Beylerbeyi i okoliczne tereny były zamieszkane nieprzerwanie od czasów bizantyjskich. Na miejscu wielu budowli z różnych epok sułtan Mahmud II (1808–1839) nakazał wzniesienie drewnianego pałacu. Po tym, jak pałac został zniszczony przez pożar w latach 1863 i 1865, sułtan Abdülaziz zlecił budowę nowego pałacu i innych budynków. Tereny Mabeyn i Harem, znajdujące się w głównym budynku pałacu, są otwarte dla zwiedzających. Marmurowy pawilon, stajnia, w której trzymano konie królewskie, oraz pawilony nadmorskie są niedostępne dla gości, podobnie jak Żółty Pawilon, znajdujący się przy dużym basenie w górnym ogrodzie.
Pałac Beylerbeyi w Stambule
Pałac Beylerbeyi był oficjalną letnią rezydencją i miejscem zakwaterowania gości państwowych Imperium Osmańskiego. W tym hotelu gościło wielu znanych osobistości, w tym Franciszek Józef, cesarz Austro-Węgier (1869), Eugenia, cesarzowa Francji (1869), Nikola, król Czarnogóry (1874) oraz cesarz niemiecki Wilhelm II. Po utracie władzy sułtan Abdülhamid II mieszkał w pałacu Beylerbeyi przez ostatnie sześć lat swojego życia. Zmarł tam w 1918 roku.
Wnętrze pałacu, w którym łączą się elementy stylu zachodniego i wschodniego, przypomina tradycyjne tureckie domy. Na trzech piętrach pałacu znajduje się łącznie 24 pokoje i 6 sal, nie licząc piwnicy. Podłogi w królewskim pałacu pokryte są egipskimi matami ze słomy. Na terenie całego pałacu znajdują się dzieła sztuki z całego świata, w tym tureckie dywany Hereke, francuskie kryształowe żyrandole Baccarat, angielskie, francuskie i tureckie zegary wykonane w stoczni Haliç w Stambule oraz wazony wykonane z chińskiej, japońskiej, francuskiej, niemieckiej i tureckiej porcelany Yldz.
Rozbudowa o dodatkowe budynki i przestrzeń na zewnątrz.
Pawilon Marmurowy został wzniesiony w latach 1829–1832 jako letnia rezydencja sułtana Mahmuda II, a jego nazwa pochodzi od marmuru, którym wyłożone są zewnętrzne ściany.
Żółty Kiosk: Położony w pobliżu Marmurowego Kiosku, Żółty Kiosk ma okna wychodzące zarówno na ogród, jak i na ulicę. Ten dwupiętrowy kiosk z piwnicą jest pięknym przykładem architektury tamtych czasów, co widać po bogato zdobionych sufitach i innych detalach w jego wnętrzu.
Ten pawilon, znajdujący się na szczycie ogrodu tarasowego, upamiętnia osmańskie tradycje związane z końmi. Na suficie przedsionka znajdują się malowidła przedstawiające konie i inne zwierzęta. Łącznie jest czterdzieści boksów, po dwadzieścia po każdej stronie stajni. Żyrandole i inne elementy oświetleniowe zdobią reliefy przedstawiające głowy i oczy koni.
Lokalizacja pałacu Beylerbeyi.
Ogrody pałacu Beylerbeyi są połączone ze sobą rampami i schodami, a sam pałac jest jedną z najbardziej prestiżowych budowli XIX wieku. Ogrody zajmują łącznie 70,000 metrów kwadratowych. W okresie panowania sułtana Abdülhamida II zasadzono w ogrodzie pałacowym takie drzewa jak magnolie i kasztanowce, w ogrodzie haremu – lipy, a na tarasowych ogrodach – drzewa judasza, będące symbolem Bosforu.
Istnieją dwa pawilony nadmorskie, jeden należący do Mabeynu, a drugi do Haremu (prawdopodobnie przeznaczony do użytku przez matkę sułtana). Te budowle, które można znaleźć w archiwach pod nazwami „pawilony w kształcie namiotu” i „pawilony w nowym stylu” (nowy projekt, nowy model), nazywane są „nowatorskimi” ze względu na ich nietypową konstrukcję. Oba pawilony mają ośmioboczne dachy pokryte malowidłami przedstawiającymi różne zwierzęta.




