Muğla, Turcja
Muğla słynie jako miejsce, w którym czas się zatrzymał, gdzie zachowano dziedzictwo historyczne i naturalne, a morze i lasy sosnowe splatają się ze sobą niczym rafy koralowe. Leży na wąskim przesmyku między Morzem Egejskim a Morzem Śródziemnym.
Muğla, miasto położone w południowej części regionu Morza Egejskiego, jest popularnym celem turystycznym dzięki swojemu malowniczemu położeniu, ciepłej pogodzie i pięknym plażom. Od czasów starożytnych do dziś bogata historia i kultura tego miasta są pielęgnowane i przekazywane kolejnym pokoleniom.
Na podstawie malowideł naskalnych znalezionych w jaskiniach można stwierdzić, że pierwsza osada ludzka w Mugli, która na przestrzeni wieków była domem dla wielu cywilizacji, powstała w epoce prehistorycznej.
Odpoczywając na słońcu, korzystając z uroków plaży i morza w Mugli, turyści mogą również poznać bogatą historię regionu, zwiedzając liczne muzea i stanowiska archeologiczne w mieście.
Centrum Kultury w Mugli.
Popularny wśród turystów Dom Kultury w Mugli (Mugla Kultur Evi) jest wspaniałym przykładem tradycyjnej tureckiej architektury. Ten dom kultury, którego historia sięga 1800, a który został znacjonalizowany w 1999, to doskonałe miejsce, gdzie można podziwiać turecką i grecką architekturę obok siebie.
Muzeum w Mugli
W naszym muzeum znajdują się sale poświęcone archeologii, etnografii, historii gladiatorów oraz historii naturalnej, rozmieszczone na dwóch piętrach i otaczające otwarty dziedziniec. W części etnograficznej muzeum można zobaczyć takie eksponaty, jak krosna tkackie i skrzynie z narzędziami. Starożytne miasto Stratonikeia przekazało do sali poświęconej gladiatorom siedem starożytnych stel nagrobnych, a dział archeologiczny prezentuje skamieniałości roślin i zwierząt sprzed 9 milionów lat.
Hotel Yagcilar
Już od lat 1940, podróżni zatrzymują się w karczmie Yagcilar (Yagcilar Hani). W czasach największego rozkwitu miasta pełniła ona ważną rolę jako centrum handlu. Na dziedzińcu tej karczmy, która powstała na miejscu starej olejarni (lub yaghane), rośnie platan, który zapewnia przyjemny cień. Zapraszamy na filiżankę herbaty pod tym platanem i na chwilę odpoczynku od podróży.
Plac Saburhane
Saburhane Meydani, jako typowe osiedle, charakteryzuje się harmonijnym połączeniem lokalnych kultur tureckiej i greckiej (lub muzułmańskiej i chrześcijańskiej), a także wyraźnym charakterem architektonicznym, na który wpływ wywarł otaczający krajobraz. Dawne więzienie nadało placowi jego obecną nazwę. Prawie sto ulic, stare karczmy, fontanny, bazary, place i meczety sprawiają, że Saburhane Meydani jest wzorcowym miejscem w mieście. Znajduje się tu również prawie czterysta zarejestrowanych domów i prawie sto przykładów architektury świeckiej. Docierając do ślepej uliczki, można wejść na dziedziniec z bramą i dotrzeć do niektórych domów. Domy w Mugli, podobnie jak domy w okolicach, są łatwo rozpoznawalne dzięki… ich werandy, tarasy, drewniane dekoracje, zadaszone podesty i łazienki wkomponowane w ściany, przypominające szafy.
Kominy i domy w Mugli.
Tradycyjne domy w Mugli są jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta, a ich wygląd w dużej mierze ukształtowała historia i kultura regionu. Domy w Mugli można ogólnie podzielić na domy w stylu tureckim i greckim. W domach w Mugli nie występują charakterystyczne dla innych rodzajów tradycyjnej architektury tureckiej pomieszczenia „harem” i „selamlik”. W tureckich domach, które zazwyczaj mają dwa piętra, piętro wychodzące na ogród nazywane jest „piętrem życia”. Z kolei większość greckich domów to dwupiętrowe budynki z kamienia o prostej elewacji. Zazwyczaj są one projektowane z pomieszczeniami gospodarczymi na parterze i pokojami mieszkalnymi na drugim piętrze. Nie ma ściany oddzielającej te przestrzenie. domy, których fasada wychodzi na ulicę lub drogę, co jest wyraźnym znakiem świadczącym o wysokiej pozycji społecznej zamożnych mieszczan.
W odróżnieniu od innych regionalnych budynków, domy w Mugli można najłatwiej rozpoznać po charakterystycznych kominach. Na wygląd kominów w Mugli duży wpływ ma lokalny klimat. Aby zapobiec przedostawaniu się wody i wiatru, kominy są konstruowane z osłoną na górze. Wykwalifikowani kamieniarze zbudowali „Komin w Mugli” (Mugla Bacası), który stał się charakterystycznym elementem krajobrazu miasta, stosując jednolity wzór tureckich płytek.
Historyczny bazar Arasta.
Ponieważ do Mugli można było dotrzeć jedynie z zewnątrz, korzystając z trasy Izmir–Aydin–Cine, Tavas–Denizli, wszystkie karawany przemieszczające się tą trasą musiały przejeżdżać przez miasto. Obecnie ulica Sekibasi była wówczas drogą, którą karawany wielbłądów wjeżdżały do miasta, a w karczemach Yagcilar i Kocahan zatrzymywały się na nocleg. Obszar ten nadal stanowi dziś centrum handlowe chronionego obszaru miejskiego. Karawany wyruszały z dzielnicy Saburhane, podróżowały do Tavas drogą zwaną „Yilanli Mountain Road” (Yilanli Dag Yolu), a następnie kontynuowały podróż do Denizli. Karczemy takie jak Yagcilar Inn (Yagcilar Hani), Ibrahim Inn (Ibrahim Hani), Bacilar Inn (Bacilar Hani), Balcioglu Inn (Balcioglu Hani), Konakalti Inn (Konakalti Hani) i Kocahan (którego już nie ma) były ważnymi ośrodkami życia miejskiego. Znajdowały się one na fragmencie starożytnego szlaku karawanowego. Na terenie Arasta Bazaar (Carsisi) działało wiele wyspecjalizowanych stowarzyszeń handlowych, czyli „cechów”, które wyznaczały konkretne obszary i nadawały im swoje nazwy.
Demirciler Arastası i Bakircılar Arastası są nadal wykorzystywane. Tabakhane, położone na północ od Arasty, pełniło funkcję głównego ośrodka handlowego miasta. Liczne karawany zatrzymywały się, aby obejrzeć skóry, które były przetwarzane na miejscu. Tkaniny wytwarzane na ręcznych krosnach, wyroby drewniane oraz wysokiej jakości wapno wydobywane z góry Hamursuz również cieszą się dużym uznaniem wśród kupców podróżujących z karawanami. Arasta, historyczny ośrodek handlowy, znajduje się na skrzyżowaniu osi północ-południe i wschód-zachód, na dawnym szlaku karawan prowadzącym przez Muglę, obszar o bogatej historii architektonicznej i dużym znaczeniu handlowym.
Nagrobek GumuskesenówRada miejska w Milas podjęła decyzję o wzniesieniu tej wspaniałej budowli jako hołd dla wybitnego obywatela i jego rodziny. Ta osoba mogła być władcą lub dowódcą wojskowym. Na wschodnim zboczu góry Sodra (Sodra Dagi), na obrzeżach Milas, znajduje się to osiedle, które niegdyś było miejscem nekropolii (cmentarza) starożytnego miasta. Ukształtowanie terenu sprawia, że budowla grobowca, wykonana z marmuru z szarymi żyłami, wydobytego w kamieniołomach na górze Sodra, wznosi się na płaskiej platformie. W piwnicy, gdzie składano zmarłych, znajdowało się miejsce ich spoczynku. Na głównym piętrze odbywały się ceremonie religijne, a przestrzeń otaczały kolumny. Piętro wyższe było podparte przez te same kolumny tworzyły strukturę trzech głównych części budynku.
Dach powstał, gdy duże bloki marmurowe zaczęły się przesuwać i kurczyć do wewnątrz. Był zdobiony geometrycznymi i roślinnymi wzorami, co miało podkreślić, jak ważną osobą był ten, który został tam pochowany, oraz jak starannie obrobiono kamień.
Ten nietypowy i sugestywny styl architektoniczny przypomina Mauzoleum w Halikarnasie, jeden z Nowych Siedmiu Cudów Świata, i wykazuje podobieństwa do stylów występujących we wschodniej części Morza Śródziemnego i w północnej Mezopotamii (południowo-wschodnia Anatolia). Powstał w połowie II wieku i jego konstrukcja oraz dekoracje z marmuru nawiązują do ówczesnych rozwiązań.
Meczet KursunluDzielnica Mentese Balibey jest miejscem, w którym znajduje się historyczny meczet Kursunlu (Kursunlu Cami), którego początki sięgają czasów Imperium Osmańskiego. Został zbudowany w 1493 roku przez Es Seyit Sucaaddina. Architekt Serif Efendi zaprojektował przedsionek w 1900 roku. Podobną wieżę minaretową zbudował w tym samym czasie Haci Ismail. Duża, ołowianą kopułą pokryta kopuła tego meczetu, w którym niegdyś znajdowała się medresa z trzydziestoma pokojami, wyróżnia go spośród innych w Mugli. Barwniki używane do wykończenia ręcznie rzeźbionych dekoracji wewnątrz meczetu pochodziły z Rodos. Główne ściany wykonano z gładko obrobionego kamienia w stylu seldżuckim.
Meczet Seyh.Budowa rozpoczęła się w 1565 roku, a sheik Bedrettin jest uznawany za osobę, która doprowadziła ją do końca. Minaret został wzniesiony na początku XIX wieku, podczas jednej z wielu renowacji meczetu. Meczet Seyh (Seyh Cami) jest jednym z najstarszych w Mugli i ma bogatą historię oraz duże znaczenie. Według Evliyi Çelebiego, który odwiedził go w 1671 roku, meczet Seyh w Mugli jest ważnym obiektem.
Meczet YelliW dzielnicy Kepez, na wschód od murów miejskich. Centralna kopuła tego meczetu góruje nad przedsionkiem, który jest przykryty dwiema sklepieniami krzyżowymi. Pendentivy o kształcie rombu podtrzymują kopułę. W północno-zachodnim rogu zachodniej fasady znajduje się łuk prowadzący do przedsionka (krytego ganku), który otoczony jest rzędem płytek. Dodatkowo, do meczetu można wejść przez przestronne drzwi znajdujące się we wschodniej części budynku.
Do budowy filarów, ościeżnicy drzwiowej i łuków użyto wapienia. Akustykę w meczecie zapewnią ceramiczne kostki, które zostaną ukryte w ścianie na wysokości zdobień. Większość odlewanych z gipsu kostek jest uszkodzona. Dzieło powstało w latach 1300.
Meczet Firuza BejaBudynek, położony w samym sercu dzielnicy Firuz Paşa, pochodzi z 1394 roku i zajmuje centralne miejsce na przestronnym dziedzińcu. Na południe od meczetu, pomiędzy Hisarbasi i Yeldegirmeni, znajduje się centralna przestrzeń otoczona pokojami medresy. Ze względu na ołowianą powłokę kopuły meczetu, znany jest jako meczet „Kursunlu”; jednak główne ściany budynku wykonane są z zielonego marmuru, co przyczyniło się do tego, że budynek zyskał alternatywną nazwę – meczet „Gok”. Do dziedzińca można wejść od południa, północy lub wschodu. Budowla, inspirowana wczesną architekturą osmańską, ma układ w kształcie odwróconej litery „T”.
Konkretnie, znajduje się w dystrykcie Milas, w prowincji Mugla, w wiosce Golyaka (Golyaka Koyu), na terenie dystryktu Bafa.
Jest to największy klasztor w okolicy i góruje nad pozostałymi. Po wschodniej stronie klasztoru znajduje się duży dziedziniec, a po zachodniej – mniejszy, oba otoczone skałami. Górny zamek jest otoczony murami i znajduje się na północ od małego dziedzińca, natomiast mały, schronowy zamek stoi na pojedynczej skale na południu i jest wzmocniony otworami strzelniczymi.
Na tym południowo-zachodnim obszarze prawdopodobnie znajdował się ważny ośrodek religijny. Znajdują się tu dwie tradycyjne kaplice, a także jaskinia, w której wewnątrz wyciosano apsydę. Krótkie schody przed zachodnią ścianą kaplicy prowadzą do podziemnej, frontowej komnaty.
Na niektórych freskach przedstawiono życie, działalność, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa, a także pogrzeb Łazarza, ukrzyżowanie proroka Jezusa, pusty grób oraz scenę zmartwychwstania (Anastasis).
Wieża z zegaremHaci Kadizade Suleyman Efendi, pierwszy burmistrz Mugli, wraz ze swoją żoną, Pembe Ana, podczas podróży do Hidżazu przez Damaszek w 1895 roku, zobaczyli podobną konstrukcję i postanowili, że chcą mieć taką w swoim mieście. W związku z tym zatrudnili znanych greckich architektów do zbudowania obecnej wieży zegarowej, której projektantem był Filvarus, syn Michaiła Konstantyna.
Starożytne miasto Myndos.
Myndos, obecnie częściej znany jako Gumusluk, jest jednym z miast wymienianych przez starożytnych pisarzy. Znany jako „Kolebka Karii”, został założony przez króla Mausolosa. Dotarcie tam nie wymaga dużego wysiłku. Na terenie miasta prawie nic nie pozostało, poza kilkoma kościołami bizantyjskimi, fragmentami murów miejskich, ruinami fortyfikacji na wzgórzu, błędnie nazywanymi murem lelegijskim, oraz nabrzeżem i wieżą. Półzakopane kolumny, fragmenty mozaik i odłamki ceramiki są jednak widoczne niemal wszędzie pod powierzchnią. Od czasu nieudanej oblężenia przez Aleksandra Wielkiego, miasto przekształciło się w malowniczą wioskę rybacką.
To jeden z najstarszych regionów uprawy winorośli. Wierzono, że picie wina Myndos, rozcieńczonego wodą morską, korzystnie wpływa na układ trawienny. Rzeczywiście, taka praktyka była powszechna również w innych starożytnych społeczeństwach. Współczesne Myndos, niegdyś znane jako Gumusluk, słynie z rozległych sadów mandarynek. Tkactwo dywanowe stanowi element kultury, choć na mniejszą skalę.
Kurort Koyunbaba, położony niedaleko miasteczka Gumusluk, w czasach budowy Mauzoleum służył jako kamieniołom. Warto go odwiedzić.
Starożytny teatr w Bodrum
Został wzniesiony w 4 wieku p.n.e. i jest to wspaniała budowla. W pobliżu północnej części starożytnego miasta Halikarnasu, na południowym zboczu wzgórza Goktepe, znajduje się cmentarz znany jako nekropolia. Zachowały się wszystkie charakterystyczne cechy teatru z okresu przedrzymskiego. Z okresu klasycznego w Bodrum przetrwał jedynie starożytny teatr (Antik Tiyatro). Ołtarz, na którym składano ofiary Dionizosowi przed rozpoczęciem igrzysk, oraz otwory między niektórymi siedzeniami, które mogły służyć jako rodzaj zadaszenia, to dwa z najbardziej interesujących elementów tego teatru. Dzięki odległości 40 cm między każdym siedzeniem, w teatrze może pomieścić się łącznie 13,000 osób.
Kościół w twierdzy Kadi Kale.
Kościół w zamku Kadi (Kadi Kalesi Kilisesi) ma solidne fundamenty, jednak mimo to rzadko odwiedzają go mieszkańcy. Większość budowli stanowi pozostałość po okresie hellenistycznym. Niegdyś były to miejsca spotkań sędziów w Bodrum. W okresie osmańskim kościół w zamku Kadi był centrum lokalnej władzy i religii. W tym samym okresie służył jako port zaopatrzeniowy dla marynarki wojennej, a w późniejszych latach stał się ważnym ośrodkiem handlu z sąsiednimi wyspami Kos i Kalymnos.
Zamek w Bodrum
To właśnie na tej wyspie – wówczas nazywanej Zephyirion, a obecnie będącej półwyspem – powstało miasto. Bodrumw Turcji wzniesiono zamek, który nazwano jego imieniem. Rodos było siedzibą joannitów, którzy w 1406 roku rozpoczęli budowę tej budowli. Zamek w Bodrum został wzniesiony w okresie panowania joannitów i do dziś zachował swój pierwotny układ i charakter. Jeśli chodzi o architekturę joannitów, zamek jest jedynym zachowanym przykładem. To bezcenny zabytek i jeden z najlepiej zachowanych średniowiecznych monumentów na świecie. Zamek został zbudowany z kamieni pochodzących z ruin Mauzoleum, które niegdyś uważano za jeden z Siedmiu Cudów Świata.
Od momentu, gdy rycerze z Zakonu św. Jana opuścili Bodrum w 1523, aż do początku 19 wieku, Osmanie wykorzystywali zamek jako więzienie. Brytyjczycy i Francuzi bombardowali go podczas I wojny światowej, powodując zniszczenia.
Muzeum Archeologii Podwodnej w Bodrum
Muzeum Archeologii Podwodnej w Bodrum znajduje się obecnie w obrębie zamku w Bodrum (Bodrum Sualti Arkeoloji Muzesi). Na całym świecie istnieje tylko jedno inne muzeum poświęcone archeologii podwodnej, również w Turcji; Muzeum Archeologii Podwodnej w Bodrum jest jednym z najważniejszych tego typu muzeów. W 1995 roku muzeum otrzymało nagrodę „Specjalne wyróżnienie” w konkursie „Europejskie Muzeum Roku”.
Muzeum Archeologii Podwodnej w Bodrum posiada największą na świecie kolekcję amfor pochodzących ze wschodniej części Morza Śródziemnego. Muzeum składa się z 14 odrębnych ekspozycji. Znajdują się tu również wystawy poświęcone wrakom statków „Yassiada” i „Serce Limani”. W sali „Serce Harbour Shipwrecks Glass Debris Hall” można zobaczyć trzy tony szkła, zarówno potłuczonego, jak i nienaruszonego, odzyskanego z najstarszego na świecie wraku statku, który zatonął w 1025 roku. Ponadto, w muzeum można podziwiać największą na świecie kolekcję szkła islamskiego.
W Muzeum Archeologicznym w Bodrum można zobaczyć Salę Księżniczki z Karyi, Angielską Wieżę, wrak statku z okresu Cesarstwa Rzymskiego Wschodniego, wystawę poświęconą tureckim łaźniom, Salę Wraku Statku ze Szkła, Niemiecką Wieżę, Salę Monet i Biżuterii, Salę Szkła, Ukrytą Wieżę Muzealnego Węża, wrak statku Uluburun, loch, Wieżę Dowódcy oraz wrak statku Tektas ze szkła.
Kolekcja amfor w Muzeum Archeologii Podwodnej w Bodrum jest największa w swoim rodzaju. Wieża Balta, w której znajduje się sala „Królowa Wyspa”, znajduje się tuż obok sklepienia krzyżowego.
Muzeum i Mauzoleum Pamięci
Mauzoleum w Halikarnasie (grobowiec zbudowany dla Mausołosa) jest jednym z najważniejszych zabytków historycznych. miejsca, które warto odwiedzić znajduje się w Bodrum i jest powszechnie uważany za jeden z Siedmiu Cudów Świata Antycznego. Budowa rozpoczęła się za życia Mausolosa, członka dynastii Hekatomnosów, który został mianowany przez Persów satrapą regionu Karii (353 r. p.n.e.), a dokończyła ją jego żona i siostra, Artemizja, po jego śmierci.
Prawdopodobnie to Mauzolos, najpotężniejszy władca tamtych czasów, zlecił budowę tak monumentalnej budowli, aby zapewnić, że jego wielkość przetrwa na wieki i że jego imię zostanie zapamiętane.
Turecki eseista i pisarz, Cevat Sakir Kabaagacli, znany również jako „Rybak z Halikarnasu”, jest niemal synonimem miasta Bodrum. Zapytany o projekt mauzoleum, napisał: „Pomyślcie o tym!”. Innowacyjność poprzez odrzucenie utartych norm… Jakże to frustrujące! „Za każdym razem, gdy myślę o tym wyzwaniu, wewnątrz mnie rozbrzmiewa dźwięk tamburynu i potężny rytm bębnów”.
Mauzoleum jest najwyższą budowlą spośród Siedmiu Cudów Świata, mierzącą 801 stóp wysokości. To odpowiada wysokości budynku mieszkalnego składającego się z 20 pięter, czyli w przybliżeniu 50 metrów.
Z historycznych źródeł wynika, że autorstwo projektu budynku przypisuje się Pyteosowi, któremu przypisuje się również zaprojektowanie świątyni Ateny w pobliskim Priene. Według Witruwiusza, w tym miejscu pracowali najwięksi rzeźbiarze IV wieku p.n.e. Bryaksis, jeden z rzeźbiarzy, pochodził z Karii; to on stworzył cztery posągi rydwanów zaprzężonych w konie, przedstawiające Mausolosa i Artemizję, które znajdują się na szczycie Mauzoleum.
Pomimo tego, że monument ten przetrwał przez 1500 lat, został zniszczony przez trzęsienie ziemi w 1304 roku. Jednak Mauzoleum, będące jednym z Siedmiu Cudów Świata, przetrwało do naszych czasów.
Ruiny Stratonikei
Starożytne miasto Stratonikea zostało założone w III wieku p.n.e. Seleukos I z Syrii zaaranżował małżeństwo swojego syna, Antiochosa, z jego macochą, Stratoniką. Po ślubie z macochą, Stratoniką, Antiochos nadał miastu jej imię. Strabon, słynny pisarz podróżniczy, relacjonował, że miasto pełne było oszałamiających przykładów architektury. Odkrycia archeologiczne monet wskazują, że miasto przeszło od używania waluty z Rodos do wybijania własnych monet za panowania Gallienusa w 167 r. p.n.e. (253–268 r. n.e.). Akropol miasta znajduje się na szczycie najbardziej wysuniętego na południe wzgórza. Wzgórze to otoczone jest murem. Mała świątynia cesarska znajdowała się na tarasie na zboczu, na północ od współczesnej autostrady.
Ruiny Heraklei w Latmos.
W języku greckim występuje słowo „Latmos”. Ze względu na obecność bogini Lady, obszar ten był w przeszłości określany tą nazwą. Starożytni Grecy zmienili nazwę rzeki Lada na Latmos, gdy założyli tam miasto. W ciągu dziesięciu lat, w których Pleistarchus z dynastii Ptolemeuszy rządził miastem na przełomie III wieku p.n.e., miasto położone na wybrzeżu Latmosu było znane jako Pleistarcheia; później Lysymach zmienił nazwę na Alexandreia. Żadna z tych nazw jednak się nie przyjęła. Chociaż data założenia miasta jest nieznana, wspomniano o nim w bitwie pod Miletem i Magnezją, która miała miejsce w 2 wieku p.n.e. Gdy miasto ostatecznie uwolniło się spod panowania Rzymu, jego znaczenie gwałtownie wzrosło. Powstało wiele kościołów. W okresie, gdy miasto pełniło funkcję ośrodka biskupiego, powstały tu klasztory – miało to miejsce w 7 i 9 wieku. Okres hellenistyczny to czas największej świetności Heraklei nad Latmosem. Lizymach rozbudował mury miejskie w 287 roku p.n.e., a ich całkowita długość wzrosła do 6.5 kilometrów.
Po opuszczeniu Heraklei, w pierwszej połowie VIII wieku rozpoczęto budowę klasztorów i kościołów. Około 170 przykładów sztuki naskalnej świadczy o przejściu od paleolitu do neolitu.
Skałowe grobowce w Kaunos
Chociaż obecnie Kaunos jest uważane za jedno z najbardziej fascynujących miejsc w Turcji, głównie dzięki wykutym w skale grobowcom, niegdyś było to tętniące życiem miasto portowe. Stopniowe gromadzenie się osadów w morzu spowodowało jednak utratę przez miasto jego strategicznego położenia. Akropol, znajdujący się na szczycie 152-metrowego wzgórza, stanowi jego serce. Niektóre fragmenty murów obronnych, znajdujące się w północnej części miasta, pochodzą ze średniowiecza. Od północnej strony portu rozciąga się długi mur, który prowadzi na południe, mijając wioskę Dalyan i wznosząc się na klify, które znajdują się dalej. W czasach Mausolosa, znanego satrapy regionu Karii, gdzie znajduje się Kaunos, wzniesiono północną część muru. Jego grobowiec znajduje się w… Bodrum w Turcji jest jednym z Siedmiu Cudów Świata (Halikarnas). Mury biegnące w kierunku północno-zachodnim pochodzą z okresu hellenistycznego (323 p.n.e.–30 p.n.e.), natomiast te biegnące w kierunku południowo-wschodnim, w stronę portu, pochodzą z okresu archaicznego (750–475 p.n.e.). Teatr starożytnego miasta znajduje się w pobliżu podnóża Akropolu. Wśród zachowanych budowli miasta wyróżnia się budowla w stylu bazyliki, która znajdowała się na zachód od teatru; pozostałe to fundamenty rzymskich łaźni i świątyni. Z Dalyan można zobaczyć wykute w skale grobowce, które były używane już w 4 wieku p.n.e., a później zostały zaadaptowane przez Rzymian. Na widocznych z nabrzeża wnękach w skale palono ogromne ogniska, które służyły jako punkty orientacyjne dla statków. transportowano towary do Kaunos, do starożytnego portu.
Starożytna KnidosKnidos, jedno z najważniejszych miast położonych na wybrzeżu zachodniej Anatolii, stanowi część okręgu regionalnego Rodos. Znajduje się na samym końcu półwyspu Datça, w miejscu, gdzie spotykają się Morze Egejskie i Morze Śródziemne – tam właśnie leży Przylądek Tekir. Rozkwit gospodarczy Knidos był w dużej mierze związany z eksportem wina. Miasto posiadało dwa porty – jeden przeznaczony do celów wojskowych, a drugi do handlu – i było chronione przez mury, na których wznosiły się okrągłe i kwadratowe wieże. W Knidos znajdowały się: świątynia dorycka, świątynia Apollina i ołtarz, okrągła świątynia i ołtarz, budynek zgromadzenia, świątynia koryncka, zegar słoneczny wskazujący porę roku i godzinę, teatr, świątynia Dionizosa i domy na zboczu, odeon. Świątynia Demeter, nekropolia i półwysep Krio to ważne budowle i obszary na terenie stanowiska archeologicznego. „Jeśli w Knidos znajduje się świątynia poświęcona Heliosowi, to również znajduje się tam posąg Afrodyty, z którego może być dumny; to ten posąg, dzięki któremu Nikomedes, król Bitynii (na północ od regionu Morza Egejskiego), zgromadził wszystkie dochody” – napisał brytyjski archeolog Charles Newton w swoim dzienniku podczas prac w Knidos w 1858 roku. Podstawa posągu nagiej Afrodyty, dzieła Praksytelesa, przeznaczonego dla Knidos, wciąż się tam znajduje, ale sam posąg zaginął w czasie.
Starożytne miasto Tlos.
Tlos dołączył do Związku Likijskiego około II wieku p.n.e. Tlos był jednym z niewielu stanowisk archeologicznych, które przetrwały do 9 wieku, ponieważ funkcjonował również w okresie bizantyjskim. Dostęp do niego zapewniano drogą prowadzącą z Fethiye do Korkuteli, przez dzielnicę Kemer, 13 kilometrów za dzielnicą zamkową wioski Yaka. Istnieją dowody na to, że likijskie ośrodki miejskie były zamieszkane już w 5 wieku p.n.e. Nie znaleziono niczego starszego niż 2 wiek p.n.e., więc nie wiemy dokładnie, kiedy te miasta zostały założone, ale życie w Likii się rozpoczęło. Odkryty przypadkowo w Tlos siekiera również potwierdza tę tezę. Uważa się, że Tlos, znany wówczas jako Talaw, istniał. w drugim wieku.
Mauzoleum Hekatomnosa
Mugla, jedno z najważniejszych miast w regionie Karii w południowo-zachodniej Anatolii, jest miejscem, gdzie znajduje się mauzoleum i sanktuarium Hekatomnosa (Hekatomnos Anit Mezari ve Kutsal Alani). Kompleks ten obejmuje mury Temenosu, kolumnę ku czci Menandra, podium sanktuarium oraz same grobowce (komnata grobowa, komnata z sarkofagiem i dromos). Zabytki te są wyjątkowe z wielu powodów: są jedynymi zachowanymi do dziś budowlami tego typu, pochodzą z wcześniejszego okresu niż mauzoleum w Halikarnasie, są pomnikiem ojca Mauzoleusza i mają takie same wymiary jak mauzoleum w Halikarnasie. Prace wykonane przy ich budowie charakteryzują się wysoką jakością. architektura oraz inne ważne formy sztuki, takie jak rzeźba i malowidła ścienne. Dzięki temu jest to najważniejszy zabytek grobowy starożytnego świata i symbol kultu zmarłych. „Sarkofag z freskami” wyróżnia się tym, że jest jedynym znanym przykładem tego typu pochodzącym z okresu klasycznego i hellenistycznego Anatolii, i został zbudowany dla szczególnie ważnej osoby.
Starożytne osady w Ksantosie i Letoon (lista światowego dziedzictwa UNESCO).
Xanthos znajduje się w prowincji Antalya, 46 kilometrów od Fethiye i w pobliżu wioski Kinik. Przed przejęciem przez Persów w 545 roku p.n.e. pełniło funkcję faktycznej stolicy starożytnej Licii. Około sto lat później miasto zostało zniszczone przez pożar. Miasto zostało zniszczone, ale odbudowano je i w drugim wieku p.n.e. stało się stolicą Związku Licyjskiego. Następnie miasto zostało podbite przez Rzymian, a później przez Bizantyjczyków i pozostawało pod ich kontrolą aż do arabskich najazdów w 7 wieku. Jako ośrodek kulturalny, w którym widoczne są wpływy kultury licjskiej, hellenistycznej i rzymskiej, a także kultur, które ją poprzedzały i następowały po niej, to miejsce zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Lista światowego dziedzictwa UNESCO w 1988 roku.
Letoon, położony na terenie współczesnej prowincji Mugla, zaledwie 4 kilometry od Xanthos, był ośrodkiem religijnym starożytnej Licii. Na tym świętym terenie znajdują się świątynie Leto, Apollina i Artemidy, a także pozostałości klasztoru, fontanny i rzymskiego teatru. Świątynia Leto, poświęcona matce Artemidy i Apollina, jest największą tego typu budowlą w zachodniej części miasta. Zaprojektowana w stylu perypterosu, ma wymiary 30,25 na 15,75 metra. Położona na wschód, świątynia Apollina również została zbudowana w stylu doryckim, ale nie zachowała się tak dobrze jak świątynia Leto i ma wymiary zaledwie 27,90 na 15,07 m. Świątynia Artemidy, mniejsza od pozostałych, Drugi z nich znajduje się w geograficznym centrum i ma wymiary 18,20 na 8,70 metra. Letoon i Xanthos to dwa z wielu miejsc, które znajdują się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Wyspa Sedir
Na wyspie Sedir (Sedir Adasi) znajdują się ruiny, których wysokość szacuje się na od 0 do 15 metrów. Z dzielnicy Ula w prowincji Mugla, z dzielnicy Akyaka oraz z wioski Camli w dzielnicy Marmaris codziennie odpływają statki, które przewożą turystów do tego regionu.
Na wyspie niegdyś mieszkała społeczność znana jako Kedreai, a obecnie znajduje się ona w zatoce Keramos. W czasach panowania Turków wyspa była znana jako Sehiroglu, obecnie nosi nazwę Sedir. Chociaż kiedyś na wyspie mogły rosnąć cedry, współcześnie na wyspie Sedir nie ma już tych drzew.
Ta trójkątna wyspa oraz pobliskie wyspy Orata i Kucuk Ada mają linię brzegową o długości 800 metrów. Na wschodniej stronie cypla, który dzieli Sedir Island na dwie części, osiedlili się pierwsi mieszkańcy. Obszar ten jest otoczony murami i obejmuje teatr, ośrodki religijne, królewską rezydencję, port oraz inne ważne budynki użyteczności publicznej i religijne. Na wschód od tego miejsca znajduje się nekropolia, będąca częścią portów i innych budynków użyteczności publicznej na lądzie.
W starożytności uważano, że Rodos posiada wszystkie tereny w tym regionie, w tym wyspę Sedir. Historycznie rzecz biorąc, Rodos sprawowało największą kontrolę i dominowało nad półwyspem Bozburun, który jest częścią półwyspu Rodos. W mieście znajdują się sanktuarium Apollina, Wielka Bazylika, kościół Kistak i Agora, a także teatr, w którym może zasiąść 2500 osób.
Idyma
Miasteczko Akyaka, położone w północno-wschodnim zakątku zatoki Gokova, jest miejscem, gdzie znajdują się pozostałości 2500-letniego miasta Idyma. Ruiny Idyma można dziś zobaczyć, począwszy od wioski Gokova, aż po podnóże góry Kran (Kiran Dagi). Na wzgórzu, wznoszącym się na północ od wioski Gokova, znajdują się pozostałości akropolu (górnego miasta), datowane na IV i III wiek p.n.e. Na wschodnim zboczu wzgórza znajduje się nekropolia (cmentarz), która była świadkiem wielu tragedii. Grobowce, wykute w skałach, które pokrywały zbocze wzgórza, zostały zbudowane w stylu domów, aby zmarli mogli kontynuować swoje życie po śmierci. Niektóre z tych skalnych grobowców zostały zbudowane w bardziej wystawny sposób niż inne. architektura tego miejsca nawiązuje do wyglądu świątyń, które można znaleźć w wielu starożytnych miastach Anatolii. Miało to na celu podkreślenie różnic w poziomie zamożności w tamtych czasach. Nisdibi, położone między Akyaką a wioską Gokova, jest domem dla monumentalnego grobowca wykutego w skale, który jest najlepiej zachowanym przykładem tego typu. Bizantyjska forteca Azmak, znajdująca się na pobliskim wzgórzu, jest widoczna z tej właśnie drogi.
Grobowiec w skale Aminthas.W Fethiye znajduje się wiele wykutych w skale grobowców, powstałych na stromym, skalistym zboczu; trzy z nich to świątynie, a pozostałe stanowią przykład doskonałego inżynierstwa budowlanego. „Grobowiec Króla”, jeden z trzech typów świątyń, zachował się w stosunkowo dobrym stanie w porównaniu z pozostałymi dwoma. Ta świątynia w stylu jońskim, z kolumnami umieszczonymi między przedłużeniami ścian (antami), stanowi pierwotny projekt fasady świątyni wykutej w skale; nazwano ją Grobowcem Aminthasa (Aminthas Mezar) ze względu na inskrypcję „Aminthas, syn Hermapiasa”, znajdującą się w centralnej części wschodniej ściany ante, i datuje się ją na 4 wiek p.n.e. Pozostałe grobowce, będące symbolem miasta, znajdują się na tym samym stromym zboczu, po wschodniej stronie, i stanowią najlepszy przykład… przykłady ilustrujące technikę obróbki metali i drewna, charakterystyczną dla regionu Likii.
Na panelu prowadzącym do grobowca przedstawiono drzwi składające się z czterech głównych części. Wewnątrz pomieszczenia znajdują się trzy rzędy elementów, a sufit charakteryzuje się naprzemiennymi, gładkimi i chropowatymi powierzchniami.
W 18 i 19 wieku wielu ludzi odwiedzało starożytne miasto Telmessos (Telmessos Antik Kenti) oraz znajdujące się w pobliżu skalne grobowce.
Kayaköy
Położona zaledwie 8 kilometrów na południe od Fethiye, wieś Kayakoy niegdyś nosiła nazwę Karmilissos. Badania filologiczne sugerują, że wieś została założona w III wieku p.n.e.; jednak nie odnaleziono żadnych artefaktów starszych niż z IV wieku p.n.e. Wszystkie skupiska budynków na zboczu wzgórza, na którym rozciąga się miasto, zostały wzniesione przez Greków, którzy osiedlili się tam w drugiej połowie XIX wieku i w pierwszej ćwierci XX wieku, korzystając z ochrony, jaką mniejszościom zapewniało Imperium Osmańskie. Od czasu wymiany ludności między Grecją a Turcją miasto zostało opuszczone. Ze względu na czynniki naturalne wieś wygląda jak opuszczone miasto duchów, ponieważ... drewniane drzwi, okna i elewacje domów uległy zniszczeniu. Przed opuszczeniem miasta, jego około 350–400 domów zostało zbudowanych w taki sposób, aby nie zakłócać wzajemnej widoczności i dostępu do światła. Całkowita powierzchnia użytkowa tych budynków o powierzchni 50 metrów kwadratowych była rozłożona na dwóch kondygnacjach. Piwnice znajdowały się zazwyczaj na poziomie gruntu. Woda deszczowa była zbierana z dachów i przechowywana w podziemnych zbiornikach znajdujących się obok wejścia do każdego domu. Wśród domów znajduje się wiele kaplic, a także dwa duże kościoły, szkoła i urząd celny.
Żółwie morskie, a w szczególności żółwie karetta (Caretta caretta), na plaży Iztuzu. Plaża
Oprócz tego, że Iztuzu Beach (Iztuzu Plaj) jest jednym z ostatnich miejsc na Ziemi, gdzie można spotkać żółwie Caretta caretta, jest to również tylko druga plaża na świecie, która zachowała swój pierwotny, naturalny stan. Te łagodne żółwie, dla których Iztuzu Beach jest domem, osiągają wysokość od 1 do 1,5 metra i ważą około 150 kilogramów. Te urocze stworzenia podpływają do brzegu, gdzie używają tylnych płetw do kopania dołów, w których składają jaja. Po zmroku młode żółwie, kierując się instynktem i światłem księżyca, ruszają w stronę oceanu. Nie jest to łatwe zadanie, ponieważ małe żółwie potrzebują czasu, aby dotrzeć do wody. Muszą się nieustannie poruszać, aż do wschodu słońca. w końcu wychodzą na powierzchnię i temperatura trochę się podnosi. Te, które nie chronią się przed słońcem i ptakami, giną. Zagrożenie istnieje nawet po dotarciu do oceanu. Są skazane na to, by stać się pożywieniem dla ryb, dopóki nie osiągną określonego rozmiaru. Kierując się instynktem, nieliczne żółwie Caretta, które przeżywają i dorastają do rozmiarów olbrzymów, ostatecznie wracają na plażę, gdzie się wykluły.
W okresie lęgów na tej plaży nie wolno rozpalać ognisk ani używać jakichkolwiek źródeł światła, ponieważ mogą one dezorientować młode i oddalać je od morza. Na plaży nie można budować żadnych stałych konstrukcji, a jaja zbierane są w bezpiecznym miejscu. Ekologowie z całego świata spotykają się na plaży, aby rozbić obóz w czasie okresu rozrodczego, a czasami organizują marsz w kierunku brzegu.
Odkrywanie starożytnych szlaków.
Muğla ma duży potencjał do rozwoju różnych rodzajów turystyki, poza typowym wypoczynkiem na plaży. Popularną alternatywą jest turystyka piesza, a w regionie wytyczono wiele znanych szlaków, takich jak Szlak Likijski (Likya Yolu), Szlak Karyjski (Karia Yolu) i Szlak Kanuniego (Kanuni Yolu).
Jednym z 10 najlepszych szlaków pieszych na długich dystansach na świecie jest Szlak Likijski, który ma długość 540 kilometrów i łączy 19 starożytnych miast położonych wzdłuż jego trasy.
Szlakiem Likijskim, którym od tysięcy lat korzystają koczownicy, można wędrować od Fethiye do Antalii. Podróżujący tym szlakiem mogą spodziewać się, że napotkają różnorodne trasy: od rzymskich dróg po starożytne ścieżki i drogi dla mułów, prowadzące między wybrzeżem a górami. Po drodze znajdują się naturalne cuda, takie jak zatoka Kabak i zatoka Cennet, a także zabytki historyczne, takie jak Antiphellos, Sdyma, Letoon, Limyra, Simena, Xanthos, Patara, Apollonia, Chimera, Myra, Olympos i Phaselis. Dostępne są również miejsca noclegowe, takie jak osady, obiekty noclegowe lub możliwość rozbicia namiotu.

