Η κοιλάδα Γκορέμε στην Καππαδοκία. αποτελεί ένα ιδανικό μέρος για απομόνωση. Βρίσκεται σε απόσταση 17 χλμ. από τη Νεβσεχίρ και 6 χλμ. από την Ουργκούπ, σε υψόμετρο 1.100 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Παρόλο που η σημασία του ονόματος «Γκορεμέ» είναι ασαφής, πιστεύεται ότι μπορεί να προέρχεται από μια παραλλαγή του ονόματος Κόραμα, το οποίο έδωσαν οι πρώτοι Χριστιανοί που κατέφυγαν από τους Άραβες και βρήκαν καταφύγιο εκεί. Η Γκορεμέ ήταν ο τόπος γέννησης του αγίου Ιερώνυμου, ο οποίος μαρτύρησε.
Μουσείο Goreme, Υπαίθριος χώρος, Καππαδοκία
Σε αυτή την κοιλάδα μπορείτε να δείτε τα παλαιότερα δείγματα βυζαντινών εκκλησιών, οι οποίες χρησιμοποιούνταν ως χώρος για την εκπαίδευση των ιεραποστόλων. Η κοιλάδα Γκορέμε περιλαμβάνει περίπου 200 εκκλησίες και αποτελεί ένα υπαίθριο μουσείο, ιδανικό μέρος για εκδρομές στην Καππαδοκία. Η αύξηση του αριθμού των εκκλησιών συνέβη όταν ο Άγιος Παύλος (10-67) αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αυτή την περιοχή για την εκπαίδευση των ιεραποστόλων. Στο μουσείο μπορείτε να δείτε πολλές εκκλησίες, όπως: το Μοναστήρι των Μοναχών και των Μοναχών, το Παρεκκλήσι του Αγίου Βασιλείου, η Εκκλησία της Μηλιάς, η Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, η Εκκλησία του Φιδιού, η Σκοτεινή Εκκλησία, η Εκκλησία του Σανδαλιού, η Εκκλησία της Αγκράφας κ.λπ.
Ascetic monks lived in isolation in the Göreme area of Cappadocia in the second century AD. They were a significant social community apart from monasteries and churches. The presence of charismatic clergy helped make Cappadocia the center of religious thought and life in the third century.
Η περιοχή έγινε διάσημη ως τόπος γέννησης τριών σημαντικών εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων κατά τον επόμενο αιώνα. Ο Βασίλειος, επίσκοπος της Καισάρειας, ο Γρηγόριος, αδελφός του και επίσκοπος της Νύσσας, και ο Γρηγόριος, επίσκοπος της Ναζιανζού, γνωστός και ως «ο Μέγας», επέστρεψε στην πατρίδα του, την Καισάρεια, την πρωτεύουσα της περιοχής της Καππαδοκίας, για να ζήσει εκεί ως μοναχός. Είχε επίσης σημαντική επιρροή στη διάδοση των μοναχικών ιδεωδών.
Μεταξύ του 4ου και του 13ου αιώνα, η μοναστηριακή ζωή γνώρισε μεγάλη άνθηση. ΓκορέμεΣχεδόν κάθε βραχώδης προεξοχή έχει μετατραπεί σε χώρο λατρείας, ένα παρεκκλήσι, ένα καφέ ή ένα μέρος για να καθίσει κανείς. Ο αρχικός χώρος αυτού του διδακτικού μοντέλου βρίσκεται στην ίδια τοποθεσία με το σύγχρονο Μουσείο Γκορέμε. Χρησιμοποιήθηκαν δύο διακριτά στυλ για τη διακόσμηση των εκκλησιών. Η ζωγραφική απευθείας πάνω στον βράχο είναι ένα στυλ, ενώ η τεχνική της φρέσκο-σέκκο (τεμπέρα) είναι ένα άλλο. Οι διδασκαλίες της εκκλησίας βασίζονται στην Αγία Γραφή και στο παράδειγμα του Ιησού Χριστού. Το Μοναστήρι των Κοριτσιών και των Αγοριών, η Εκκλησία του Αγίου Βασιλείου, η Εκκλησία Ελμαλί, η Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, η Εκκλησία του Όφεως, η Εκκλησία των Ιπποτών της Μάλτας, η Σκοτεινή Εκκλησία, η Εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, η Εκκλησία Καρίκλι και η Εκκλησία Τοκάλι είναι μερικά μόνο από τα κτίρια που αποτελούν το Μουσείο Γκορέμε, υπαίθριος χώρος. Το 1967, η περιοχή ανακηρύχθηκε ανοιχτή για το κοινό.
ΜΟΥΣΕΙΟ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΓΚΟΡΕΜΕ, ΤΟΥΡΚΙΑ
Εκκλησία του Τοκαλί
Η εκκλησία του Μπάκλε, γνωστή και ως εκκλησία Τοκαλί, είναι η μεγαλύτερη στην Γκορέμε. Η εργασία αποκατάστασης της εκκλησίας ολοκληρώθηκε τελικά τη δεκαετία του 1980. Η εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στην περιοχή Τουρ Αμπντίν, κοντά στη σύγχρονη πόλη Μαρντίν, είναι το μοναδικό σωζόμενο παράδειγμα της αρχικής της αρχιτεκτονικής.
Κατά τον ένατο αιώνα, οι καλλιτέχνες δημιούργησαν «περιφερειακές» τοιχογραφίες για το κεντρικό κλίτος της εκκλησίας· τον ενδέκατο αιώνα, τρεις ημικυκλικές κόγχες διακοσμήθηκαν με «μετροπολιτικές» τοιχογραφίες. Στο εσωτερικό της εκκλησίας, ορισμένες τοιχογραφίες απεικονίζουν σκηνές από τις ζωές των δώδεκα αποστόλων, άλλων αγίων και του ίδιου του Ιησού. Ένα κρυπτή μπορεί να βρεθεί κάτω από το κλίτος της εκκλησίας.
Οι τέσσερις ενότητες της εκκλησίας του Τοκαλί είναι η Παλιά Εκκλησία, η Νέα Εκκλησία (η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη), το Παρεκκλήσι (το οποίο είναι ένα μικρότερο παρεκκλήσι) και η Κάτω Εκκλησία. Τον 10ο αιώνα, ξεκίνησε η κατασκευή αυτού που σήμερα είναι γνωστό ως Παλιά Εκκλησία. Αρχικά, ήταν μια απλή εκκλησία με θολωτή οροφή και ένα μόνο κλίτος. Όταν χτίστηκε η Νέα Εκκλησία στα τέλη του 10ου ή στις αρχές του 11ου αιώνα, το ιερό της κατεδαφίστηκε. Δεν υπάρχει πρόσβαση στη νέα εκκλησία από την παλιά. Απαλοί τόνοι του κόκκινου και του πράσινου, ζωγραφισμένοι σε λωρίδες, διακοσμούν την παλιά εκκλησία, απεικονίζοντας σκηνές από την Καινή Διαθήκη και παραστάσεις ορισμένων αγίων.
Σκηνές από την Καινή Διαθήκη, θαύματα του Χριστού, οι πρώτοι διάκονοι, επεισόδια από τη ζωή του Αγίου Βασιλείου (ένας από τους Καππαδόκες Πατέρες), απεικονίσεις του Λεάδη (ένας από τους Σαράντα Μάρτυρες) και του Αγίου Μηνά κυριαρχούν στις τοιχογραφίες της Νέας Εκκλησίας, οι οποίες είναι ζωγραφισμένες σε βαθύ μπλε χρώμα με χρωστικές ουσίες που προέρχονται από τον λίθο λαζουρίτη του Μπαντακσάν. Η δημιουργία τους θα είχε κοστίσει ένα σημαντικό ποσό. Για να κατανοήσουμε την αξία του λαζουρίτη, εκτιμάται ότι μόνο αυτό το υλικό αξίζει περίπου 31.5 λίβρες χρυσού. Οι μελετητές έχουν κάνει κάποιες εικασίες σχετικά με την ταυτότητα των δωρητών, και πολλοί υποδεικνύουν την οικογένεια Φωκάδες, μια πλούσια καππαδοκική οικογένεια. Ωστόσο, αυτό δεν υποστηρίζεται από κανένα στοιχείο που να μπορεί να θεωρηθεί οριστικό.
Στολίσματα σε ανατολίτικο στυλ, όπως αψίδες και στοές, χρησιμοποιήθηκαν για να διακοσμήσουν τη Νέα Εκκλησία, η οποία σκαλίστηκε στον ανατολικό τοίχο της Παλιάς Εκκλησίας. Το Παρεκκλήσι είναι ένα μικρό παρεκκλήσι με θολωτή οροφή και μία μόνο αψίδα, που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του κύριου κτίσματος της Νέας Εκκλησίας. Στο κάτω μέρος της εκκλησίας υπάρχουν τρία κλίτη, και ένα από αυτά οδηγεί σε ένα κρυπτή.
Τοποθεσία του Υπαίθριου Μουσείου Γκορέμε.
Εκκλησία του Ελμαλί
Η εκκλησία Ελμαλί, γνωστή και ως Εκκλησία του Μήλου, είναι μια απλή λαξευτή εκκλησία σε σπηλιά, η οποία έχει θρησκευτική σημασία. Το κτίριο, που χρονολογείται περίπου στο 1050, διαθέτει έναν ελληνικό σταυρό χαραγμένο σε καθέναν από τους τέσσερις ασύμμετρους κίονες που στηρίζουν τον κεντρικό τρούλο. Παρόλο που η εκκλησία ανακαινίστηκε το 1991, οι τοιχογραφίες συνεχίζουν να φθείρονται, αποκαλύπτοντας τις ζωγραφιές που βρίσκονται από κάτω. Άγιοι, επίσκοποι και μάρτυρες απεικονίζονται στις τοιχογραφίες της εκκλησίας. …και στα δεξιά του ιερού, υπάρχει μια απεικόνιση του Μυστικού Δείπνου, με ένα ψάρι (στα ελληνικά, τα γράμματα Υ αντιπροσωπεύουν τις λέξεις «Ιησούς Χριστός, Υιός του Θεού, ο Σωτήρας»). Η εκκλησία πήρε το όνομά της είτε από τη μηλιά που κάποτε υπήρχε κοντά, είτε από την κόκκινη σφαίρα που κρατά ο Αρχάγγελος Μιχαήλ στην κορυφή του τρούλου. λόγω της κεντρικής αψίδας, πιστεύεται ευρέως ότι η εκκλησία αυτή πήρε το όνομά της από μία από αυτές τις δύο πηγές.
Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας.
Η εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας (γνωστή και ως εκκλησία της Αζίζε Βαρβάρα) είναι αφιερωμένη στην Αγία Βαρβάρα, μια Ελληνίδα μάρτυρα, της οποίας ο πατέρας την έκλεισε σε ένα δωμάτιο για να την αποτρέψει από το να έρθει σε επαφή με τον Χριστιανισμό. Παρόλα αυτά, η Βαρβάρα κατάφερε να ασκήσει την πίστη της και, ως αποτέλεσμα, ο πατέρας της την βασάνισε και τελικά την σκότωσε.
Η εκκλησία, που χτίστηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1100, πιθανόν να είχε ανεγερθεί ως μνημείο προς τιμήν του μαρτυρικού αγίου. Η αρχιτεκτονική της είναι παρόμοια με αυτή της εκκλησίας Καρίκλι. Διαθέτει μια κεντρική κόγχη, δύο πλευρικές κόγχες και δύο κολόνες που στηρίζουν τον σταυροειδή τρούλο της εκκλησίας. Στον τρούλο απεικονίζεται ο Χριστός καθισμένος σε θρόνο, και αυτός είναι διακοσμημένος με γεωμετρικά σχέδια ζωγραφισμένα σε κόκκινο χρώμα απευθείας πάνω στον βράχο, και θεωρείται ότι έχουν συμβολική σημασία. Ένα άλλο τοιχογραφημένο έργο απεικονίζει μια μεγάλη ακρίδα, η οποία μπορεί να συμβολίζει το κακό, και η οποία απωθείται από δύο σταυρούς. Ενάντια στον δράκο και το φίδι, οι Άγιοι Γεώργιος και Θεόδωρος, πάνω στα άλογά τους, απεικονίζονται σε μια τοιχογραφία στον βόρειο τοίχο της εκκλησίας. Για να δώσει την εντύπωση ότι χρησιμοποιήθηκαν κομμένα πέτρινα υλικά στην κατασκευή, οι μοναχοί σχεδίασε γραμμές πάνω στις πέτρες χρησιμοποιώντας κόκκινη ώχρα.
Εκκλησία του Γιλανλί
Η εκκλησία του Γιλανλί, γνωστή και ως Εκκλησία του Φιδιού, είναι ένα απλό κτίριο με ένα μακρύ, χαμηλό κεντρικό κλίτος και ένα θολωτό, κυλινδρικό ταβάνι. Η τοιχογραφία που απεικονίζει τους αγίους Θεόδωρο και Γεώργιο να σκοτώνουν τον δράκο ενέπνευσε το όνομα του κτιρίου (ή, πιο συγκεκριμένα, το όνομα «Εκκλησία του Φιδιού», όπως απεικονίζεται στην τοιχογραφία). Επιπλέον, υπάρχει μια τοιχογραφία που απεικονίζει τον Κωνσταντίνο και την Ελένη, τη μητέρα του αυτοκράτορα, να κρατούν τον Τιμίο Σταυρό, η οποία βρίσκεται στην εκκλησία. Κάποιοι λένε ότι η Ελένη είχε ένα όνειρο στο οποίο είδε τον σταυρό στον οποίο σταυρώθηκε ο Ιησούς και ότι ένα θραύσμα αυτού του σταυρού είναι ακόμα θαμμένο κάτω από την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη. Θραύσματα του σταυρού μπορούν επίσης να βρεθούν στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη και στην Εκκλησία του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ. Άγιος Ο Ονούφριος, του οποίου η απεικόνιση κοσμεί τον τοίχο πάνω και στα δεξιά της εισόδου, είναι ένα ακόμη ενδιαφέρον πορτρέτο. Ως ερημίτης στην αιγυπτιακή έρημο κοντά στις Θήβες, στην Αίγυπτο, ο άγιος συνήθως απεικονίζεται με μια μακριά γκρίζα γενειάδα και με ένα φύλλο συκιάς στο κεφάλι του.
Εκκλησία Καρανλίκ
Η εκκλησία Καρανλίκ, γνωστή και ως Σκοτεινή Εκκλησία, ήταν ένα μοναστηριακό συγκρότημα που ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα. Ένα κεντρικό ημικύκλιο, δύο πλευρικά ημικύκλια και τέσσερις κολόνες χαρακτηρίζουν αυτή την εκκλησία με θολωτή οροφή. Εκεί απεικονίζονταν ο Χριστός Βασιλιάς, η γέννηση του Ιησού, η προσκύνηση των Μάγων, η χρίση του Ιησού στο Μυστικό Δείπνο, η προδοσία του Ιούδα, η σταύρωση και η ανάσταση.
Μέχρι τη δεκαετία του 1950, χρησιμοποιούνταν ως περιστερώνας μετά την τουρκική εισβολή. Οι τοιχογραφίες που απεικονίζουν σκηνές από την Καινή Διαθήκη είναι οι καλύτερα διατηρημένες σε ολόκληρη την Καππαδοκία και αποτελούν ένα εξαιρετικό παράδειγμα βυζαντινής τέχνης του 11ου αιώνα, μετά από 14 χρόνια αφαίρεσης περιττωμάτων περιστεριών από τους τοίχους. Ωστόσο, το προναρτηκίο ή το αίθριο της εκκλησίας κατέρρευσε, αποκαλύπτοντας την οροφή της εκκλησίας. Η τοιχογραφία που απεικονίζει την Ανάληψη του Χριστού και την Ευλογία των Αγίων υπέστη σοβαρές ζημιές, ενώ άλλες σκηνές διατηρήθηκαν μόνο εν μέρει. Είναι πιθανό η εκκλησία να πήρε το όνομά της από το μικρό άνοιγμα (οφθαλμός) στο προναρτηκίο, το οποίο επιτρέπει να εισέρχεται ελάχιστο φυσικό φως. Αυτή η ιδιότητα είναι υπεύθυνη για τη μακροζωία των χρωμάτων και την έντασή τους. κατά τη διάρκεια των ετών.
Εκκλησία του Καρίκλι
Η εκκλησία είναι γνωστή ως Καρίκλι (Εκκλησία με τα Σανδάλια) λόγω των δύο αποτυπωμάτων που απεικονίζονται στη βάση της τοιχογραφίας της Ανάληψης στον προθάλαμό της (λέγεται ότι αυτή η τοιχογραφία είναι ακριβές αντίγραφο της τοιχογραφίας που βρίσκεται στην Εκκλησία της Ανάληψης στα Ιεροσόλυμα). Η εκκλησία και η Καρανλίκ Κιλίσε είναι λαξευμένες στον ίδιο βράχο. Πολλές ιστορίες που κυκλοφορούν σχετικά με τα ίδια τα αποτυπώματα δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν. Η εκκλησία έχει σταυροειδή κάτοψη, με θόλους που τέμνονται μεταξύ τους. Τοιχογραφίες του 11ου αιώνα απεικονίζουν σκηνές από την Καινή Διαθήκη, συμπεριλαμβανομένων των τεσσάρων ευαγγελιστών, της Γέννησης και της Σταύρωσης, της Βάπτισης και της Προσκύνησης των Μάγων.







