskich weteranów na pole National. Następnie, podczas drugiej próby, Tommy Horton uzyskał świetny wynik 6, poniżej par, pokonując Rydera Cup Player Maurice'a Bembridge'a o 2 uderzenia. Maurice przez wiele lat był posiadaczem rekordu tego pola w Augusta National (64), aż do czasu, gdy pojawił się Tiger Woods i pobił ten rekord. Australijczyk Noel Ratcliff zajął kolejne miejsce, ze stratą jednego uderzenia, na 3. miejscu. Po sukcesie European Seniors Tour na polu National, kolejnym krokiem w profesjonalnej grze było zaproszenie najlepszych zawodniczek kobiecego golfa do Turcji.

krajowy klub golfowy w Turcji

Klub golfowy Royal County Down.

Newcastle, Irlandia Północna

Architekt pola golfowego Royal County Down.

Stary Tom Morris.

Klub golfowy Royal County Down – rok budowy.

1889

Ewolucja tego projektu na przestrzeni ponad 130 lat jest fascynująca i zaowocowała tym, co wielu uważa za najlepszą pierwszą dziewięć dołków w historii tej gry. Liczne są tu dołki, w których uderzenie z tee jest wykonywane „na ślepo”, co wspaniale widać na dołkach 2, 5 i 9. Na tylnej części pola, jednym z elementów, który niedawno usunięto, był naturalny staw, znajdujący się 100 jardów przed 17. greenem. Członek klubu, George Combe, zasługuje na uznanie za swój wkład w rozwój RCD, ponieważ poprowadził projekt przez proces przejścia na piłki Haskell z gumowym rdzeniem 120 lat temu. Czterdzieści procent 15 najlepszych pól golfowych na świecie (w tym Pine Valley, Oakmont, Royal Dornoch, Pebble Beach i Merion) zawdzięcza swój charakter osobom, które zaprojektowały niewiele innych pól. Takie projekty cieszą się własnym, unikalnym stylem. W krajobrazie hrabstwa Down usłyszymy echa przeszłości, a jednocześnie będziemy mogli podziwiać zapierające dech w piersiach, rozległe widoki na Morze Irlandzkie, Góry Mourne oraz czerwonoceglaną wieżę hotelu Slieve Donard.

Królewskie pole golfowe w Melbourne (część zachodnia).

Black Rock, Australia.

Royal Melbourne Golf Course (zachodnia część) – autor projektu

Alister MacKenzie

Królewskie pole golfowe w Melbourne (część zachodnia) – rok budowy.

1931

The immense appeal of Alister MacKenzie’s Golden Age masterwork is captured by former world No. 1 Nick Faldo: “I love the way it plays firm and fast-running, the way the bunkering frames and almost intrudes into the putting surfaces and the brilliance of the bunkering style with the native scrubby look. I’m also a fan of the often very wide fairways that reward positioning and of the mix of long and short par-4s. Add to this the splendid contouring of the greens and the rich variety of approach shots that you play into those greens.” Sir Nick said it all.

Pole golfowe Oakmont

Oakmont, Pensylwania.

Architekt pola golfowego Oakmont.

Henry Fownes

Pole golfowe Oakmont – rok budowy.

1903

Żaden inny teren do gry nie zyskuje tak bardzo na swoim surowym wyglądzie. Piękno Oakmont tkwi właśnie w tym, że nie stara się być efektowny, a jednak dla purystów widok ze szczytu wzgórza na dołku 15 jest równie zapierający dech w piersiach, jak każdy inny w kraju. Pusty krajobraz charakteryzuje niewielka liczba drzew i brak źródeł wody, jedynie rowy odwadniające przecinają teren. Niewielu dołków wymaga długich uderzeń, a greeny są ogromne, więc co w tym niezwykłego? Odpowiedź można znaleźć na dołku 1, gdzie green podąża za naturalnym ukształtowaniem terenu i opada w kierunku od gracza. Niech rozpocznie się gra! W przypadku pola golfowego znanego ze swojej trudności, często pomija się fakt, że jego cztery krótkie dołki par-4 (na dołkach 2, 11, 14 i 17) są prawdziwym arcydziełem.

Pole golfowe Augusta National.

Augusta, Georgia.

Architekt pola golfowego Augusta National.

Alister MacKenzie i Bobby Jones

Pole golfowe Augusta National – rok budowy.

1933

Augusta National to spełnienie wizji Bobby'ego Jonesa i jego wybranego architekta, Alistera MacKenzie'ego. Obaj chcieli, aby Augusta National odzwierciedlała ducha i strategiczne możliwości słynnego pola golfowego Old Course w St. Andrews, które podziwiali najbardziej. Na niemal każdym dołku w St. Andrews i August National można wybrać bezpieczną lub bardziej ryzykowną drogę do greenu. Zmiany wprowadzone na dołkach 10 i 15 latem 2021 roku wywołały duże zainteresowanie, a fani golfa już z niecierpliwością czekają na kwiecień.

Pole golfowe Sand Hills.  

Mullen, Nebraska.

Architekt pola golfowego Sand Hills.

Bill Coore i Ben Crenshaw

Pole golfowe Sand Hills – rok budowy.

1995

Bill Coore and Ben Crenshaw moved teaspoons of dirt to construct the most natural, hew-to-the-land layout built since World War II. Rolling, sandy terrain, rippled fairways that were spared from a bulldozer, ever-present winds, wavy prairie grasses, and gigantic blow-out bunkers create the sensation of being seaside in the middle of landlocked Nebraska. The design was immediately embraced, and the minimalist movement started in earnest, with this course arguably kicking off the second Golden Age. Sand Hills first cracked into our top 10 in 2005 and returns again this year.

Pole golfowe Muirfield.

East Lothian, Szkocja

Architekt pola golfowego Muirfield.

Old Tom Morris, 1891 / H.S. Colt, 1925.

Pole golfowe Muirfield – rok budowy.

1925

To pole golfowe, na którym aż 16 razy odbywały się turnieje Open – w tym w 2022 roku turniej Women’s Open – nigdy nie stanowiło takiego wyzwania ani nie zapadało tak bardzo w pamięć, jak w 2013 roku, kiedy Phil Mickelson dzięki swojemu kijowi do gry z odległości 3 wood odniósł zwycięstwo. To pole golfowe tak bardzo zrobiło wrażenie na Jacku Nicklausie podczas jego zwycięstwa w 1966 roku, że nazwał na jego cześć swoje własne, równie prestiżowe pole golfowe w Ohio. Tom Weiskopf wskazuje na jego największy atut: „Ciągła zmiana kierunku między dołkami powoduje, że wieje różny wiatr, co zapewnia doskonałą równowagę i maksymalną różnorodność”.

Królewskie pole golfowe Dornoch (pole mistrzowskie)

Dornoch, Szkocja

Royal Dornoch – pole golfowe (mistrzowskie) – PROJEKTANT

Stary Tom Morris.

Królewskie pole golfowe Dornoch (pole mistrzowskie) – ROK BUDOWY

1886

Po tym, jak Tom Watson zagrał tutaj przed obroną tytułu na turnieju The Open w 1981 roku, powiedział, że to było „najlepsze doświadczenie, jakie kiedykolwiek przeżył na polu golfowym”. Donald Ross wychował się w tym miejscu, choć Dornoch przybrał ostateczny kształt, jaki znamy dzisiaj, już po jego wyjeździe. Rzeczywiście, to pole golfowe przypomina Oakmont, Pinehurst No. 2 i NGLA w tym sensie, że dzięki stałej pracy jednego człowieka (w tym przypadku Johna Sutherlanda) jego jakość stale się poprawiała przez kilka dekad.

Pole golfowe Merion (część wschodnia)  

Ardmore, Pensylwania.

Pole golfowe Merion (część wschodnia) – autor projektu

Hugh Wilson

Pole golfowe Merion (część wschodnia) – rok budowy.

1912

What makes Merion so distinctive is its remarkable variety. Some par-4s are short, others are monsters with the delta being as much as 200 yards. One par-3 is tiny, at 115 yards; the others measure 236, 246 and 256. The famous par-4 11th, where Bobby Jones clinched the 1930 Grand Slam, is slashed by a creek, while the par-4 16th demands a shot over an abandoned stone quarry. In short, Merion has everything, including sub-air and irrigation systems that lend more control over the firmness and speed of the playing surfaces. The recently expanded greens have created a plethora of new hole locations around the greens’ perimeters, and the player’s chess match with the clever design is more intense than ever.

Pole golfowe Pebble Beach.

Pebble Beach, Kalifornia.

Architekt pola golfowego Pebble Beach.

Jack Neville/Douglas Grant

Pole golfowe Pebble Beach – rok budowy.

1919

Pebble Beach to pierwszy w Ameryce wspaniały publiczny kompleks golfowy położony nad oceanem. Jego wyjątkowy układ sprawia, że gracz przechodzi od brzegu oceanu do znacznie wyżej położonego terenu, a następnie wraca w kierunku klifów, gdzie znajdują się decydujące, ostatnie dwa dołki. Nawet dzisiaj, mimo że w ciągu ostatnich 100 lat powstało wiele znakomitych pól golfowych, nie ma bardziej ekscytującego i spektakularnego odcinka niż dołki od 4 do 10. Ponadto, czy istnieje spacer, który mógłby się równać z tą ostatnią wędrówką w górę słynnego dołka par-5 nr 18, który łukiem skręca w lewo wokół zatoki Carmel?! Trudno, aby tak znane pole golfowe przerosło oczekiwania, ale mu się to udaje.

Królewskie pole golfowe w Portrush (Dunluce).

Portrush, Irlandia Północna

Królewskie pole golfowe w Portrush (Dunluce) – autor projektu

H.S. Colt

Królewskie pole golfowe w Portrush (Dunluce) – rok budowy.

1929

Jedyny obiekt poza Anglią i Szkocją, który gościł turniej Open, od lat znajduje się w czołówce 15 najlepszych pól golfowych na świecie, dzięki znakomitemu projektowi H.S. Colta z 1929 roku, który w pełni wykorzystuje jego położenie na wysokich wydmach wzdłuż wybrzeża Morza Irlandzkiego. Podczas turnieju Open w 2019 roku zaprezentowano dwa nowe dołki: 7. i 8., które zastąpiły stare, stosunkowo nudne dołki 17. i 18. Oba obszary dołków przylegają do linii klifu, a najbardziej spektakularny moment na polu następuje na 5. dołku, który ostro skręca w prawo, prowadząc do dwupoziomowego greenu położonego tuż przy klifie. Wiele dołków ma charakterystyczny kształt, który wymaga uderzenia w określonym kierunku, więc wybór kija nie jest oczywisty.

Pole golfowe „Titanic Golf Club”

Antalya, Turcja

Projektant pola golfowego Titanic Golf Club.

Pole golfowe Hawtree w Anglii.

Pole golfowe Titanic Golf Club – ROK BUDOWY

1997

Klub golfowy Titanic oferuje miłośnikom tego sportu wyjątkowe pole golfowe, którego wspaniały krajobraz tworzą Góry Taurus, a jego położenie między malowniczym strumieniem a Morzem Śródziemnym dodaje mu uroku. Trasy pola golfowego, prowadzące wzdłuż wybrzeża, zapewniają graczom niezapomniane widoki na każdy dołek.

Po jednej stronie znajduje się klub golfowy Titanic, a po drugiej – Morze Śródziemne. Belek oferuje różnorodne rozwiązania architektoniczne na każdym dołku, zachwycając fascynującym krajobrazem i obiecując niezapomniane wrażenia wizualne oraz wyjątkową grę w golfa.

Klub golfowy Titanic Belek.

Pole golfowe Pinehurst (dołek nr 2).

Pinehurst, miejscowość w stanie Karolina Północna.

Pole golfowe Pinehurst (dołek nr 2) – autor projektu.

Donald Ross

Pole golfowe Pinehurst (dołek nr 2) – rok budowy.

1907

Arcydzieło Donalda Rossa rozciąga się przestronnie wśród wysokich sosen długoigłowych w regionie Carolina Sandhills, a dołki kończą się legendarnymi greenami w kształcie odwróconego talerza. Na potrzeby 2014 U.S. Open przeprowadzono renowację autorstwa Coore-Crenshaw, przywracając pierwotny wygląd fairways o brązowych krawędziach i naturalnych obszarów, które ostatni raz widziano w 1940 roku. Nawet bez wysokiej trawy, zawodnik, który zajął drugie miejsce, uzyskał wynik tylko o jedno uderzenie lepszy od par w ciągu czterech rund. Po rozegraniu Women’s U.S. Open w następnym tygodniu, z siedziby amerykańskiego golfa rozeszło się na cały świat mocne przesłanie o zaletach szerokich fairwayów, krótkiej trawy i doskonałych greenów. To jeden z niewielu pól golfowych, który oferuje gościom możliwość przyjemnej gry, podczas której nie stracą ani jednej piłki. a już po tygodniu można przygotować kort do turnieju US Open. Taka jest zaleta krótkiej trawy – oraz geniusz projektanta Rossa.

Pole golfowe Turnberry (Ailsa)

Turnberry, Szkocja

Pole golfowe Turnberry (Ailsa) – autor projektu

Willie Fernie, 1909 / Mackenzie Ross, 1946 / Martin Ebert, 2016.

Pole golfowe Turnberry (Ailsa) – rok budowy.

2016

Turnberry powstał jako projekt Williego Ferniego i był częścią słynnego majątku Culzean. Od ponad 100 lat jest związany z hotelem Turnberry. Żadna z wojen światowych nie oszczędziła tego miejsca, a przebudowa przeprowadzona po II wojnie światowej przez Mackenzie’a Rossa stanowi podstawę dzisiejszego układu pola. Po niedawnej zmianie właściciela Martin Ebert przeprowadził gruntowną modernizację, lepiej wykorzystując skaliste wybrzeże. Zachowano słynne 9. tee w pobliżu charakterystycznej latarni morskiej, ale nie zachowano półślepego, łukowatego fairwaya. Zamiast tego stworzono wspaniałe dołkowe pole par-3, a dołek 10. jest teraz polem par-5, dłuższym i bardziej skomplikowanym, a dołek 11. został przesunięty bliżej brzegu. Dołek 6. został skrócony, aby pomieścić wspaniały nowy obszar tee. start na ostatniej dołku. Podsumowując, te ulepszenia wyniosły pole golfowe Aisla do najwyższej kategorii, oferując zarówno wyzwanie, jak i estetyczne doznania. Turnberry gościło zawody The Open po raz pierwszy w 1977 roku i było areną dwóch z najważniejszych turniejów, w których główną rolę odgrywał Tom Watson.

Pole golfowe Chicago GC.

Wheaton, Illinois.

Architekt pola golfowego Chicago GC.

C.B. Macdonald, 1895 / Seth Raynor, 1923.

Pole golfowe Chicago GC – rok budowy.

1895

Chicago Golf, jeden z pięciu klubów założycielskich Amerykańskiego Związku Golfowego, powstał w 1894 roku i był miejscem, gdzie powstało pierwsze w kraju pole golfowe z 18 dołkami. Był również pierwszym polem golfowym poza północno-wschodnią częścią kraju, które gościło turniej U.S. Open. W 1923 roku Seth Raynor przebudował pole, które zaprojektował jego mentor, C.B. Macdonald, i od tego czasu niewiele się zmieniło. Dzięki doskonałemu układowi dołków, pole pozostaje równie atrakcyjne dzisiaj, jak w czasach, gdy używano kijów z drewna hikorowego. Dołki od 1 do 3, w tym dołki wzorowane na słynnych „Road” i „Biarritz”, stanowią jeden z najtrudniejszych początków rundy golfowej.

Pole golfowe w Los Angeles (część północna)

Los Angeles, Kalifornia.

Pole golfowe w Los Angeles (część północna) – ARCHITEKT

George C. Thomas Jr.

Pole golfowe w Los Angeles (część północna) – rok budowy.

1927

Gil Hanse wraz ze swoim zespołem przywrócili pierwotny wygląd tego klasycznego pola golfowego, zaprojektowanego przez George'a Thomasa, w 2010 roku. Zmieniono kształt i położenie bunkrów, poszerzono fairwaye, a naturalny wąwóz ponownie wprowadzono do gry jako element strategiczny. Uważany za jedno z najlepszych przykładów urbanistyki w Ameryce, LACC North był gospodarzem zawodów Walker Cup w 2017 roku, a miłośnicy architektury krajobrazu z niecierpliwością czekają na nadchodzący turniej U.S. Open w 2023 roku. Jak mówi Hanse: „To pole golfowe charakteryzuje się idealną harmonią i spójnością z otoczeniem”.

Pole golfowe Friar’s Head.

Baiting Hollow, stan Nowy Jork.

Architekt pola golfowego Friar’s Head.

Bill Coore i Ben Crenshaw

Pole golfowe Friar’s Head – rok budowy.

2003

Pola porośnięte drzewami, rozległe łąki i punkty widokowe na szczytach wzgórz, skąd roztacza się panorama Long Island Sound, to główne atuty tego pola golfowego, zaprojektowanego w 2003 roku przez Billa Coore’a i Bena Crenshawa, które Phil Mickelson uznał za swoje ulubione współczesne pole. Dołki, takie jak dołek nr 14, par 5, przypominają wschodnioamerykańską wersję pola Cypress Point. Ciągłe udoskonalenia, nawet te najdrobniejsze, przyczyniły się do tego, że Friar’s Head regularnie zajmuje coraz wyższe miejsca w rankingach. Pod względem estetyki i ogólnego wrażenia, niewiele pól golfowych prezentuje się tak dobrze.

Pole golfowe Kingston Heath

Cheltenham, Australia.

Architekt pola golfowego Kingston Heath.

Des Soutar, 1925 / Alister Mackenzie, 1928.

Pole golfowe Kingston Heath – rok budowy.

1928

Dan Soutar, Mick Morcom i Alister MacKenzie odegrali kluczową rolę w stworzeniu wizualnie zachwycającego i strategicznie przemyślanego pola golfowego. Dużą zasługą tego było umiejscowienie go na terenie o piaszczystej glebie, co stanowiło istotną zaletę tego miejsca. Każdy współczesny architekt powinien poświęcić czas na wizytę tutaj, aby przestudiować, w jaki sposób twórcy tego pola golfowego wydobyli tak wiele z terenu, który nie jest ani szczególnie urozmaicony, ani rozległy. Nic dziwnego, że to pole golfowe jest tak cenione przez miłośników dobrego designu.

Pole golfowe Tara Iti

Te Arai, Nowa Zelandia

Tara Iti – projektant pola golfowego.

Tom Doak

Pole golfowe Tara Iti – rok budowy.

2015

Tara Iti zadebiutowało na naszej liście najlepszych pól golfowych w 2017, zajmując jedno z najwyższych miejsc wśród nowo otwartych pól. Następnie jego pozycja jeszcze się poprawiła. Atutem tego pola jest jego wyjątkowe położenie na wydmach wzdłuż Oceanu Spokojnego, a także doskonałe fairwaye obsiane trawą gatunku festuca i naturalne obszary porośnięte trawą i piaskiem. Projekt pola wyróżnia się znakomitymi dołkami. Dwa z nich – 15 i 17 – cieszą się dużą popularnością wśród mediów, ale kolejny, równie udany dołek, to długi, wznoszący się 12, który prowadzi od Oceanu Spokojonego do otwartego, nachylonego greenu, który po prawej stronie jest na 7 stopy wyżej niż po lewej. Na 12, gdzie gra jest pełna dynamiki i energii, można podziwiać wspaniałe widoki, nawet jeśli nie rozciąga się stamtąd panorama oceanu.

Pole golfowe w Ballybunion (stare pole).

Ballybunion, Irlandia.

Pole golfowe w Ballybunion (stare) – autor projektu.

Murphy, 1893 / Tom Simpson, 1936.

Pole golfowe w Ballybunion (stare) – rok budowy.

1936

Ten wyjątkowy obiekt golfowy w południowo-zachodniej Irlandii znajduje się pomiędzy rozległymi wydmami a Oceanem Atlantyckim. „To bez wątpienia najlepsze pole golfowe nad morzem, jakie kiedykolwiek widziałem” – powiedział Herbert Warren Wind, znany dziennikarz sportowy. Pięciokrotny zwycięzca turnieju Open, Tom Watson, dodał: „To jedno z najlepszych i najpiękniejszych pól golfowych, jakie można znaleźć”. Sześć lat temu kierownik utrzymania terenu, John Bambury, rozpoczął prace nad zmianą nawierzchni greenów z trawy poa na trawę kostrzewową i przywróceniem tradycyjnego stylu gry. Jego ciężka praca przyniosła oczekiwane rezultaty.

Pole golfowe Winged Foot (część zachodnia)

Mamaroneck, stan Nowy Jork.

Pole golfowe Winged Foot (część zachodnia) – PROJEKTANT

A.W. Tillinghast

Pole golfowe Winged Foot (część zachodnia) – rok budowy.

1923

Hale Irwin przetrwał trudne zawody 1974 „Masakra w Winged Foot” podczas US Open i ostatecznie zwyciężył, kończąc turniej z wynikiem o siedem uderzeń powyżej par. Geoff Ogilvy nie wypadł dużo lepiej w 2006, a jego wynik o pięć uderzeń powyżej par zapewnił mu zdobycie trofeum. Mark Brooks, 1996, mistrz PGA, podsumował ten klasyczny projekt A.W. Tillinghast z epoki „złotego wieku” w następujący sposób: „Prawdopodobnie jest sześć trudnych dołków, sześć naprawdę trudnych dołków i sześć niemożliwych dołków”. Przerażająco ukształtowane, gruszkowate greeny, rozległe bunkry i szereg wymagających par-4 definiują trudność tego pola. W skali „trudności” od 1 do 10, Jack Nicklaus kiedyś ocenił zachodnie pole jako 12. Niemniej jednak, oszałamiające rozbudowanie greenów autorstwa Gila Hanse przywróciło ekscytujący element kreatywności, z którym niewiele pól parkowych może się równać. twierdzić; utrzymywać; rywalizować.

Pole golfowe Cornelia Golf Club.

Antalya, Turcja

Projektant pola golfowego Cornelia.

Nick Faldo

Pole golfowe Cornelia – rok budowy.

1937

Po kilku tygodniach chodzenia po piaszczystych wzgórzach w Hutchinson, porośniętych jukkami, architekt Perry Maxwell oświadczył: „Jest tu 118 dobrych dołków golfowych. Wszystko, co muszę zrobić, to wyeliminować 100 z nich”. Brakuje tu tylko oceanu w tym wyglądającym jak pole golfowe terenie, który był gospodarzem zawodów U.S. Women’s Open w 2002 roku (Juli Inkster) i U.S. Senior Open w 2006 roku (Allen Doyle). To wspaniale, że Maxwellowie mogli pracować nad tym wyjątkowym miejscem, ponieważ ich subtelne podejście do krajobrazu jest czymś, co każdy architekt powinien studiować.

golf w Cornelii

Pole golfowe Riviera.

Pacific Palisades, Kalifornia.

Architekt pola golfowego Riviera.

George Thomas Jr./Billy Bell Sr.

Pole golfowe Riviera – rok budowy.

1927

Wartość, jaką wnosi architekt, jest tutaj wyraźnie podkreślona. Zlokalizowane w wąskiej dolinie pole golfowe nie budziło początkowo wielkich nadziei. Jednak dzięki wizji George’a Thomasa i Billy’ego Bella powstało jedno z najbardziej strategicznych i interesujących pól golfowych. Wspólnie zaprojektowali oni unikalne układy bunkrów i nachylone greeny, podnosząc je na nowy poziom w latach 1920. Dowodem na ich niezwykłe umiejętności jest choćby dołek Riv o długości 311 jardów, par 4, 10. Dzięki pomysłowemu rozmieszczeniu bunkrów i nachylonemu greenowi, na tym niewielkim dołku można zastosować wiele różnych strategii, aby uzyskać dobry wynik. Słynne słowa Thomasa – „strategia jest duszą tej gry” – doskonale oddają charakter pola Riv.

Pole golfowe Pacific Dunes.

Bandon, Oregon.

Architekt pola golfowego Pacific Dunes.

Tom Doak

Pole golfowe Pacific Dunes – rok budowy.

2001

Ten nietypowy projekt Toma Doaka wyniósł go na szczyt popularności. Na pierwszych dziewięciu dołkach przeważają dołki par-4, które na pozostałych dziewięciu dołkach ustępują miejsca sekwencji 3-3-5-4-3-5. Tylko Mike Keiser mógłby zaakceptować tak nietypową sekwencję dołków par, a to pole golfowe pomogło nowoczesnej architekturze uwolnić się od pewnych ograniczeń projektowych, które przez ostatnie pięć dekad krępowały projektantów. Rozproszone, rozległe bunkry, gigantyczne naturalne wydmy, starannie ukształtowane greeny i panoramiczne widoki na Pacyfik dopełniają obraz pierwszego arcydzieła Doaka.

Pole golfowe Crystal Downs.

Frankfort, Michigan.

Pole golfowe Crystal Downs – PROJEKTANT

Alister MacKenzie i Perry Maxwell

Pole golfowe Crystal Downs – rok budowy.

1932

Ze względu na odległe położenie, Crystal Downs początkowo nie wzbudzało większego zainteresowania, ale sytuacja się zmieniła, gdy Tom Doak zaprezentował to pole golfowe Benowi Crenshawowi w latach 1980. Połączenie silnych wiatrów wiejących od jeziora Michigan, gęstej trawy na obszarach przy fairwayach, pagórkowatego terenu i wyjątkowo skomplikowanego ukształtowania greenów sprawia, że jest to jedno z trudniejszych pól golfowych spośród tych znajdujących się w pierwszej 100, biorąc pod uwagę jego par, który wynosi 70. Mimo że pole ma zaledwie nieco poniżej 6,600 jardów długości, nie jest wymagana monstrualna długość, ponieważ greeny są tutaj wyjątkowo dobre. (Zdjęcie: Gary Kellner/Dimpled Rock)

Pole golfowe w Sunningdale (stara część).

Sunningdale, Anglia

Pole golfowe Sunningdale (stara część) – autor projektu.

Willie Park Jr., rok 1901 / H.S. Colt, rok 1922.

Pole golfowe Sunningdale (stare) – rok budowy.

1922

Golf w Wielkiej Brytanii narodził się na wybrzeżu, na terenach piaszczystych, ale wraz ze wzrostem popularności tej dyscypliny, ludzie zaczęli preferować pola golfowe położone bliżej miejsca zamieszkania. Jednym z pierwszych pól golfowych w głębi lądu, które ustanowiło nowy standard w projektowaniu, było pole w Sunningdale, powstałe na początku XX wieku. Połączenie oryginalnego projektu Williego Parka Jr. z udoskonaleniami wprowadzonymi przez Harry’ego Colta (takimi jak przeniesienie dołu nr 12 w górę i w lewo) zaowocowało stworzeniem jednego z najbardziej prestiżowych pól golfowych w głębi lądu.

Pole golfowe Oakland Hills (południowa część).

Bloomfield Hills, Michigan.

Pole golfowe Oakland Hills (południowa część) – autor projektu

Donald Ross, 1917.

Pole golfowe Oakland Hills (południowa część) – rok budowy.

1917

Z biegiem lat Oakland Hills – słynne pole golfowe, które Ben Hogan „pokonał” podczas US Open w 1951 roku – stało się długie, wąskie i trudne, co odpowiadało charakterystyce innych amerykańskich pól golfowych, na których rozgrywane są mistrzostwa. Jednak taki los tego pola nie był zamierzony – to było wielkie dzieło Donalda Rossa, pole golfowe zaprojektowane w stylu parkowym, które miało pobudzać do myślenia. Na szczęście wszystkie zalety tego pola, a nawet więcej, zostały przywrócone w 2020 roku, gdy Gil Hanse, Jim Wagner i ich zespół przywrócili pierwotną szerokość pola i kąty uderzeń. Powierzchnia greenów została powiększona o aż 35 procent, a bunkry przywrócono do ich pierwotnych, imponujących rozmiarów. Trawy gatunku kostrzewa poruszają się na wietrze, a ukształtowanie terenu, niezasłonięte już przez drzewa, idealnie podkreśla majestat pola golfowego w stylu parkowym. oferta.

Pole golfowe Seminole.

Juno Beach, Floryda.

Architekt pola golfowego Seminole.

Donald Ross

Pole golfowe Seminole – rok budowy.

1929

Od czasu opublikowania naszego ostatniego światowego rankingu, miłośnicy golfa mieli okazję dwukrotnie zobaczyć Seminole w telewizji: najpierw podczas wydarzenia w maju 2020 roku, którego celem było zebranie funduszy na walkę z Covidem, a następnie podczas Walker Cup w 2021 roku. Uważany za jedno z najpiękniejszych miejsc, na którym pracował Donald Ross, ten teren golfowy rozciąga się wzdłuż i pomiędzy dwiema głównymi liniami wydm, a Ross w pełni wykorzystał tę okazję, projektując dołki, które nieustannie prowadzą w różnych kierunkach. Klub słynie z doskonałej jakości nawierzchni, co było szczególnie widoczne podczas Walker Cup. Niektórzy uważają, że reputacja tego pola golfowego opiera się na ekskluzywności klubu, co jest niesprawiedliwe, biorąc pod uwagę, że na polu znajduje się wiele wyjątkowych dołków, w tym 4., 6., 13. i jeden z... najlepsze, najbardziej efektowne fragmenty trójdołowej części gry.

Królewskie pole golfowe St. George’s.

Sandwich, Anglia

Royal St. George’s – pole golfowe – PROJEKTANT

Laidlaw Purves, 1887 / H.S. Colt, 1922.

Królewskie pole golfowe St. George’s – rok budowy.

1922

To miejsce, które aż 15 razy gościło British Open, ma swoją historię sięgającą 1887 roku. „Sandwich”, jak jest potocznie nazywane, położone jest wśród najbardziej wymagających wydm spośród wszystkich pól golfowych, które kiedykolwiek gościły ten turniej. Oznacza to, że liczba uderzeń, przy których nie widać, gdzie ląduje piłka, jest tutaj większa niż na innych polach. Niektórzy profesjonaliści lubią ten aspekt, inni podchodzą do niego z rezerwą. Gracze amatorzy, którzy postrzegają grę w golfa na tego typu polu jako przygodę, a nie sposób na zarobek, są zazwyczaj bardziej entuzjastyczni w swoich opiniach. Chociaż Sandwich jest rozległe, napięcie daje o sobie znać, zwłaszcza na dołku numer 4, gdzie trzeba pokonać najbardziej przerażający bunkier na fairwayu. Ian Fleming, twórca Jamesa Bonda, był wielkim fanem wyzwań, jakie stwarza podwyższony green na dołku numer 10, ale najbardziej stresujący moment następuje na dołku par-5 numer 14. Piłka wylądowała blisko granicy pola gry po prawej stronie. Należy mu się uznanie, ponieważ nic nie wytrąciło z równowagi Collina Morikawę w drodze do jego imponującego zwycięstwa w turnieju The Open w 2021 roku.

Pole golfowe w San Francisco.

San Francisco, Kalifornia.

Architekt pola golfowego w San Francisco.

A.W. Tillinghast

Pole golfowe w San Francisco – rok budowy.

1918

A.W. Tillinghast zaprojektował tutaj swoje najbardziej efektowne zbiory bunkrów, tworząc dyskretne miejsce w rejonie zatoki, które unika rozgłosu równie stanowczo, jak sąsiedni klub Olympic Club chętnie korzysta z jego bliskości. Znana jako „Dziura Pojedynku”, par-3 na dołku nr 7, gdzie wymagane jest uderzenie z powietrza, może być najbardziej znanym dołkiem na tym polu, ale to par-4 na dołkach nr 2, 3, 10 i 12 są prawdziwymi perełkami.

Pole golfowe w North Berwick (część zachodnia).

North Berwick, Szkocja.

Pole golfowe w North Berwick (część zachodnia) – autor projektu:

David Strathairn

Pole golfowe w North Berwick (część zachodnia) – rok budowy.

1895

Na wschód od Edynburga rozciąga się ten słynny kompleks pól golfowych. Jednym z jego największych atutów jest 15. dołek, znany jako Redan, którego układ jest często naśladowany – to dołek par 3, do którego uderza się na podwyższony, ukośny green. Jednak pod względem zapadających w pamięć elementów, 15. dołek ustępuje miejsca 13. dołkowi, par 4, zwanemu The Pit, którego green znajduje się bezpośrednio za niskim kamiennym murem. Równie interesujący, choć mniej omawiany, jest 16. green, z lewym i prawym obszarem wzniesionym, oddzielonym głębokim rowem. Nasza grupa ekspertów wyraźnie docenia różnorodność przeszkód, które golfista musi pokonać, ponieważ od czasu pierwszego pojawienia się na światowej liście rankingowej w 2007 roku, pole golfowe stale piło w górę.

Pole golfowe w Lahinch (stare).

Lahinch, Irlandia

Pole golfowe w Lahinch (stare) – autor projektu

Old Tom Morris, 1893 / Alister MacKenzie, 1927 / Martin Hawtree, 2003.

Pole golfowe w Lahinch (stare) – rok budowy.

1927

Lahinch zachwyca monumentalnymi wydmami i zapierającymi dech w piersiach widokami na Ocean Atlantycki i Klify Moher. Projekt Old Toma Morrisa z 1893 roku, połączony z udoskonaleniami Alistera MacKenziego z 1927 roku, w tym z nowym układem dołka nr 9, oraz zmianami wprowadzonymi przez Martina Hawtree w 2003 roku, obejmującymi rozbudowę pola w kierunku dużych wydm, tworzy nieodpartą kombinację piękna, wyzwań i dobrej zabawy.

Pole golfowe Hirono

Miki-Chi, Japonia

Architekt pola golfowego Hirono.

C.H. Alison

Pole golfowe Hirono – rok budowy.

1932

Japońscy golfiści nigdy wcześniej nie widzieli tak głębokich, strategicznie rozmieszczonych bunkrów, jakie architekt C.H. Alison wprowadził na polu Hirono na początku lat 1930. Dlatego bunkry zbudowane później zaczęto nazywać „bunkrami Alisona”. Początkowo pole miało piaszczysty, surowy wygląd, ale posadzenie drzew zmieniło charakter Hirono na przestrzeni dziesięcioleci. Na szczęście, dzięki niedawnym pracom renowacyjnym przeprowadzonym przez Martina Eberta, piasek ponownie stał się dominującym elementem krajobrazu.

Wydmy Barnbougle

Bridport, Australia

Barnbougle Dunes – PROJEKTANT

Tom Doak i Mike Clayton.

Barnbougle Dunes – rok budowy.

2004

Australia’s greatest links continually achieve top-40 status thanks to a sophisticated design coupled with a stirring seaside setting with holes nestled in large dunes that run parallel to the ocean. The clubhouse is situated in the middle, with each nine fanning out on either side. The dunes extend inland “only” some 350 yards and the architects did a fabulous job in having the holes flow across them in every conceivable manner. One highlight is the short 7th, which is the Southern Hemisphere’s equivalent to the Troon’s Postage Stamp hole and is equally adept at wreaking havoc. One of its tricks? Its abrupt change in direction from any previous holes means golfers don’t have a good read on how the wind will affect their tee balls.

Pole golfowe w Carnoustie (pole mistrzowskie)

Carnoustie, Szkocja.

Pole golfowe w Carnoustie (pole mistrzowskie) – autor projektu

Robertson, 1842 / Old Tom Morris, 1872 / James Braid, 1926

Pole golfowe Carnoustie (pole mistrzowskie) – rok budowy.

1926

Ten historyczny teren golfowy powstał w 1842 roku i charakteryzuje się wrzosowiskami, ostrokrzewem, gęstą trawą przypominającą dżunglę, stromymi bunkrami wzmocnionymi kamieniami oraz krętym strumieniem Barry Burn – wszystko to sprawia, że wiatr stanowi poważne wyzwanie. Ten wymagający teren, na którym odbywają się zawody Open, wyłonił takich zwycięzców jak Ben Hogan, Gary Player i Tom Watson. Słabe przygotowanie terenu do zawodów Open w 1999 roku jeszcze bardziej umocniło jego reputację jako „Carnoustie”. To szkoda. Jeśli jednak gra się z odpowiednich tee, można się miło zaskoczyć – i być pod ogromnym wrażeniem – różnorodnością terenu oraz doskonałą i zróżnicowaną konfiguracją greenów.

Pole golfowe Country Club (Clyde/Squirrel)

Brookline, Massachusetts.

Pole golfowe Country Club (Clyde/Squirrel) – PROJEKTANT

Członkowie TCC/Willie Campbell

Pole golfowe Country Club (Clyde/Squirrel) – rok budowy.

1899

Ten otoczony drzewami teren, będący siedzibą elitarnego klubu w Bostonie, istnieje już ponad 125 lat i był gospodarzem trzech turniejów U.S. Open oraz słynnego Ryder Cup w 1999 roku. Pole turniejowe ma charakter hybrydowy i składa się z 18 dołków spośród 27, które posiada klub. Połączenie dołków Clyde i Squirrel zostało wykorzystane podczas turnieju U.S. Open w 1913 roku, kiedy to lokalny zawodnik, Francis Ouimet, zaskoczył i pokonał faworyzowanych Brytyjczyków. Do charakterystycznych elementów tego pola należą przeszkody wodne i średniej wielkości greeny. Podczas turnieju U.S. Open w 2022 roku zawodnicy zostaną przypomniani, że nie ma zastępstwa dla precyzyjnego uderzenia, które pozwala trafić na fairway i green, ponieważ gęsta trawa stanowi istotny element wyzwania, tak jak było to w 1913 roku. (Uwaga: oceniamy pole, na którym regularnie grają członkowie klubu, a nie pole hybrydowe).

Pole golfowe w Morfontaine.

Mortefontaine, Francja

Architekt pola golfowego Morfontaine.

Tom Simpson

Pole golfowe Morfontaine – rok budowy.

1927

Ukryty w trudno dostępnym, zalesionym miejscu, około 40 mil na północ od Paryża, znajduje się dyskretny, ale uroczy i bardzo kameralny teren golfowy. Odważny początek, z dołami o długości 475 jardów (par 4) i 225 jardów (par 3), ustępuje miejsca łagodniejszym, choć strategicznie interesującym dołom, które były ulubione przez generała Dwighta D. Eisenhowera, częstego gościa. Nie przegapcie dziewięciu dołów pola Valliere w Morfontaine; jego ukształtowanie terenu jest równie zachwycające, co samo Miasto Światła.

Klub golfowy Royal Birkdale.

Southport, Anglia

Architekt pola golfowego Royal Birkdale.

George Low Jr., 1889 / Fred Hawtree, 1932.

Klub golfowy Royal Birkdale – rok budowy.

1932

Wielu uważa, że to pole golfowe oferuje „najbardziej sprawiedliwą” trasę podczas turnieju Open, ponieważ większość dołków prowadzi przez doliny, a liczba uderzeń wykonywanych „na ślepo” jest niewielka, mimo że pole znajduje się wśród wysokich wydm. Peter Thomson wygrał pierwszy turniej Open, który odbył się tutaj, w 1954 roku, a Birkdale było gospodarzem dziewięciu kolejnych edycji, w tym ostatniej, w której w 2017 roku zwyciężył Jordan Spieth. (Zdjęcie: Kevin Murray)

Pole golfowe w Somerset Hills.

Bernardsville, New Jersey.

Architekt pola golfowego Somerset Hills.

A.W. Tillinghast

Pole golfowe Somerset Hills – rok budowy.

1918

Dzięki 25-letniemu procesowi renowacji, przeprowadzonemu z niezwykłą dbałością o szczegóły, pole golfowe Somerset Hills osiągnęło poziom, dzięki któremu niektórzy uważają je za najlepsze dzieło A.W. Tillinghasta, idealne do codziennej gry. Dwie części pola różnią się od siebie – pierwsza znajduje się na bardziej otwartym terenie, a druga prowadzi do lasu, gdzie Tillinghast w mistrzowski sposób wykorzystał naturalne elementy wodne. Pewien zagorzały mieszkaniec Nowego Jorku powiedział: „To wystarczający powód, by chcieć zamieszkać w New Jersey”.

Pole golfowe Cabot Cliffs.

Inverness, Nowa Szkocja.

Architekt pola golfowego Cabot Cliffs.

Bill Coore i Ben Crenshaw

Pole golfowe Cabot Cliffs – rok budowy.

2016

Canada’s top-ranked course is a six-year-old Bill Coore/Ben Crenshaw that alternates between big dunes at the southern end and cliffs at the northern end that rises more than 100 feet above the Gulf of St. Lawrence, inspiring Pebble Beach-like awe. The 2nd hole, arguably the course’s finest, starts from a tee high on a bluff and requires a rousing tee shot over wetlands, followed by an equally dramatic approach to an elevated green with punchbowl qualities. The opportunity to use side slopes to kick balls onto the putting surfaces is a recurring design theme and the fescue fairways encourage lively interaction with the ground. Two of the best examples occur late in the round. One is at the downhill 560-yard 15th, which is reachable under certain wind conditions. The other comes at the 320-yard 17th, where a courageous well-executed power fade over the cliffs and down the sloping fairway could result in an eagle putt. A great design lends itself to lasting memories, and Cabot Cliffs are aces in that department.

Pole golfowe w Garden City.

Garden City, stan Nowy Jork.

Architekt pola golfowego Garden City.

Devereux Emmet, 1899 / Walter Travis, 1906.

Pole golfowe w Garden City – rok budowy.

1899

Devereux Emmet and Walter Travis share credit for this old-school design that plays across Hempstead Plain on Long Island. The water is 10 miles both north and south, so sea breezes are a frequent companion. Laurie Auchterlonie won the 1902 U.S. Open here with record scores, owing to the debut of the longer, more durable Haskell ball. Garden City’s tilted greens, like the 10th and 15th, are lay-of-the-land architecture at its highest form. To understand what it means to “get the most from the land,” study the small parcel around the clubhouse that contains the 1st, 2nd and 18th holes, each stellar in its own right.

Pole golfowe Southern Hills.

Tulsa, Oklahoma.

Architekt pola golfowego Southern Hills.

Perry Maxwell

Pole golfowe Southern Hills – rok budowy.

1936

To miejsce było areną trzech turniejów U.S. Open i czterech turniejów PGA Championship. Ten teren, zaprojektowany przez Perry'ego Maxwella w okresie Wielkiego Kryzysu, charakteryzuje się dołami, które płynnie wkomponowują się w pagórkowaty krajobraz, idealnie nadający się do gry w golfa. Przez dziesięciolecia teren był zasłonięty gęstym drzewostanem, ale Keith Foster, a później Gil Hanse, otworzyli to miejsce, aby każdy mógł podziwiać jego piękno. Zniknęły również starannie ukształtowane bunkry, które nigdy nie pasowały do stylu projektów Maxwella. Wszyscy są zachwyceni tym, jak ten teren ewoluował w XXI wieku.

Pole golfowe w Nowej Południowej Walii.

La Perouse, Australia

Architekt projektujący pola golfowe w Nowej Południowej Walii.

Alister Mackenzie, 1928 / Eric Apperly, 1947.

Pole golfowe w Nowej Południowej Walii – rok budowy.

1928

Wspaniały most portowy i opera w Sydney są symbolem tego miasta o niezwykłym pięknie, a pole golfowe w La Perouse stanowi jego prawdziwą perłę. W połowie każdego z dziewięciu dołków znajdują się dołki położone wzdłuż skalistego wybrzeża. Dwa najbardziej znane dołki to dołek nr 5, par 5, z długim, opadającym w kierunku Pacyfiku fairwayem, oraz dołek nr 6 o długości 195 jardów, który prowadzi nad zatoką Cape Banks, ale odcinek od dołka 13 do 16 to równie dobry zestaw dołków par 4, jakiego można szukać.

Kalifornijski Klub Golfowy w San Francisco – pole golfowe.

Południowe San Francisco, Kalifornia.

Architekt pola golfowego California Golf Club w San Francisco.

A.V. Macan, 1926 / Alister MacKenzie, 1928 / Kyle Phillips, 2007

Kalifornijski Klub Golfowy w San Francisco – pole golfowe. ROK BUDOWY.

1926

Przez większą część swojej 80-letniej historii Cal Club, jak nazywają go mieszkańcy, oferował wymagające, choć dobrze zaprojektowane pole golfowe, którego atrakcyjność podnosił fakt, że był on związany z Kenem Venturim. Po przebudowie w 2008 roku, przeprowadzonej przez Kyle'a Phillipsa, która łączyła elementy renowacji i nowej koncepcji, wielu uważa, że to prywatne pole golfowe dorównuje najlepszym w Kalifornii, na północ od Cypress Point. Położony na zboczu wzgórza, Cal Club jest narażony na działanie każdego wiatru. Dodajmy do tego trawy gatunku kostrzewa na fairwayach i rozległe zbocza terenu, a otrzymamy pole golfowe, którego charakter zmienia się każdego dnia. Nawet w bezwietrznych warunkach połączenie krótkiej trawy, rozległych bunkrów i cyprysów stwarza nieustanne możliwości robienia zdjęć. Kiedy odkryjesz, że pole golfowe jest równie dobre, jak wygląda, masz w sobie coś wyjątkowego.

Pole golfowe Shoreacres.

Lake Bluff, Illinois.

Architekt pola golfowego Shoreacres.

Set Raynor

Pole golfowe Shoreacres – rok budowy.

1921

Strome wąwozy wpływają na przebieg gry na słynnym odcinku dołków od 10. do 15. na polu Shoreacres. Reszta terenu ma bardziej umiarkowany ukształtowanie, ale prawdopodobnie nie zauważysz tego, ponieważ rozległe greeny oferują tak interesujące cele. To ironiczne, biorąc pod uwagę, że architekt ten projektował dołki według określonego schematu, ale najlepszym dołkiem w tym projekcie Setha Raynora może być wyjątkowo oryginalny, wymagający dołu nr 15, o długości 520 jardów, par 5, który ostro skręca w lewo, przechodzi nad wąwozem i omija go.

Pole golfowe w lesie Swinley.

South Ascot, Anglia

Projektant pola golfowego Swinley Forest.

H.S. Colt

Pole golfowe Swinley Forest – rok budowy.

1910

W przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, w Anglii nie panikuje się z powodu pól golfowych, na których wynik par jest niższy niż 70. Fakt, że pole golfowe Swinley Forest, o długości 6431 jardów i wyniku par 69, jest powszechnie uznawane za wzór doskonałego projektu, jest mocnym przesłaniem. Podobnie jak Rye, dzięki pięciu dołom, na których można zakończyć grę jednym uderzeniem, oraz wymagającemu wynikowi par poniżej 70, Swinley Forest stanowi bardziej kompleksowe wyzwanie, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Im świat pędzi szybciej, tym więcej osób docenia takie kluby jak Swinley, gdzie panuje atmosfera spokoju.

Pole golfowe Cape Kidnappers.

Te Awanga, Nowa Zelandia

Architekt pola golfowego Cape Kidnappers.

Tom Doak

Pole golfowe Cape Kidnappers – rok budowy.

2004

Zdjęcia tego pola golfowego wykonane dronem są niezwykle sugestywne, ukazując dołki położone na wyniesieniach terenu, setki stóp nad Oceanem Spokojnym. Jednak w golfa gra się na ziemi, a nie w powietrzu, i w tym miejscu jest to idealne rozwiązanie, ponieważ urozmaicony teren jest doskonały do gry w golfa. Najbardziej znany dołek na tym polu jest również najbardziej przerażający – ma 650 jardów długości, jest dołkiem par-5 i jest 15 dołkiem na polu. Po obu stronach fairway'a teren opada, a na klifie z widokiem na ocean znajduje się zielone pole, które wydaje się wisieć na krawędzi. Miłośników architektury prawdopodobnie równie bardzo zachwycą kąty uderzeń na poprzednim dołku, krótkim dołku, do którego potrzeba dwóch uderzeń, z charakterystycznym układem greenu, przypominającym słynny „Road Hole”.

Pole golfowe Bethpage (czarne pole).  

Farmingdale, stan Nowy Jork.

Pole golfowe Bethpage (czarne pole) – PROJEKTANT

A.W. Tillinghast

Pole golfowe Bethpage (czarne pole) – rok budowy.

1935

The Black intimidates golfers with a sign at the 1st tee that recommends the course “only for highly skilled golfers.” Among them? Tiger Woods, who won the 2002 “People’s Open,” as that U.S. Open came to be known. Woods was the only golfer to break par for 72 holes, owing to rugged, uphill par-4s, massive bunkers and the wrist-fracturing rough found on this Rees Jones-restored A.W. Tillinghast layout. The Black is one of the great routings, highlighted by the masterful way Tillinghast placed the fairways and greens from the 2nd hole in a valley all the way through the dogleg left 9th. The par-5 4th and its iconic cross-bunkering is a world-beater.

Pole golfowe w Portmarnock (stare pole).

Portmarnock, Irlandia.

Pole golfowe w Portmarnock (stare) – autor projektu

W.C. Pickerman/George Ross/Mungo Park, 1894/George Coburn, 1896.

Pole golfowe w Portmarnock (stare) – rok budowy.

1896

Podczas zbliżania się do lotniska w Dublinie, wypatrujcie przez okno najbardziej romantycznego miejsca, jakie można sobie wyobrazić na pole golfowe. Tak, to Portmarnock, położony wśród niskich wydm na końcu półwyspu. Poczucie odosobnienia jest wyraźne, mimo że dzieli was zaledwie 7 mil w linii prostej od tętniącego życiem miasta. Seve Ballesteros, Bernhard Langer i Ian Woosnam to tylko niektórzy z golfistów, którzy wygrali tutaj Irish Open. Arnold Palmer kiedyś uznał 15. dołek za jeden z najlepszych dołków par-3 w golfie, a jednak drugi dołek par-3 po tej stronie (krótszy 12. dołek) jest równie dobry. Przygotujcie się na jedne z najszybszych i najbardziej idealnych warunków do gry, jakie oferuje ten sport. Nie przegapcie również trzeciej dziewiątki dołków, zwanej Yellow. Dziewięć.

Pole golfowe Ballyneal

Holyoke, Kolorado.

Architekt pola golfowego Ballyneal.

Tom Doak

Pole golfowe Ballyneal – rok budowy.

2006

Założenie prywatnego klubu w odległym miejscu wiąże się z pewnym ryzykiem i można rozsądnie oczekiwać, że klub potrzebuje czasu, aby się rozwinąć i znaleźć swoją niszę. Obecnie, będąc już w drugiej dekadzie swojego istnienia, Ballyneal może poszczycić się najlepszymi warunkami do gry od momentu otwarcia. Piłki toczą się po nierównym terenie, a gracze z przyjemnością poszukują kreatywnych sposobów wykorzystania naturalnych przeszkód i ukształtowania terenu, aby precyzyjnie wykonywać uderzenia. Pola pokryte trawą gatunku kostrzewa sprzyjają różnorodności strategii gry.

Pole golfowe St. Patrick’s Links.

Carrickart, hrabstwo Donegal, Irlandia.

Architekt pola golfowego St. Patrick’s Links.

Tom Doak

Pole golfowe St. Patrick’s Links – rok budowy.

2021

Irlandzkie wydmy skorzystały na osadzaniu się piasku na przestrzeni tysiącleci wzdłuż zachodniego wybrzeża, co widać na przykładzie słynnych pól golfowych w południowo-zachodniej części kraju, takich jak Ballybunion, Lahinch i Waterville. Każde z nich charakteryzuje się wyjątkowymi i imponującymi formacjami terenu. Położone w północno-zachodnim hrabstwie Donegal, pole golfowe St. Patrick również wkrótce stanie się popularne wśród golfistów, którzy będą przyjeżdżać, aby doświadczyć niepowtarzalnej radości, jaką daje gra na polu otoczonym wysokimi wydmami i walka z wiatrem. Wygląda, jakby istniało od stu lat, a nie jakby zostało otwarte w 2021 roku, co świadczy o przemyślanym projekcie i talencie osób, które nad nim pracowały. Niektóre wewnętrzne ukształtowania terenu, takie jak te, które można znaleźć na Dojścia do dołków nr 5, 10, 11 i 17 są równie efektowne, co całe otoczenie. Zarówno amatorzy golfa, jak i miłośnicy architektury powinni zwrócić uwagę na elementy, które sprawiają, że gra na trzech najdłuższych dołkach par-4 (9, 11 i 16) jest tak przyjemna.

Pole golfowe w Maidstone.

East Hampton, stan Nowy Jork.

Pole golfowe w Maidstone – projektant pola golfowego.

John Park/Willie Park Jr.

Pole golfowe w Maidstone – rok budowy.

1922

Wspaniała lokalizacja Maidstone, położonego na skraju Atlantyku, ponownie w pełni zachwyca, dzięki niedawnej renowacji przeprowadzonej przez Coore & Crenshaw. Dbanie o nadmorskie wydmy to prawdziwa sztuka: odsłonięcie zbyt dużej ilości piasku spowoduje, że zostanie ono rozwiane przez wiatr, a przykrycie go pozbawi to miejsce jego charakteru. Maidstone znalazło idealną równowagę. Dodatkową zaletą tego romantycznego miejsca jest wyjątkowy zestaw greenów zaprojektowanych przez Willie i Johna Parka, z których wiele charakteryzuje się efektownymi, pozorowanymi krawędziami. Maidstone to wymarzone pole golfowe, na którym można regularnie grać, częściowo dlatego, że jego charakter zmienia się codziennie wraz z pogodą.

Pole golfowe Baltusrol (dolna część).

Springfield, New Jersey.

Pole golfowe Baltusrol (dolna część) – autor projektu.

A.W. Tillinghast

Pole golfowe Baltusrol (dolny teren) – rok budowy.

1922

Jack Nicklaus nazwał Baltusrol jednym ze swoich ulubionych pól golfowych i łatwo zrozumieć dlaczego – dwukrotnie wygrał tam U.S. Open. Układ pola to klasyczny projekt Tillinghasta, z pagórkowatymi fairwayami, wymagającymi greenami i dwoma kolejnymi dołami par-5, które zamykają rundę. Na przestrzeni lat Lower był gospodarzem czterech turniejów U.S. Open (pozostałe trzy turnieje U.S. Open w Baltusrol odbyły się na polu Upper), a także dwóch turniejów PGA, ale ponieważ w planie nie ma już kolejnych turniejów U.S. Open, niektórzy zastanawiają się, czy to pole nie zostało wycofane z nieoficjalnego cyklu USGA. Obecna renowacja przeprowadzona przez Gila Hanse powinna to zmienić.

Pole golfowe Camargo.

Cincinnati, Ohio.

Architekt pola golfowego Camargo.

Set Raynor

Pole golfowe Camargo – rok budowy.

1926

Ten dyskretny, zaprojektowany w 1926 roku przez Setha Raynora obiekt na obrzeżach Cincinnati oferuje głębokie bunkry i rozległe, kwadratowe greeny, a jego teren charakteryzuje się licznymi dolinami i wąwozami. Znajdują się tu również typowe dla Raynora cztery dołki o charakterystycznym układzie (Redan, Short, Biarritz i Eden), które dorównują jego najlepszym projektom.

Królewskie pole golfowe w Troon (stara część).

Troon, Szkocja.

Królewskie pole golfowe w Troon (stara część) – autor projektu

Willie Fernie

Królewskie pole golfowe w Troon (stara część) – rok budowy.

1887

Arnold Palmer, Tom Weiskopf i Tom Watson to tylko niektórzy z amerykańskich golfistów, którzy odnieśli zwycięstwo w Troon, jednak najbardziej pamiętny strzał wykonał zawodnik, który ostatecznie nie wygrał: 71-letni Gene Sarazen, który podczas turnieju Open w 1973 roku trafił piłką bezpośrednio do dołka (hole-in-one) na 8. dołku, zwanym „Postage Stamp”, o długości 123 jardów (jak widać na zdjęciu), używając kija 5-iron! Ten słynny 8. dołek przyciąga wiele uwagi, ale Troon ma również wiele innych znakomitych dołków, w tym 7., 11., 13. i 15. Kamienny mur oddzielający pole golfowe od linii kolejowej jest niezwykle blisko 11. greenu i stanowi doskonały sprawdzian, który pozwala ocenić, kto ma (a kto nie ma) pełną kontrolę nad swoim zamachem. Z pewnością świętujmy sukces na „Postage Stamp”, ale nie zapominajmy o innych walorach tego pola.

Pole golfowe Kiawah Island (Ocean)

Kiawah Island, Południowa Karolina.

Pole golfowe Kiawah Island (Ocean) – autor projektu

Pete Dye.

Pole golfowe Kiawah Island (Ocean) – rok budowy.

1991

Połączenie pływowych mokradeł, porośniętych krzewami wydm, dębów i kojącego szumu Oceanu Atlantyckiego, słyszalnego na każdym dołku, sprawia, że to jedno z najbardziej niezapomnianych pól golfowych na południu Stanów Zjednoczonych. Choć pole ma zaledwie 30 lat, może się już pochwalić bogatą historią organizacji ważnych turniejów, a najbardziej pamiętny był emocjonujący Ryder Cup z 1991 roku, zwany „Wojną nad Oceanem”. Od tego czasu znacznie zwiększono powierzchnię krótkiej trawy wokół greenów, a projekt pola stał się bardziej interesujący i wymagający niż przerażający. Wiele greenów ma płaskie powierzchnie, a najbardziej wyraźne są na dołkach 3, 11 i 14. Phil Mickelson doskonale poradził sobie z powierzchnią greenów, co pomogło mu w osiągnięciu sukcesu. historyczne zwycięstwo w turnieju PGA Championship w 2021 roku.

Pole golfowe Woodhall Spa (pole „Hotchkin”)

Woodhall Spa, Anglia

Pole golfowe Woodhall Spa (Hotchkin) – PROJEKTANT

Harry Vardon, 1905 / H.S. Colt, 1912 / S.V. Hotchkin, 1926.

Pole golfowe Woodhall Spa (Hotchkin) – rok budowy.

1926

Należy wyróżnić architektów H.S. Colta i S.V. Hotchkina za udoskonalenie pierwotnego projektu Harry’ego Vardona i przekształcenie pola golfowego w jedno z najwspanialszych tego typu obiektów w głębi lądu, prawdziwą oazę pośród rozległych, płaskich terenów bagiennych Lincolnshire. Głębokie bunkry to charakterystyczny element Woodhall Spa, obok licznych zarośli dzikiej róży i doskonałego zestawu dołków par-3.

Pole golfowe Kawana (Fuji).

Ito-Shi, Japonia

Architekt pola golfowego Kawana (Fuji).

C.H. Alison / Kinya Fujita

Pole golfowe Kawana (Fuji) – rok budowy.

1936

Japońskim odpowiednikiem słynnego Pebble Beach jest to pole golfowe zaprojektowane w 1936 roku, z którego roztaczają się zapierające dech w piersiach widoki na ośnieżony wulkan Fudżi oraz rozległe panoramy wybrzeża Oceanu Spokojnego. Doskonałe bunkry i przemyślane rozwiązania taktyczne, zaprojektowane przez Alisona, w połączeniu z urozmaiconym terenem, sprawiają, że warto pokonać trzydziestokilometrową trasę z Tokio, aby zagrać na tym polu. Ostatnie wycinki drzew wzdłuż obrzeża terenu jeszcze bardziej podkreśliły jego wyjątkowe, nadmorskie położenie.

Pole golfowe w Cruden Bay.

Cruden Bay, Szkocja.

Architekt pola golfowego Cruden Bay.

Tom Simpson

Pole golfowe w Cruden Bay – rok budowy.

1926

Ten kultowy klasyk jest jednym z ulubionych pól golfowych zarówno Pete'a Dye'a, jak i Toma Doaka. Położony dwadzieścia trzy mile na północ od Aberdeen, Cruden Bay oferuje wiele unikalnych elementów, w tym idealny do zrobienia zdjęcia do pocztówki dołek par-3 nr 4, z którego roztacza się widok na rzekę Water of Cruden i rybacką wioskę Port Erroll, oraz dołek par-4 nr 14, z jego zielenią w kształcie lejka. Dołek nr 4 rozpoczyna sekwencję pięciu dołków, o które każde pole golfowe typu links chętnie by się ubiegało, ponieważ każdy z nich jest niezwykle różnorodny i przemyślany.

Pole golfowe w Sunningdale (nowe).

Sunningdale, Anglia

Pole golfowe Sunningdale (nowe) – autor projektu.

H.S. Colt

Pole golfowe Sunningdale (nowe) – rok budowy.

1922

Stare pole golfowe H.S. Colta, liczące 99 lat, stanowi urocze dopełnienie nowszego pola, i zasługuje na uznanie samo w sobie. W rzeczywistości niektórzy golfiści wolą bardziej wymagające nowe pole od tego starszego. Pola golfowe w okolicach Londynu słyną z wielu powodów, ale siła dołków par-5 nie jest jedną z nich. Dwa dołki par-5 na nowym polu – 6. i 13. – stanowią wyjątek i są kluczowymi elementami każdej dziewiątki dołków. Dodatkowo, najlepszy dołek par-3 w klubie znajduje się na nowym polu (dołek nr 5, z którego uderza się z wysokiego punktu do innego wysokiego punktu, przez płytkie, porośnięte wrzosami dolinę). Dołki par-4 są bardzo zróżnicowane, od wymagającego 4. dołka, który nagradza uderzenie z fade’em z tee i draw przy podejściu, po krótki, liczący nieco poniżej 400 jardów, 12. dołek, którego celem jest podwyższone green.

Pole golfowe w Inverness.

Toledo, Ohio.

Architekt pola golfowego w Inverness.

Donald Ross, 1919 / Andrew Green, 2017.

Pole golfowe w Inverness – rok budowy.

1919

Remont przeprowadzony przez Andrew Greena przywrócił pierwotny charakter pola Ross, usunięto elementy, które do niego nie pasowały, a także wydłużono niektóre dołki, aby stanowiły wyzwanie dla współczesnych golfistów. Niewiele pól może poszczycić się tak doskonałym zestawem dołków, na których do wykonania wymagane są dwa uderzenia, a wśród nich wyróżniają się dołki numer 6, 7, 9, 15, 17 i 18. Słynny ostatni dołek w Inverness ma mniej niż 400 jardów i jest jednym z najbardziej interesujących zakończeń rundy w grze. Szkoda, że współcześni architekci rzadko projektują dołki, które nagradzają strategię i umiejętność myślenia, a nie tylko siłę.

Pole golfowe w Rye (stare).

Camber, Anglia

Pole golfowe Rye (stara część) – autor projektu

H.S. Colt, 1895 / Tom Simpson / Herbert Tippet / Guy Campbell, 1907.

Pole golfowe Rye (stare) – rok budowy.

1907

Pierwsza dołka jest najłatwiejsza (i jedyna na tym polu, którą można pokonać trzema uderzeniami), a potem… chwila! Następnie czeka na nas tuzin dołek par-4, z których 10 ma ponad 420 jardów długości, oraz znana z tego, że jest wyjątkowo trudna, grupa pięciu dołek par-3, dzięki którym to pole o długości 6503 jardów uważane jest za jedno z najtrudniejszych na naszej liście. Fakt, że można przejść się po polu Rye w dwie i pół godziny, skłania do zastanowienia się nad wartością pól, które są znacznie dłuższe.

Królewskie pole golfowe Lytham & St. Annes.

Lytham St. Annes, Anglia

Architekt pola golfowego Royal Lytham & St. Annes.

George Low junior.

Królewskie pole golfowe Lytham & St. Annes – ROK BUDOWY

1897

Niezależnie od siły wiatru i postępu technologicznego, 205 bunkrów na polu w Lytham oznacza, że to wymagające pole jest zawsze gotowe, by wystawić na próbę najlepszych golfistów, tak jak to robi od 1926 roku, kiedy to po raz pierwszy gościło zawody Open Championship. Jeden z tych bunkrów, znajdujący się po lewej stronie, w centralnej części 18. dołka, kosztował Adama Scotta zwycięstwo w Open w 2012 roku. W rzeczywistości cały 18. dołek jest doskonałym przykładem tego, jak rozmieszczać bunkry na fairwayu, aby urozmaicić grę i powinien być uznany za jeden z najlepszych dołków na świecie. Nikt nie radził sobie lepiej w trudnych sytuacjach niż hiszpański golfista Seve Ballesteros, który dwukrotnie triumfował tutaj w spektakularny sposób.

Pole golfowe w Kemer (Turcja)

Stambuł, Turcja

Architekt pola golfowego Kemer.

Joan Dudok van Heel.

Pole golfowe Kemer – rok budowy.

1995

Kemer Country Golf Club to jedyne miejsce, które przychodzi na myśl, gdy mowa o grze w golfa w Stambule. Dysponuje on 18-dołkowym polem golfowym, które spełnia międzynarodowe standardy. Pole golfowe zostało zaprojektowane przez znanego projektanta, Joana Dudoka van Heela, zgodnie z normami USGA i jest odpowiednie zarówno dla początkujących, jak i dla doświadczonych golfistów.

Kursy przygotowane przez profesjonalnych golfistów posiadających certyfikat PGA, którzy są również trenerami tureckiej reprezentacji narodowej w golfie, umożliwiają początkującym graczom szybkie rozpoczęcie gry na 18-dołkowym polu golfowym (par 73, długość 6113 m). Klub ten, który w największym stopniu przyczynił się do rozwoju golfa w Turcji i zajmuje wiodącą pozycję w tej dyscyplinie sportu, organizuje każdego roku ponad 50 turniejów.

region Kemer w Stambule

Pole golfowe w Prestwick.

Prestwick, Szkocja

Architekt pola golfowego w Prestwick.

Stary Tom Morris.

Pole golfowe w Prestwick – rok budowy.

1851

Ten teren, który gościł otwarte mistrzostwa 24 (w tym pierwsze zawody 12), oferuje niezwykłe połączenie nietypowych elementów i wymagających dołów. Najbardziej nierówny teren znajduje się w pobliżu klubu, a na tym odcinku można znaleźć takie perełki jak dołek 1, z kamiennym murem i linią kolejową biegnącą wzdłuż prawej strony fairwaya, wąski dołek 15 oraz słynny dołek Alps 17. Z kolei na odcinku od 6-10 dominuje seria wymagających dołów, które wymagają dwóch uderzeń. Połącz wszystkie te różnorodne wyzwania, a otrzymasz wyjątkowe, historyczne pole golfowe. Im więcej podróżujesz, tym bardziej doceniasz unikalny urok Prestwick.

Pole golfowe Cape Wickham

Wyspa Kinga, Australia.

Architekt pola golfowego Cape Wickham.

Mike DeVries i Darius Oliver.

Pole golfowe Cape Wickham – rok budowy.

2015

Wickham zachwyca początkowymi dołami, które biegną wzdłuż nadmorskiego klifu, trzema dołami par 3, które omijają morze, oraz dołem numer 18 w stylu Cape, który wymaga odważnego uderzenia, aby pokonać zatokę Victoria Cove. Położony na północnym krańcu wyspy King w cieśninie Bass, pomiędzy Tasmanią a kontynentalną Australią, ten teren golfowy znajduje się w najbardziej wystawionym na wiatr miejscu spośród wszystkich na naszej liście. Wickham rekompensuje to szerokimi obszarami do lądowania i greenami, które są otwarte z przodu, co oznacza, że golfiści mogą liczyć na dobrą zabawę, niezależnie od tego, czy wieje słaby, czy silny wiatr!

Pole golfowe Sleepy Hollow.

Scarborough, stan Nowy Jork.

Architekt pola golfowego Sleepy Hollow.

C.B. Macdonald/Seth Raynor, 1913/A.W. Tillinghast, 1929/Gil Hanse, 2017

Pole golfowe Sleepy Hollow – rok budowy.

1913

To pole golfowe w hrabstwie Westchester zawsze wyróżniało się wyjątkowym urokiem, głównie dzięki zapierającym dech w piersiach widokom na rzekę Hudson, szczególnie na dołkach numer 15 i 16. Jednak wcześniej dołki te nie były zbyt interesujące w odległości 50 jardów i bliżej. Sytuacja zmieniła się w 2016 roku, kiedy Gil Hanse rozpoczął dwuletni projekt, którego celem było nadanie greenom charakterystycznego stylu C.B. Macdonalda, który, trzeba przyznać, sam Macdonald by docenił.

Pole golfowe Myopia Hunt Club.

Południowy Hamilton, Massachusetts.

Myopia Hunt Club – pole golfowe – PROJEKTANT

H.C. Leeds.

Pole golfowe Myopia Hunt Club – rok budowy.

1898

Niektórzy krytycy rankingów narzekają, że organizowanie dużych turniejów nieproporcjonalnie podnosi pozycję danego pola golfowego. Czy to prawda w przypadku Myopia Hunt, biorąc pod uwagę, że było ono gospodarzem czterech turniejów U.S. Open? Prawdopodobnie nie, biorąc pod uwagę, że ostatni z nich odbył się w 1908 roku! Na to, że Myopia nadal pięło się w górę na liście, wpłynęło docenienie przez zarząd prac Gil Hansa nad renowacją pola, w ramach których wycięto drzewa, a fairwaye zostały poszerzone i ponownie połączone z wspaniałymi bunkrami, zaprojektowanymi przez Herberta Leedsa. Piękna, niebieska trawa na obszarach między fairwayami najlepiej prezentuje się z daleka, ale nie da się ukryć przed bardzo stromymi greenami na dołach 4, 6 i 13. Żaden z tych dołów nie jest długi, ale nachylenia, które Leeds nadał im około 120 lat temu, definiują trudność przy współczesnej prędkości greenów. Przy silniejszym wietrze i twardej nawierzchni pola, trudne warunki gry na tym polu golfowym ponownie dają o sobie znać. Ciekawostka: średni wynik zwycięzcy w czterech turniejach U.S. Open rozegranych na tym polu wynosił prawie 324 uderzenia, czyli 81 uderzeń na rundę.

Pole golfowe Marmara Club.

Stambuł, Turcja

Architekt pola golfowego Marmara.

Tony Jacklin

Pole golfowe Marmara Club – rok budowy.

1994

Marmara Golf Club to jedyne miejsce, które przychodzi na myśl, gdy mowa o grze w golfa w Stambule – oferuje on 18-dołkowe pole golfowe, spełniające międzynarodowe standardy.

Projekt pola golfowego Marmara, które otwarto w 1994 roku, należy do Tony'ego Jacklina, jednego z najlepszych golfistów na świecie. Na 18-dołkowym polu golfowym o parze 73 i długości 6245 metrów znajdują się cztery dołki o parze 3, pięć o parze 5 i dziewięć o parze 4. Na dołku numer 12 nie ma typowej alei, zamiast tego znajduje się dolina o głębokości 50 metrów. Różnice wysokości terenu na poszczególnych dołkach wahają się od 0 do 60 metrów.

Ponieważ naturalne dębowe lasy występują w tym regionie, a teren charakteryzuje się nierównym ukształtowaniem i stanowi wyzwanie, uważa się, że jest to pole golfowe szczególnie preferowane przez profesjonalnych golfistów. Na tym polu odbywały się turnieje PGA European Challenge w latach 1997–1998 i 1999, a także wiele innych międzynarodowych zawodów, i reprezentował on Turcję Beko.

marmara golf resort

Klub golfowy Ardfin

Wyspa Jura, Szkocja.

Ardfin Golf Club – ARCHITEKT

Bob Harrison

Klub golfowy Ardfin – rok założenia.

2017

Manmade hazards are few on Australian architect Bob Harrison’s design, but he puts golfers on notice early, with the tee shot at the 205-yard 2nd needing to carry a 100-foot cliff. The thrill ride continues, with holes 8 through 11 hugging the cliff line. Harrison mixes up the asks with a variety of fine green complexes. Most are open in front to accommodate for the wind, some greens fall away from the player, a couple are knobs that are particularly hard to hold and the tiny putting surface at the 9th protects par at the drivable 295-yard par-4.

Pole golfowe Casa De Campo („Zęby Psa”)

La Romana, Republika Dominikanska.

Pole golfowe Casa De Campo (Teeth of the Dog) – PROJEKTANT

Pete Dye.

Pole golfowe Casa De Campo (Teeth of the Dog) – rok budowy.

1971

Założyciel, Alvaro Carta, zasługuje na uznanie za to, że w 1970 roku zatrudnił Pete’a Dye’a do zaprojektowania głównej atrakcji swojego ośrodka, a następnie pozwolił mu na wykorzystanie prawie pięciu kilometrów linii brzegowej. Proces budowy przebiegał powoli, ponieważ konieczne było karczowanie gęstej roślinności przy użyciu maczet. Import maszyn był zbyt kosztowny, dlatego w pracach pomagało 300 mieszkańców Dominikany. Ostatecznie Dye znalazł sposób na umieszczenie ośmiu dołków wzdłuż linii brzegowej, z których trzy to dołki par 3, a uderzenia z tylnych tee wymagają precyzji i siły, aby piłka przeleciała nad lazurową wodą; czwarty dołek par 3 (nr 13) był pierwszym wyspiarskim dołkiem Dye’a, z podwyższonym greenem otoczonym morzem piasku. Ten dyskretny teren golfowy z wiekiem nabrał uroku i nadal omawiają najlepsze dzieła Dye’a.

Pole golfowe Oak Hill (część wschodnia)

Rochester, stan Nowy Jork.

Pole golfowe Oak Hill (część wschodnia) – PROJEKTANT

Donald Ross, 1921 / Andrew Green, 2020.

Pole golfowe Oak Hill (część wschodnia) – rok budowy.

1921

Golf na najwyższym poziomie to miecz obosieczny. Regularne organizowanie ważnych turniejów przynosi prestiż i powód do dumy dla danego klubu. Z drugiej strony, wiele obiektów, które uznano za odpowiednie, powstało około sto lat temu, kiedy to kije z trzonkami z drewna hikorowego były standardem. Kluby są pod ogromną presją, aby ich pole golfowe było dostosowywane do postępu technologicznego w sprzęcie. Jednym z prostych rozwiązań jest zwiększenie liczby przeszkód wodnych. Tak się stało w Oak Hill pod koniec lat 1970. Na szczęście klub niedawno zmienił swoje podejście, uznając, że należy przywrócić pierwotny wygląd pola, zaprojektowanego przez Donalda Rossa, w jak największym stopniu. Andrew Green zadbał między innymi o usunięcie niepasujących elementów wodnych i upewnił się, że... że słynne pole golfowe East Course ponownie stało się spójnym arcydziełem, które można porównać do złotej ery golfa, bez żadnych skaz.

Klub golfowy Castle Stuart

Inverness, Szkocja.

Architekt klubu golfowego Castle Stuart.

Gil Hanse i Mark Parsinen

Klub golfowy Castle Stuart – rok założenia.

2009

Według magazynu „GOLF”, najlepsze nowe międzynarodowe pole golfowe roku 2009 utrzymało wysoki poziom dzięki znakomitemu projektowi Gila Hanse’a i Marka Parsinena, który spotkał się z entuzjastycznymi opiniami Phila Mickelsona – jeszcze zanim Mickelson wygrał Scottish Open w 2013 roku na tym polu. Do jego największych atutów należą szerokie fairwaye, rozległe i naturalne bunkry oraz panoramiczne widoki na Moray Firth i szkockie Highlands. Ekscytujący finisz obejmuje trzy kolejne dołki o długości połowy par, na których wszystko może się zdarzyć: dołek nr 16, na którym można dojechać piłką z tee, surowy dołek nr 17, na którym wystarczy jedno uderzenie (który jest zorientowany w przeciwną stronę niż dołek nr 16), oraz dołek nr 18, par 5, który opada w dół w kierunku charakterystycznego, białego budynku klubu w stylu art déco.

Pole golfowe Cabot Links

Inverness, Nowa Szkocja.

Architekt pola golfowego Cabot Links.

Rod Whitman

Pole golfowe Cabot Links – rok budowy.

2012

Deweloperzy Ben Cowan-Dewar i Mike Keiser przekazali kanadyjskiemu architektowi Rodowi Whitmanowi rozległy teren nadmorskiej części Nowej Szkocji, który miał zostać zaaranżowany na pole golfowe. Efektem jest pierwsze w Kanadzie autentyczne pole golfowe typu „links”. Twarde, nierówne fairwaye porośnięte kostrzewą, nadmorskie bryzy i rozległe widoki na Zatokę Świętego Wawrzyńca dobitnie pokazują, dlaczego Nowa Szkocja nosi łacińską nazwę „Nowa Szkocja”. Talent Whitmana do dodawania subtelnych ukształtowań terenu w okolicach greenów (takich, które sprzyjają zagrywaniu piłki toczącą się w kierunku 13. i 16. dołka) jest niezrównany, ale w tym przypadku pozostaje niezauważony, ponieważ rozległe widoki są tak spektakularne.

Królewski klub golfowy w Liverpoolu.

Hoylake, Anglia

Royal Liverpool Golf Resort – ARCHITEKT

George Morris, HS Colt, Fred Hawtree.

Royal Liverpool Golf Resort – rok budowy.

1869

„Hoylake”, jak jest powszechnie znany, był gospodarzem 12. edycji turnieju Open Championship w 2014 roku. Nie jest to typowe, malownicze pole golfowe, ponieważ nie ma tu latarni morskich, gór ani imponujących wzniesień. Jednak jego fairwaye są nierówne, a umocnione bunkry są strategicznie rozmieszczone i niemal zawsze skutkują stratą pół uderzenia. Ponadto, pole charakteryzuje się wewnętrzną linią, poza którą uderzenie jest uznawane za nieprawidłowe – to kolejna cecha, za którą Hoylake jest znane. Kiedy wieje silny wiatr, Hoylake staje się jednym z najtrudniejszych pól golfowych, wymagającym wyjątkowej precyzji uderzeń, co udowodnił Tiger podczas turnieju Open w 2006 roku.

Pole golfowe Bandon Dunes.

Bandon, Oregon.

Architekt pola golfowego Bandon Dunes.

David McLay Kidd

Pole golfowe Bandon Dunes – rok budowy.

1999

Pierwotny projekt pola golfowego w Bandon, autorstwa Davida McLaya Kidda, rozciąga się na skalistych klifach nad Pacyfikiem. Widoki na ocean zapierają dech w piersiach, a do tego dochodzą piaszczyste wydmy na szczycie klifów, poprzecinane krzewami wrzosu i dzikiej róży, nadmorskie sosny, szumiące fale, wysokie, kołyszące się na wietrze trawy i ułożone w stosy bunkry z darń. Najbardziej zapadające w pamięć dołki to par-4 na dołku 4 i 5, par-3 na dołku 12 oraz dołek par-4 nr 16, na którym można uderzyć piłkę z jednego uderzenia – każdy z nich oferuje oszałamiające widoki i przyjemne wyzwania związane z ryzykiem i nagrodą. Transmisja telewizyjna z U.S. Amateur w 2020 roku, zorganizowana w tym miejscu, była niezwykle interesująca.

Pole golfowe Kingsbarns

St Andrews, Szkocja

Architekt pola golfowego Kingsbarns.

Kyle Phillips

Pole golfowe Kingsbarns – rok budowy.

1999

Ten projekt Kyle’a Phillipsa, oznaczony jako 1999, położony w odległości 15 mil od Old Course, zdobył uznanie wśród miłośników pól golfowych typu links, którzy potrafią być wymagający, ponieważ zazwyczaj podróżują do Wielkiej Brytanii, aby grać na polach, które mają ponad 100 lat. Jest tu wiele elementów, które zasługują na podziw, w tym dołek nr 12, o długości 606 jardów i parze 5, który biegnie wzdłuż zatoki, oraz dołek nr 15, o długości 212 jardów i parze 3, który wymaga uderzenia nad morzem. Inni mogą docenić zielone pole na dołku nr 9, które stawia podobne, intrygujące wyzwania, jak dołek nr 12 na Old Course. Phillips zasługuje na uznanie za płynne połączenie płaskich pól uprawnych i charakterystycznych dla pól links ukształtowań terenu, co stanowi imponujące osiągnięcie w dziedzinie projektowania pól golfowych.

Pole golfowe Whistling Straits (Straits).

Sheboygan, Wisconsin.

Pole golfowe Whistling Straits (Straits) – autor projektu:

Pete Dye.

Pole golfowe Whistling Straits (Straits) – rok budowy.

1998

To miejsce, gdzie odbywają się mistrzostwa PGA – 2004, 10 i 15. Ten teren nad jeziorem Michigan, zaprojektowany przez Pete’a Dye’a (1998), niegdyś był płaskim, jak stół do pokera, wojskowym poligonem podczas II wojny światowej. Z czasem stał się nielegalnym miejscem składowania toksycznych odpadów. Dye i właściciel, Herb Kohler, przeprowadzili niesamowitą operację oczyszczania, przesuwając 3 miliony metrów sześciennych ziemi, transportując 7,000 ładunków piasku, aby stworzyć wzgórza i bunkry, oraz przesuwając klify z powrotem od brzegu. Kohler powiedział Dye’owi tylko: „Chcę, żeby pole golfowe wyglądało, jakby znajdowało się w Irlandii”. Cel został osiągnięty. Rozegrany tutaj 2021 Ryder Cup pokazał, jak wspaniałym polem do gry w golfa match play jest to miejsce, z dużą liczbą dołków o parze ½.

Pole golfowe Ellerston

Dolina Hunter, Australia.

Architekt pola golfowego Ellerston.

Greg Norman i Bob Harrison.

Pole golfowe Ellerston – rok budowy.

2001

Greg Norman nigdy nie ukrywał swojego podziwu dla Alistera MacKenziego. W ekskluzywnym klubie Ellerston, wraz ze swoim partnerem od projektowania, Bobem Harrisonem, zaadaptował strategie i styl projektowania bunkrów, które stosował MacKenzie, do surowego krajobrazu, tworząc w ten sposób jedną z najbardziej wymagających i oferujących wiele możliwości tras golfowych na południowej półkuli. Trudność zwiększają konieczność pokonywania głębokich wąwozów, umiejscowienie greenów na szczytach wzgórz oraz wpływ rzeki Pages Creek.

Pole golfowe Rock Creek Cattle Company.

Deer Lodge, Montana.

Architekt pola golfowego Rock Creek Cattle Company.

Tom Doak

Pole golfowe Rock Creek Cattle Company – rok budowy.

2008

Projekty Toma Doaka, zlokalizowane w pobliżu rozległych akwenów, znajdują się na naszej liście, ale niektórzy twierdzą, że to, co stworzył na zachodzie Ameryki, w Rock Creek, jest równie fascynujące, co jego bardziej znane projekty na piaszczystej glebie. Choć skaliste warunki w Montanie utrudniały budowę, efekt jest imponujący: szerokie fairwaye, które płynnie wkomponowują się w pagórkowaty teren, emanując gracją i lekkością, co trudno sobie wyobrazić. Te same zasady projektowania – ukształtowanie fairwayów, które albo wypychają gracza poza idealną pozycję, albo kierują go w optymalne miejsce, przeszkody, które wydają się niepodatne na upływ czasu, oraz greeny, które oferują szeroki wybór miejsc umieszczenia dołka – zmuszają do ponownej oceny, jak najlepiej grać na każdym dołku z dnia na dzień. Trudno znaleźć lepsze kąty uderzenia.

Pole golfowe Muirfield Village.

Dublin, Ohio

Architekt pola golfowego Muirfield Village.

Jack Nicklaus/Desmond Muirhead

Pole golfowe Muirfield Village – rok budowy.

1974

Zaprojektowany przez Jacka Nicklausa w 1966 jako odpowiednik Augusta National, czyli słynnego pola golfowego stworzonego przez Bobby'ego Jonesa, ten 1974 projekt, w którym współpracował z Desmondem Muirheadem, od razu odniósł ogromny sukces, zarówno ze względu na przemyślane rozwiązania architektoniczne, jak i doskonały stan terenu. Równie imponujące było to, jak Nicklaus wkomponował strefy dla widzów w ostatnie dołki, wykorzystując zbocza i wzniesienia w stylu amfiteatru, aby zapewnić widzom dobry widok na grę. Trudno wyobrazić sobie, że profesjonaliści teraz try próbują trafić piłką w wąski pas zieleni na 14, ale tak bardzo zmieniła się ta gra – a jednak ten dołek nadal nie gwarantuje łatwego dołka z wynikiem par. To wspaniała architektura. Prace, które trwały ponad 2020, doprowadziły do zaskakującego rezultatu: powstał jeden z najlepszych zestawów dołków z wynikiem par 5 na tej liście. stało się jeszcze lepsze.

Królewskie pole golfowe w Hadze.

Wassenaar, Holandia.

Królewskie pole golfowe w Hadze – ARCHITEKT

C.H. Alison / J.S.F. Morrison

Królewskie pole golfowe w Hadze (Koninklijke Haagsche Golf Course) – rok budowy.

1938

To pole golfowe, znane anglojęzycznym osobom jako The Hague, jest najwyżej ocenianym polem golfowym w Holandii. Powstało dzięki współpracy Morrisona i Alisona i charakteryzuje się chaotycznym układem alejek, które wiją się wśród rozległych wydm. To prawdziwy majstersztyk, że udało się połączyć wszystkie 18 dołów w spójną całość, bez zbędnych kompromisów. Podobnie imponuje różnorodność greenów, na czele z słynnym, trudnym do trafienia greenem na dołku numer 6, a następnie dobrze zabezpieczonym, niewielkim, zagłębionym greenem na następnym dołku. (Zdjęcie: Frank Pont)

Pole golfowe Quaker Ridge.

Scarsdale, stan Nowy Jork.

Architekt pola golfowego Quaker Ridge.

A.W. Tillinghast

Pole golfowe Quaker Ridge – rok budowy.

1926

Ten spokojny klub, znajdujący się po drugiej stronie ulicy od Winged Foot, może pochwalić się takimi sławnymi graczami, jak Jack Nicklaus i Pete Dye, którzy go wysoko cenią. Jego wyjątkowy zespół dołów par-4, charakteryzujących się łagodnymi wzniesieniami, a zwłaszcza doły 6 i 11, stanowiły wspaniałe tło dla amatorów, takich jak Justin Rose i Jason Gore, podczas Walker Cup w 1997 roku. Pole golfowe, którego historia sięga 1916 roku, zostało przebudowane przez A.W. Tillinghast w 1926 roku, a renowacja przeprowadzona przez Gila Hanse’a w ciągu ostatniej dekady przywróciła mu pierwotny blask. Dołek par-3 nr 9 to jeden z ukrytych skarbów w regionie północno-wschodnim, choć może potrzeba kilku rund, aby zrozumieć, dlaczego jest tak wyjątkowy. (Zdjęcie: Evan Schiller)

Pole golfowe St. George’s Hill (pole A i B).

Weybridge, Anglia

Pole golfowe St. George’s Hill (pole A i B) – autor projektu.

H.S. Colt

Pole golfowe St. George’s Hill (pole A i B) – rok budowy.

1913

Od wrzosowisk w okolicach Londynu, przez klify w Irlandii Północnej, po piaszczyste tereny w Holandii – Colt miał okazję zaprojektować wiele wspaniałych pól golfowych w Europie podczas swojej długiej kariery. Jednym z najlepszych jest to pole, na którym wykorzystał różnorodny krajobraz, tworząc unikalne dołki. Umiejscowienie greenów – niektóre na wzniesieniach lub płaskowyżach, inne na poziomie gruntu, a wspaniały 10. green w najniższym punkcie dołka, za niewielkim wzgórzem – definiuje trudność tego pola.

Pole golfowe Yeamans Hall.

Hanahan, Południowa Karolina.

Architekt pola golfowego Yeamans Hall.

Set Raynor

Pole golfowe Yeamans Hall – rok budowy.

1925

Łącząc klasyczny styl projektowania Setha Raynora z charakterystycznym krajobrazem wybrzeża Południowej Karoliny, Yeamans oferuje urokliwą trasę, na której znajdują się dołki typu Redan, Biarritz i Road, wkomponowane w teren bagien i otoczone wspaniałymi, stuletnimi dębami. Z biegiem lat pierwotny urok pola golfowego zanikał, ponieważ bunkry się powiększały, a powierzchnie greenów się zmniejszały. Jednak dwudziestoletnia renowacja, oparta na oryginalnych planach Raynora – odnalezionych na strychu budynku klubowego – przywróciła temu arcydziełu Złotej Ery jego pierwotny blask.

Pole golfowe Peachtree.

Atlanta, Georgia.

Architekt pola golfowego Peachtree.

Robert Trent Jones Senior/Bobby Jones

Pole golfowe Peachtree – rok budowy.

1947

Ten projekt Roberta Trenta Jonesa Seniora, zrealizowany pod koniec lat 1940, powstał jeszcze przed tym, jak zdobył sławę dzięki projektowi słynnego pola golfowego w Oakland Hills. Wczesne prace Jonesa noszą wyraźne ślady wpływu Stanleya Thompsona, co widać tutaj szczególnie w jego pomysłowym – i ogromnym – dołku na greenie na dołku 10. Ponad 70 lat później to pole golfowe w Georgii wciąż pozostaje wierne pierwotnej koncepcji, co świadczy o wysokiej jakości oryginalnego projektu RTJ.

Pole golfowe Bandon Trails.

Bandon, Oregon.

Architekt pola golfowego Bandon Trails.

Bill Coore i Ben Crenshaw

Pole golfowe Bandon Trails – rok budowy.

2005

Wiele z najlepszych projektów Coore’a i Crenshawa znajduje się w trudno dostępnych, prywatnych klubach, ale na szczęście wiele z ich dzieł jest dostępnych dla publiczności, często dzięki uprzejmości dewelopera Mike’a Keisera. „Trails” to jeden z ich najlepszych projektów – niezależnie od tego, czy jest to pole publiczne, czy prywatne. Trasa prowadzi przez piaszczyste wydmy i malowniczy las nadmorski, a fakt, że przez większą część gry nie można oderwać wzroku od pobliskiego zbiornika wodnego, świadczy o wysokiej jakości projektu. Od dołka 3 do dołka 5 znajduje się szczególnie inspirujący fragment pola golfowego, z doskonałym dołkiem par-5, par-4 i par-3.

Pole golfowe w Starym Mieście.

Winston-Salem, Karolina Północna.

Architekt pola golfowego „Old Town”.

Perry Maxwell

Pole golfowe w Starym Mieście – rok budowy.

1939

Niewielu słyszało o Old Town, a jeszcze mniej miało okazję na nim grać. Dzięki drewnianym flagom, żeliwnym dołkom, zabytkowym kamiennym murom i niewielkiej liczbie członków, Old Town uosabia starą, ekskluzywną atmosferę południowych pól golfowych. Perry Maxwell zaprojektował to wyjątkowe pole w Północnej Karolinie na terenie dawnej stadniny koni, a naturalnie pagórkowate fairwaye prowadzą do wymagających greenów. Drużyna Wake Forest trenuje na Old Town, a były gracz tej drużyny, Lanny Wadkins, nazwał to pole najlepszym miejscem do treningu dla młodych, ambitnych golfistów. Tom Doak również miał kilka ciepłych słów na temat Old Town, mówiąc, że warto zrobić wszystko, by móc zagrać na tym polu.

Pole golfowe Nine Bridges.

Wyspa Czedżu, Korea Południowa.

Architekt pola golfowego Nine Bridges.

Ron Fream i David Dale

Pole golfowe Nine Bridges – rok budowy.

2001

Atutem Nine Bridges jest przede wszystkim jego malownicze położenie na wyspie Jeju. Dojrzewające w cieniu góry Halla, najwyższego szczytu Korei, pola golfowe wkomponowano w pagórkowaty krajobraz porośnięty sosnami. Jeziora, strumienie i zalesione zbocza nie tylko dodają uroku i różnorodności, ale także harmonijnie współgrają z ogólnym projektem. Kiedy Nine Bridges gościło turniej CJ Cup z cyklu PGA Tour, profesjonalni golfiści nieustannie chwalili zarówno poziom trudności, jak i estetykę tego miejsca.

Królewskie pole golfowe w Melbourne (część wschodnia).

Black Rock, Australia.

Royal Melbourne Golf Course (wschodnia część) – autor projektu

Aleks Russell.

Królewskie pole golfowe w Melbourne (część wschodnia) – rok budowy.

1932

Alister MacKenzie, będąc pewnym własnych umiejętności, chętnie doceniał pracę innych. W Stanach Zjednoczonych uważał, że Perry Maxwell dorównuje talentem każdemu innemu; w Australii jego faworytem był Alex Russell, który w pełni zasługuje na uznanie za projekt East Course, a także za Paraparaumu Beach, Lake Karrinyup i inne wspaniałe obiekty w Australii i Nowej Zelandii, w tym Yarra Yarra. Entuzjastyczna ocena East Course przez ekspertów rodzi pytanie: jaki jest najlepszy 36-dołkowy dzień golfu w jednym miejscu? Winged Foot, Bandon, Sunningdale, czy właśnie tutaj?

Pole golfowe De Pan (w Utrechcie).

Utrecht, Holandia.

Pole golfowe De Pan (Utrechtse) – ARCHITEKT

H.S. Colt

Pole golfowe De Pan (Utrechtse) – rok budowy.

1929

Współczesna architektura nie przysłużyła się sobie, projektując dołki, które nieustannie „krzyczą” do golfisty, ponieważ w pewnym momencie golfista przestaje na nie reagować. Colt nigdy nie poszedł tą drogą, dlatego jego pola golfowe cieszą się ponadczasową popularnością. Tutaj zrobił to, w czym był najlepszy: zaprojektował pole, na którym gra jest przyjemnością każdego dnia. De Pan może nie posiadać ukształtowania terenu charakterystycznego dla St. George’s Hill, ale za to ma wydmy piaskowe na całym terenie. Colt, jako mistrz w projektowaniu pól golfowych, wykorzystał wydmy w każdy możliwy sposób.

Pole golfowe olimpijskie (przy jeziorze).

Daly City, Kalifornia.

Architekt pola golfowego olimpijskiego (przy jeziorze).

Sam Whiting

Pole golfowe olimpijskie (przy jeziorze) – rok budowy.

1924

Zawsze sprawia mi przyjemność odkrywanie takiego pola golfowego, na którym można ponownie docenić zapomnianą sztukę kreowania uderzeń. Na przykład na dołku numer 4 znajduje się fairway o odwróconym nachyleniu: dołek prowadzi z prawej na lewo, ale fairway nachyla się z lewej na prawą, co wymaga uderzenia z rotacją w prawo przy wyjściu. Następny dołek, z ostrym zakrętem w prawo, wymaga uderzenia z rotacją w lewo. Ostatnie wycinka drzew pomogła uwypuklić oszałamiającą urodę cyprysów, które porastają zbocze wzgórza, skąd roztacza się widok na jezioro Merced. Słynny fragment z dołkami 5, 5 i krótkim dołkiem 4 zapewnił kolejny emocjonujący finał podczas U.S. Women’s Open w 2021 roku. Chylę czoła Williamowi Watsonowi, który być może jest niedocenianym, ale ważnym architektem z epoki złotego wieku.

Pole golfowe Les Bordes (nowe).

Saint-Laurent-Nouan, Francja

Pole golfowe Les Bordes (nowe) – autor projektu:

Gil Hanse i Jim Wagner.

Pole golfowe Les Bordes (nowe) – rok budowy.

2021

Gil Hanse i jego zespół zaprojektowali imponujące bunkry w piaszczystym terenie, a kluczem do sukcesu jest umiejętne omijanie ich podczas uderzeń z tee i podejść do greenu. Na polu znajduje się wiele przeszkód, a aby w pełni zrozumieć założenia projektowe, potrzeba wielu rund. Większość greenów jest otwarta z przodu, a wiele z nich znajduje się na tym samym poziomie co otoczenie, co stwarza niezliczone możliwości wykonywania uderzeń, które idealnie współgrają z dynamicznymi warunkami gry, wynikającymi z piaszczystej gleby pod powierzchnią. Ten projekt jest wyjątkowy – dosłownie – ponieważ idealnie nadaje się zarówno dla młodych, jak i starszych golfistów. Niewiele współczesnych pól golfowych spełnia te kryteria, ale to pole jest po prostu doskonałe.

Pole golfowe Diamante (sekcja „Dunes”)

Cabo San Lucas, Meksyk.

Pole golfowe Diamante (sekcja „Dunes”) – architekt.

Davis Love III i Mark Love, 2010 / Paul Cowley, 2016.

Pole golfowe Diamante (sekcja „Dunes”) – rok budowy.

2016

Nietypowa architektura pola Diamante harmonijnie wpisuje się w krajobraz, a brak ostrych linii pozwala golfistom w pełni docenić wspaniały kontrast między lśniącym Oceanem Spokojnym, piaszczystymi wydmami i szmaragdowymi powierzchniami do gry. Charakterystyczne, nieregularne kształty greenów oraz zastosowana technologia budowy, która pozostawiła subtelne nierówności na fairwayach, są godne uwagi. Spektakularne widoki na ocean zazwyczaj wiążą się z chłodną i wilgotną pogodą, ale tutaj tak nie jest.

Pole golfowe św. Jerzego.

Etobicoke, Ontario, Kanada.

Architekt pola golfowego St. George’s.

Stanley Thompson

Pole golfowe St. George – rok budowy.

1929

Wybitny kanadyjski architekt, Stanley Thompson, osiągnął szczyt swojej kariery w tym spokojnym klubie położonym w pobliżu centrum Toronto. Wspaniały, pagórkowaty teren parku, pełen strumieni i naturalnych dolin, był miejscem pięciu turniejów Canadian Open, ostatni z nich odbył się w 2010 roku. Tom Doak i Ian Andrew byli głównymi siłami napędowymi prac nad renowacją, które zakończono w 2015 roku.

Pole golfowe klubu golfowego.

New Albany, Ohio.

Architekt pola golfowego klubu golfowego.

Pete Dye.

Pole golfowe klubu golfowego – rok budowy.

1967

Jeden z wczesnych, wybitnych projektów Pete’a Dye’a – ten wiejski kompleks rekreacyjny, zbudowany w 1967 roku na przedmieściach Columbus – to miejsce, w którym Jack Nicklaus po raz pierwszy zapoznał się z zasadami projektowania pól golfowych, pełniąc funkcję nieodpłatnego konsultanta. Dzięki umieszczonym na polu bunkrom i przeszkodom wodnym, otoczonym starymi podkładami kolejowymi i wysoką, rodzimą trawą, ten wyjątkowy projekt nie pozostawił wątpliwości, że Dye był niezwykłym talentem. Świat golfa jeszcze nie widział dołków takich jak 3. i 13. Architektura pól golfowych miała wkrótce obrać bardziej ekscytujący kierunek, stawiający na różnorodność oraz wykorzystanie traw do tworzenia tekstur i kontrastów.

Wycieczka skrojona na miarę Twoich potrzeb.

Powiedz nam, co.
porusza twoje emocje.

Podaj preferowane terminy, miejsca, które chciałbyś zobaczyć, oraz szczegóły, na których Ci zależy. Nasz lokalny zespół pomoże Ci zaplanować idealną podróż.

Porozmawiaj z nami na WhatsApp ↗

Twoja przygoda rozpoczyna się od rozmowy.

Zróbmy razem coś dla Turcji.twój/twoja/twoje.

Skontaktuj się z naszymi doradcami ds. planowania podróży ↗