Επιβλητικά Τουρκικά Αρχιτεκτονικά Μνημεία
Ανάκτορα και έπαυλεις στην Κωνσταντινούπολη.
Ανάκτορο Ντολμαμπαχτσέ
Το Ντολμαμπαχτσέ, στην Κωνσταντινούπολη, was originally a bay on the European side of the Bosphorus. Sultan Ahmet I and his successor Osman II gradually filled the bay to expand the imperial garden in the 17th century. Because of this, it eventually earned the name "dolmabahce," which translates to "filled garden." The Besiktas Waterfront Palace, a palace complex, was constructed within the garden in the 17th century as well. During the reign of Sultan Abdulmecid II in the nineteenth century, however, the original wooden palace was torn down and the Dolmabahce Palace was constructed on the site to serve as the main imperial palace. After many years at Fatih's Topkapi Palace, the royal family uprooted and relocated there. The illustrious Balyan family, specifically Nikogos and Karabet Balyan, built Dolmabahce Palace, one of the finest examples of the Neo-Ottoman style, which combined elements of Italian and French Renaissance art with Baroque and Ottoman architecture.
Το Παλάτι Τοπκαπί
Το Παλάτι Τοπκαπί, που βρίσκεται στην περιοχή Φατίχ της Κωνσταντινούπολης (στην ιστορική χερσόνησο), ήταν το διοικητικό κέντρο και η αυτοκρατορική κατοικία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο της ακμής της. Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τον Σουλτάνο Μεχμέτ Β΄ το 1451, κατασκευάστηκαν τα πρώτα κτίρια του παλατιού μεταξύ 1451 και 1481. Το παλαιότερο κτίριο, το Τσινιλί Κοσκ, βρίσκεται στην πρώτη αυλή, η οποία είναι προσβάσιμη από την πλατεία της Αγίας Σοφίας μέσω της Αυτοκρατορικής Πύλης, της Μπαμπ-ι Χουμαγιούν. Τα κτίρια του παλατιού βρίσκονται στη δεύτερη αυλή, η οποία είναι προσβάσιμη μέσω της Μεσαίας Πύλης (Μπαμπ'ους Σελάμ). Το τμήμα του χαρεμιού, όπου ζούσε η αυτοκρατορική οικογένεια μαζί με τις διευρυμένες οικογένειές της, είναι προσβάσιμο μέσω μιας τρίτης αυλής. Τέλος, στο άκρο... ένα τμήμα του κτιρίου είναι ένας σκεπαστός διάδρομος που οδηγεί στο τέταρτο γήπεδο, στο οποίο έχει πρόσβαση κανείς μέσω του Δωματίου του Θησαυρού.
Το περίπτερο Κιουτσουκσού
Οι κήποι της αυτοκρατορικής οικογένειας αποτέλεσαν την πηγή έμπνευσης για την κατασκευή του Κουτσουκσού, ενός μικρού παλατιού που βρίσκεται στην ασιατική πλευρά του Βοσπόρου, στην περιοχή Κουτσουκσού της συνοικίας Μπέικοζ. Στις αρχές του 1800, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Μαχμούτ, κατασκευάστηκε ένα ξύλινο παλάτι με δύο ορόφους. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμπντουλμετίντ, τον 19ο αιώνα, το αρχικό παλάτι κατεδαφίστηκε· πριν από αυτό, είχε χρησιμοποιηθεί από τους σουλτάνους Σελίμ Γ΄ και Μαχμούτ Β΄. Ο Νικογκός Μπαλιάν, μέλος της διάσημης οικογένειας Μπαλιάν, σχεδίασε και επιβλέπει την κατασκευή του Κουτσουκσού. Το παλάτι είναι μικρό, καθώς σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιείται από τους σουλτάνους κατά τη διάρκεια των σύντομων επισκέψεών τους στην εξοχή ή κατά τη διάρκεια του κυνηγιού. εκδρομές στα κοντινά δάση.
Περίπτερα Ιχλαμούρ
The Ihlamur valley, in what is now Istanbul's Besiktas neighborhood, was a popular picnic spot for the city's residents in the 18th century. However, during the reign of Sultan Abdulmecid in the nineteenth century, the Balyan family commissioned the construction of the Ihlamur Pavilions, among many other palaces and pavilions. The two pavilions, the Ceremony Pavilion and the Retinue Pavilion, are both baroque in design.
Το περίπτερο Αϊναλικαβάκ
Από το παλιό παλάτι Αϊναλίκβακ, το οποίο ήταν το τέταρτο μεγαλύτερο στην Κωνσταντινούπολη μετά τα παλάτια Ντολμαμπαχτσέ, Τοπκαπί και Ουσκουντάρ, σώζεται σήμερα μόνο το περίπτερο Αϊναλίκβακ. Λόγω της θέσης του, κοντά στο παλιό ναυπηγείο στις όχθες του Χρυσού Κέρατος, αναφερόταν τόσο ως το παλάτι του Ναυπηγείου όσο και ως το παλάτι του Χρυσού Κέρατος. Οι πρώτες κατασκευές του συγκροτήματος χτίστηκαν τον 17ο αιώνα, αλλά μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, το περίπτερο είχε γίνει γνωστό ως παλάτι λόγω των πολλών προσθηκών που είχαν γίνει. Σε αυτά τα κτίρια περιλαμβάνεται το περίπτερο Αϊναλίκβακ, το οποίο, σύμφωνα με κάποιους, χρονολογείται από την εποχή του σουλτάνου Αχμέτ Γ’. Ωστόσο, ο σουλτάνος Σελίμ Γ’ διέταξε την κατεδάφιση μεγάλου μέρους του παλατιού, προκειμένου να επεκταθεί το ναυπηγείο. Πολλά από τα κτίρια... έργα της οθωμανικής κλασικής μουσικής συνθέθηκαν από τον ίδιο σουλτάνο, κατά τη διάρκεια της περιόδου που διέμενε κυρίως στο παλάτι Αϊναλικαβάκ. Εις μνήμην του, ένας διάσημος οθωμανός καλλιγράφος χάραξε στίχους σε ένα από τα τζάμια.
Εξοχικό Παρατηρητήριο
Όταν ο σουλτάνος Αμπντουλχαμίντ Β΄ μετακόμισε από το παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στο παλάτι Γιλντίζ το 1880, διέταξε την κατασκευή πολλών νέων κτιρίων, συμπεριλαμβανομένου ενός μικρού, διακοσμητικού κιόσκι. Ο Ραϊμόντο Ντ'Αρόνκο, ένας διαπρεπής Ιταλός αρχιτέκτονας της εποχής, σχεδίασε και κατασκεύασε ένα παράρτημα στο παλάτι. Πολλοί σημαντικοί άνθρωποι, όπως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Σαρλ ντε Γκολ και ο αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄, επισκέφθηκαν το μικρό αυτό κιόσκι.
Ανάκτορα και έπαυλες εκτός της Κωνσταντινούπολης.
Αγρι-
Ανάκτορο του Ισάκ Πασά
Το παλάτι Ισάκ Πασά βρίσκεται στην αρχαία Εμπορική Οδό, 5 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Ντογκουμπεγιαζίτ, σε μια απομακρυσμένη περιοχή της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Αποτελεί ένα ξεχωριστό παράδειγμα ολλανδικής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα, από την εποχή της άνθησης των τουλιπών, και χτίστηκε στην πλαγιά ενός βουνού. Ο σχεδιασμός του συγκροτήματος αποτελεί ένα ετερόκλητο μείγμα οθωμανικών, περσικών, αρμενικών και σελτζουκικών στοιχείων. Στις προσόψεις υπάρχουν ανάγλυφα και περίτεχνα γλυπτά που θυμίζουν τη σελτζουκική τέχνη. Σύμφωνα με την επιγραφή στην πόρτα του χαρεμιού, το συγκρότημα ολοκληρώθηκε το 1784 από τον Ισάκ Πασά. Η χρήση ξύλου ως διακοσμητικό στοιχείο ήταν επίσης σημαντική, ιδιαίτερα στην κατασκευή των δοκών, οι οποίες διαμορφώθηκαν ως τρισδιάστατα γλυπτά με συμβολική σημασία. στην τουρκική τέχνη. Ο Σακ Πάσα ήταν ο πρωτοπόρος που χρησιμοποίησε ένα σύστημα θέρμανσης, το οποίο είχε ως πρότυπο τα ρωμαϊκά λουτρά. Ο πόλεμος και ένας σεισμός τον 19ο αιώνα προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές στο παλάτι, αλλά το 1992 ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης και, έως το 2000, το κτίριο είχε συμπεριληφθεί στην προσωρινή λίστα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Αμάσυα
Το αρχοντικό Χαζεράνлар.
Το αρχοντικό Χαζεράνλαρ στην περιοχή Γιαλιμπόγιου της Αμάσυας θεωρείται ευρέως ως ένα από τα καλύτερα δείγματα της λαϊκής αρχιτεκτονικής της Οθωμανικής περιόδου του 19ου αιώνα. Η Χαζεράν Χανίμ, μια γνωστή κάτοικος της περιοχής, ανέθεσε την κατασκευή του αρχοντικού το 1865. Το 1986, μετά από εκτεταμένες ανακαινίσεις, το αρχοντικό άνοιξε τις πύλες του για το κοινό ως ένα εθνογραφικό μουσείο.
Καραμπούκ
Τα σπίτια του Σαφράνμπολου
Η Σαφράνμπολου, μια πόλη στη βορειοανατολική Τουρκία, μας δίνει τη δυνατότητα να εξετάσουμε οθωμανικά σπίτια του 18ου αιώνα. Η Σαφράνμπολου μοιάζει με μια σειρά από αναβαθμίδες, λόγω του τρόπου με τον οποίο οι κοιλάδες του ποταμού έχουν διαμορφώσει το τοπίο. Τα περισσότερα σπίτια είναι διώροφα ή τριώροφα κτίρια, κατασκευασμένα από ένα μείγμα ξύλου και πέτρας. Πολλά από τα κατώτερα επίπεδα των οθωμανικών σπιτιών του 18ου αιώνα είχαν κατασκευαστεί από πέτρα. Οι ανώτεροι όροφοι, οι οποίοι στηρίζονται με αντερείσματα, είναι ευρύχωροι παρά το στενό πλάτος των οικοπέδων. Οι άξονες των σπιτιών είναι ελαφρώς μετατοπισμένοι μεταξύ των ορόφων, δίνοντας στα κτίρια μια ελαφρώς στρεβλή εμφάνιση· αυτό συμβαίνει επειδή οι ανώτεροι όροφοι κατασκευάστηκαν έτσι ώστε να επιτρέπουν τη μέγιστη δυνατή είσοδο ηλιακού φωτός.
Κάστρα και οχυρώσεις.
Τα φρούρια της Κωνσταντινούπολης.
The city walls of Istanbul are an impressive sight from either the sea or the land. The walls of Constantinople, the most well-known of their type in the late antique and medieval worlds, were constructed by Byzantine Emperor Constantine the Great and encircled the city on all sides. The southern approach was protected by the Marmara walls, while the northern side of the city was encircled by the Golden Horn walls. The land walls of Constantinople protected the city from its enemies and withstood many sieges for more than a thousand years until the Ottomans conquered the city in 1453. These walls were located on the city's western side and ran for about 6 kilometers from the Sea of Marmara to the upper reaches of the Golden Horn. The inner and outer walls, towers, and moats that are still partially intact today were built by Emperor Theodosius II in the first half of the fifth century. The Ottomans have fixed up Constantinople's city walls many times over the centuries, but they still stand as reminders of the city's imperial past.
Ο Πύργος της Παρθένου
Ο Πύργος της Παρθένου (Kız Kulesi) είναι ένας πύργος που βρίσκεται σε ένα μικρό νησάκι στην νότια είσοδο του Βοσπόρου, όχι μακριά από την ακτή της περιοχής Ουσκουντάρ στην Κωνσταντινούπολη. Είναι γνωστός ως Πύργος του Λεάνδρου από την εποχή του Βυζαντίου. Σε ένα μικρό βράχο μπροστά από την περιοχή Ουσκουντάρ, στην αρχαία Χρυσόπολη, ιδρύθηκε ένα τελωνειακό κτίριο για τον έλεγχο των εμπορευμάτων που έφταναν από τη Μαύρη Θάλασσα. Το τείχος άμυνας του νησιού, τα ερείπια του οποίου είναι ορατά σήμερα στο νερό, κάποτε το συνέδεε με την ασιατική ηπειρωτική χώρα. Ένα βυζαντινό φρούριο στεγαζόταν στον πύργο όταν η Κωνσταντινούπολη κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1453. Λόγω της σύνδεσής του με την ιστορία της Ήρω και του Λεάνδρου, ο πύργος αναφέρεται συχνά ως Πύργος του Λεάνδρου. ένας σεισμός το 1509 και μια πυρκαγιά το 1721 συνέβαλαν στην καταστροφή του πύργου. Στη συνέχεια, χρησιμοποιήθηκε ως φάρος. Αφού χρησίμευσε ως σταθμός καραντίνας, ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ ανακαίνισε για πρώτη φορά τον πύργο το 1832. Στη συνέχεια, η λιμενική αρχή τον ανακαίνισε ξανά το 1945 και τελικά το 1998 για τις ανάγκες της ταινίας του Τζέιμς Μποντ με τίτλο «Ο Κόσμος Δεν Είναι Αρκετός».
Ένα δημοφιλές καφέ και εστιατόριο στεγάζονται πλέον στο εσωτερικό του πύργου, αξιοποιώντας την εξαιρετική τοποθεσία του κτιρίου και την απαράμιλλη πανοραμική θέα που προσφέρει στην πόλη, η οποία έχει διαμορφωθεί κατά τη Ρωμαϊκή, Βυζαντινή και Οθωμανική περίοδο. Πολλές φορές την ημέρα, ιδιωτικά σκάφη μεταφέρουν επισκέπτες στον πύργο, αποβιβάζοντάς τους και παραλαμβάνοντάς τους.
Πύργος της Γαλατάς
Λόγω της εξαιρετικής του θέσης, ο Πύργος της Γαλατάς έχει γίνει ένα από τα πιο διάσημα αξιοθέατα της Κωνσταντινούπολης. Προσφέρει πανοραμική θέα στις συνοικίες Μπέγιογλου και Καρακέι.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού, γύρω στο 507 μ.Χ., ο πύργος πιθανότατα κατασκευάστηκε για πρώτη φορά. Οι Γενουήζοι τον αποκαλούσαν Πύργο του Χριστού, ενώ οι Βυζαντινοί τον αποκαλούσαν απλώς Μεγάλο Πύργο. Όταν οι Γενουήζοι έμποροι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Γαλάτας και δημιούργησαν εμπορικούς σταθμούς κατά μήκος της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, ο πύργος απέκτησε τη μορφή που έχει σήμερα.
Ως αποτέλεσμα ενός σεισμού το 1509, ο πύργος υπέστη ζημιές, αλλά ο Οθωμανός αρχιτέκτονας Χαϊρεντίν τον επισκεύασε. Ο Χαϊρεντίν εργάστηκε επίσης στην αποκατάσταση του συγκροτήματος του Σουλτάνου Βαγιεζίντ Β' στην Αδριανούπολη. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, ο πύργος χρησίμευσε ως φυλακή για κατάδικους, οι οποίοι υποχρεώνονταν να εργάζονται στο ναυπηγείο του Κασιμπάσα. Στο τέλος του 16ου αιώνα, ο αστρολόγος Τακιντίν Εφέντι προσέθεσε ένα αστροσκοπείο στην κορυφή, αλλά ο πύργος χρησιμοποιήθηκε και πάλι ως φυλακή μεταξύ των ετών 1546 και 1595, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Μουράτ Γ'.
Ο πύργος χρησιμοποιήθηκε ως παρατηρητήριο για την έγκαιρη ανίχνευση πυρκαγιών από το 1717, αφού είχε χρησιμοποιηθεί για σύντομο χρονικό διάστημα από την οθωμανική στρατιωτική μπάντα, την μπάντα των Μεχτέρ, τον 16ο αιώνα. Μετά από μια πυρκαγιά το 1794, ο πύργος έπρεπε να ανακατασκευαστεί και προστέθηκε μια εξώστη (προεξέχον μπαλκόνι). Ο πύργος κάηκε ξανά το 1831 και ανακατασκευάστηκε με δύο επιπλέον ορόφους και ένα κωνικό στέγαστρο.
Ο θρυλικός Οθωμανός αεροπόρος Χεζάρφεν Αχμέτ Τσελεμπί είναι ο πρωταγωνιστής μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες που συνδέονται με τον πύργο. Σύμφωνα με τον διάσημο Οθωμανό περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπί, ο Χεζάρφεν Τσελεμπί χρησιμοποιούσε φτερά που ήταν προσαρτημένα στα χέρια του για να πετάξει από την κορυφή του πύργου μέχρι την περιοχή Ουσκουντάρ. Μετά την παρατήρηση αυτού του εκπληκτικού κατορθώματος, λέγεται ότι ο Σουλτάνος Μουράτ Χαν άρχισε να τον υποπτεύεται και τον έστειλε στην Αλγερία.
Αυτός ο πύργος, με ύψος 66,90 μέτρα, αποτελεί πλέον ένα δημοφιλές τόπος που μπορούν να επισκεφθούν οι τουρίστεςΑπό το μπαλκόνι του, μπορείτε να απολαύσετε μια εκπληκτική θέα στην Κωνσταντινούπολη.
Ντιγιαρμπακίρ
Τα κάστρα και το φρούριο της Ντιγιαρμπακίρ.
The Diyarbakir fortress was initially constructed in the third century AD during the Roman Period and has since been fortified and expanded. The local basalt stone was used to construct the fortress walls, making them the second-widest and longest defensive walls in the world after China's Great Wall. In 2015, UNESCO included the Diyarbakir fortress in its list of World Heritage sites.
Φορτηγό
Το Κάστρο της Βαν
The Urartu kingdom constructed the Van fortress in the 9th century BCE on the eastern shore of Lake Van, directly atop the remnants of their ancient capital, Tushpa. From the Medes to the Armenians to the Parthians to the Romans to the Sassanids to the Persians to the Byzantines to the Arabs to the Seljuks to the Safavids to the Afsharids to the Ottomans to the Russians, this castle has seen it all. Over the centuries, the castle has been occupied by many different cultures, and the building bears the marks of each era's inhabitants. There is an inscription from the reign of Xerxes I, who ruled in the fifth century BCE, on a mosque constructed by Sultan Suleyman in the fifteenth century.
Το Κάστρο Χοσάπ
The 17th-century Hosap Castle stands on the Van-Hakkari road in Van province. The rivers in the area inspired the name, which means "beautiful water." Sari Suleyman Mahmudi, chief of the Mahmudi tribe, commissioned the construction of the castle, which served as the seat of power for the province until the Tanzimat reforms of the nineteenth century.
Μερσίνη
Το Κάστρο της Παρθένου
Σήμερα, μπορείτε να βρείτε το Κιζκαλέσι (το Κάστρο της Παρθένου) σε ένα νησί στην επαρχία της Μερσίνης, μόλις 300 μέτρα από την ακτή της Μεσογείου. Το κάστρο, το οποίο αρχικά κατασκευάστηκε τον τέταρτο αιώνα π.Χ., υπέστη σημαντικές ανακαινίσεις τον δέκατο τρίτο αιώνα. Τα βόρεια και δυτικά τμήματα των τειχών του αποτελούν εξαιρετικά παραδείγματα της παραδοσιακής τεχνικής κατασκευής με λαξευτές πέτρες. Το κάστρο κατελήφθη από το ανατολικό εμιράτο των Καραμανιδών τον 13ο αιώνα και στη συνέχεια από τους Οθωμανούς τον 14ο αιώνα.
Ξενοδοχεία και παζάρια.
Ακσαράι
Σουλταναχανί (Πανδοχείο Αλαεντίν)
Το Σουλταναχανί, ένα πανδοχείο που κατασκευάστηκε από τον σουλτάνο Αλαεντίν Καϊκουμπάτ Α΄ το 1229 κατά τη διάρκεια της περιόδου των Σελτζούκων, θεωρείται ευρέως ως ένα από τα καλύτερα δείγματα της αρχιτεκτονικής των Σελτζούκων. Το τετράγωνο πέτρινο τζαμί στην αυλή του πανδοχείου προσέφερε έναν χώρο πνευματικής ανάπαυσης για τους ταξιδιώτες, και το αντίστοιχο στην κοντινή πόλη της Ακσαράι είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, όπως και οι ανάγλυφες διακοσμήσεις στην κύρια πύλη.
Κωνσταντινούπολη
Το Μεγάλο Παζάρι
Το Μεγάλο Παζάρι, στην περιοχή Φατίχ της Κωνσταντινούπολης, είναι ένα από τα παλαιότερα σκεπαστά παζάρια στον κόσμο. Περιλαμβάνει περισσότερα από 4.000 καταστήματα, κατανεμημένα σε μια έκταση 30.700 τετραγωνικών μέτρων. Η αρχική κατασκευή του παζαριού χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τον Σουλτάνο Μεχμέτ τον Πορθητή· αργότερα, ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής το επέκτεινε στην σημερινή του έκταση, το 1701. Το παζάρι έχει υποστεί ζημιές από πολλούς σεισμούς και πυρκαγιές κατά τη διάρκεια των ετών, αλλά αυτό δεν έχει μειώσει τη μεγαλοπρέπειά του ή τη σημασία του. Τα καταστήματα λιανικής πώλησης χρονολογούνται από την περίοδο πριν από τον σεισμό του 1896, ο οποίος οδήγησε στην δημιουργία των σημερινών καταστημάτων. Περισσότεροι από 26.000 άνθρωποι απασχολούνται σήμερα άμεσα, ως αποτέλεσμα της συνεχούς λειτουργίας του παζαριού. ως ένα εμπορικό κέντρο. Είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς ιστορικούς χώρους στον κόσμο, προσελκύοντας καθημερινά από 250.000 έως 400.000 επισκέπτες.
Αγορά Μπαχαρικών
Η Αγορά Μπαχαρικών, που βρίσκεται στη συνοικία Εμινιονύ, είναι η δεύτερη πιο δημοφιλής αγορά της Κωνσταντινούπολης. Το συγκρότημα του Νέου Τζαμιού, στο οποίο περιλαμβανόταν και η Αιγυπτιακή Αγορά, κτίστηκε κατόπιν παραγγελίας της Χατιτζέ Τουρμπάν Σουλτάν το 1660 και χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από τα έσοδα της αιγυπτιακής επαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενώ... τα μπαχαρικά εξακολουθούν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην αγορά.Εκτός από την οικονομία της, η περιοχή φιλοξενεί και πολλά άλλα καταστήματα, όπως αυτά που πωλούν λουκούμι και άλλα γλυκά, κοσμήματα, αναμνηστικά και αποξηραμένα φρούτα και ξηρούς καρπούς.
Αδριανούπολη
Παζάρι του Αλή Πασά
Ο Χερσεκί Σεμίζ Αλί Πασάς, ο τελευταίος μέγας βεζιρής του σουλτάνου Σουλεϊμάν, ανέθεσε την κατασκευή του σε έναν αρχιτέκτονα, τον Μιμάρ Σινάν, το 1569. Στο παζάρι, το οποίο εκτείνεται σε μήκος 270 μέτρων, υπάρχουν περίπου 130 καταστήματα. Σήμερα, το παζάρι πωλεί μια μεγάλη ποικιλία προϊόντων, όπως ρούχα, παπούτσια, τσάντες και άλλα είδη οικιακής χρήσης, καθώς και αναμνηστικά από την Αδριανούπολη.
Το πανδοχείο Ρουστέμ Πασά.
Το πανδοχείο, το οποίο κατασκευάστηκε το 1554 κατόπιν εντολής του Ρουστέμ Πασά από τον αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν, αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα οθωμανικής αρχιτεκτονικής του 16ου αιώνα. Στο ισόγειο και στον πρώτο όροφο του πανδοχείου βρίσκονται καταστήματα. Παρόλο που σήμερα είναι κλειστό, το πανδοχείο ανακαινίστηκε και λειτούργησε ως ξενοδοχείο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μαδρασές (θεολογικές σχολές)
Κόνια
Μεδρεσέ Καρατάι
Ο εμίρης της Κόνια, Τζελαλετίν Καρατάι, ανέθεσε την κατασκευή του το 1251. Τα πλακάκια και τα διακοσμητικά στοιχεία του μεντρεσέ είναι ιδιαίτερα γνωστά για την ομορφιά και την περίτεχνη λεπτομέρειά τους. Πλακάκια, διακοσμητικά στοιχεία και αντικείμενα από την εποχή των Σελτζούκων εκτίθενται πλέον, μετά τη μετατροπή του μουσείου σε Μουσείο Εργασιών με Πλακάκια.
Σίβας
Ισλαμικό σχολείο Γκοκ
Το Γκοκ Μαδρασά, το οποίο κατασκευάστηκε το 1271, είναι γνωστό για τους δύο μιναρέδες που πλαισιώνουν την κύρια είσοδό του, εκατέρωθεν. Στους μιναρέδες είναι χαραγμένες εικόνες ζώων, αστεριών και σιλουέτες δέντρων. Λόγω της χρήσης μπλε πλακιδίων που θυμίζουν τον ουρανό («gok», που σημαίνει «ουρανός» στα τουρκικά), το κτίριο πήρε αυτό το όνομα. Στο κτίριο υπάρχει μόνο μία αυλή, στην οποία υπάρχουν μια πισίνα και ένα σιντριβάνι. Η αυλή είναι χωρισμένη σε δύο μέρη, με τη μία πλευρά να οδηγεί στις αίθουσες διδασκαλίας και την άλλη στο τζαμί (μεστζίντ, ο χώρος προσευχής).
Ερζουρούμ
Το Μαδρασά με τους Δύο Μιναρέδες
Στην πόλη Ερζουρούμ, στην ανατολική Τουρκία, θα βρείτε το Μαντράσα με τους Δίδυμους Μιναρέδες (Cifte Minareli Medresesi). Το μαντράσα πιθανότατα χρονολογείται από την εποχή των Σελτζούκων, τον 13ο αιώνα, αλλά αυτό είναι απλώς μια υπόθεση. Το μαντράσα είναι σημαντικό όχι μόνο επειδή είναι το μεγαλύτερο κτίριο αυτού του είδους, αλλά και λόγω των αρχιτεκτονικών και διακοσμητικών καινοτομιών που αντιπροσωπεύει. Το μαντράσα, το οποίο έχει δύο ορόφους, καταλαμβάνει μια έκταση γης διαστάσεων 35 επί 40 μέτρων. Το μνημείο πήρε το όνομά του από τους δύο δίδυμους πλινθένιους μιναρέδες που υψώνονται σε ύψος 26 μέτρων στην βόρεια πρόσοψή του. Είναι στερεωμένοι σε οκταγωνικές βάσεις που στηρίζονται πάνω σε τετράγωνες κολόνες. Το ανώτερο τμήμα είναι διακοσμημένο με ανάγλυφο σχέδιο φοίνικα, ενώ το κατώτερο... το σετ περιλαμβάνει ένα διακοσμητικό στοιχείο με καλλιγραφική διακόσμηση, στο οποίο είναι χαραγμένες οι λέξεις «Αλλάχ», το όνομα του Προφήτη και τα ονόματα των τεσσάρων Χαλιφών.
Κτίρια αφιερωμένα στη θρησκεία.
Κωνσταντινούπολη
Αγία Σοφία
Η Αγία Σοφία, που βρίσκεται στην περιοχή Σουλταναχμέτ της ιστορικής χερσονήσου της Κωνσταντινούπολης, χτίστηκε αρχικά το 537 στην Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Ανατολικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ιουστινιανός ανέθεσε την κατασκευή αυτού που θα γινόταν ο αυτοκρατορικός ναός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με τον μεγαλύτερο εσωτερικό χώρο από οποιοδήποτε άλλο κτίριο της εποχής, ο ναός συχνά θεωρείται πρότυπο βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Ο Ισίδωρος, μαθηματικός και αρχιτέκτονας από τη Μίλητο, σχεδίασε τη διάταξη του κτιρίου. Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τον Σουλτάνο Μεχμέτ τον Πορθητή, ο ναός της Αγίας Σοφίας μετατράπηκε σε τζαμί. Ο μουσουλμανικός νόμος απαγορεύει την παρουσία εικονιστικής τέχνης, επομένως στον ναό... Το εσωτερικό του ναού αδειάστηκε και τα ψηφιδωτά καλύφθηκαν με γύψο. Στη θέση τους, τοποθετήθηκαν ισλαμικά στοιχεία, όπως ένα μιμπάρ και μιναρέδες. Όταν ιδρύθηκε η Τουρκική Δημοκρατία, η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε μουσείο. Η Αγία Σοφία, ένα κοινό χριστιανικό και μουσουλμανικό συγκρότημα ναών, ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά μουσεία στον κόσμο μέχρι το 2020. Με το Προεδρικό Διάταγμα του Ιουλίου 2020, η Αγία Σοφία επαναλειτούργησε ως χώρος λατρείας, με την ονομασία Μεγάλο Τζαμί Αγίας Σοφίας, και πλέον αποτελεί ένα παγκόσμιο πολιτιστικό θησαυρό.
Αγία Ειρήνη
Η εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, που βρίσκεται στην πρώτη αυλή του παλατιού Τοπ Καπί στην ιστορική χερσόνησο της Κωνσταντινούπολης, πιθανότατα χτίστηκε τον 4ο αιώνα. Ωστόσο, ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι σε αυτή την τοποθεσία υπήρχε μια παλαιότερη εκκλησία πριν από την εποχή του Κωνσταντίνου Α'. Πριν από την κατασκευή της αρχικής Αγίας Σοφίας το 360, η Αγία Ειρήνη ήταν η επίσημη εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Μετά τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε την Κωνσταντινούπολη το 740, η Αγία Ειρήνη ανακαινίστηκε και διακοσμήθηκε με ψηφιδωτά και τοιχογραφίες κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε'. Ωστόσο, μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η εκκλησία περικλείστηκε μέσα στα τείχη του παλατιού Τοπ Καπί και άρχισε να χρησιμοποιείται ως οπλοστάσιο. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η εκκλησία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως στρατιωτικό μουσείο. Συνέχισε να λειτουργεί ως τέτοια μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, οπότε και μετατράπηκε σε αίθουσα συναυλιών για κλασική μουσική.
Μουσείο Καριγιέ (Εκκλησία της Χώρας)
Η εκκλησία της Χώρας, η οποία αρχικά κατασκευάστηκε ως μέρος ενός αγροτικού μοναστηριακού συγκροτήματος έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, βρίσκεται σήμερα στην περιοχή Εντιρνεκαπί της Κωνσταντινούπολης, η οποία είναι γνωστή ως Καριέ. Το αρχικό της όνομα ήταν Εκκλησία του Αγίου Σωτήρα στην ύπαιθρο, αλλά μετά την επέκταση των τειχών της πόλης και την ενσωμάτωσή της στην ίδια την πόλη, έγινε γνωστή απλώς ως Χώρα. Τον 12ο αιώνα, η Μαρία Δουκάινα, η πεθερά του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού, ανακατασκεύασε την εκκλησία, δίνοντάς της την τωρινή της μορφή. Τα περίφημα ψηφιδωτά και οι τοιχογραφίες προστέθηκαν από τον ισχυρό Βυζαντινό πολιτικό Θεόδωρο Μετοχίτη τον 14ο αιώνα. Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της τέχνης της Αναγέννησης της εποχής των Παλαιολόγων μπορεί να βρεθεί στην τα ψηφιδωτά της εκκλησίας. Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, η εκκλησία μετατράπηκε στο τζαμί Καρυέ, και οι τοιχογραφίες και τα ψηφιδωτά στο εσωτερικό της καλύφθηκαν με γύψο. Οι τοιχογραφίες ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια μιας μακράς διαδικασίας αποκατάστασης, αφού το τζαμί μετατράπηκε σε μουσείο το 1945. Το τζαμί Καρυέ, το οποίο έχει μετατραπεί σε μουσείο ενώ συνεχίζονται εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης, θα παραμείνει κλειστό μέχρι το έτος 2020.
Τζαμί Σουλταναχμέτ (γνωστό και ως «Μπλε Τζαμί»)
Το Τζαμί Σουλταναχμέτ, γνωστό και ως «Μπλε Τζαμί», είναι ένα λειτουργικό τζαμί της οθωμανικής περιόδου, που βρίσκεται στη συνοικία Φατίχ, στην πλατεία Σουλταναχμέτ. Το τζαμί χτίστηκε στις αρχές της σύγχρονης περιόδου, μεταξύ 1609 και 1616, από τον σουλτάνο Αχμέτ Α’. Το εσωτερικό του είναι διακοσμημένο με περίτεχνα ψηφιδωτά και θολωτά ψηφιδωτά. Η πόλη Ίζνικ της Τουρκίας είναι διάσημη για την ανώτερη ποιότητα των πλακιδίων Ίζνικ, στα οποία κυριαρχεί το μπλε χρώμα. Περισσότερες από 20.000 πλακέτες, με περισσότερα από 50 διαφορετικά σχέδια τουλίπας, διακοσμούν τα κατώτερα επίπεδα. Ο μεγάλος αριθμός μιναρέδων του τζαμιού (έξι) είναι ένα ακόμη αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό, καθώς αντανακλά τη μεγαλοπρέπεια του τζαμιού και την εντυπωσιακή εσωτερική διακόσμηση.
Τζαμί Σουλεϊμανιγιέ
Ο μεγάλος αρχιτέκτονας Σινάν ανέλαβε, κατόπιν παραγγελίας του σουλτάνου Σουλεϊμάν (Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς), την κατασκευή του τζαμιού Σουλεϊμανιέ, ενός από τα σημαντικότερα αυτοκρατορικά τζαμιά της Οθωμανικής περιόδου. Το τζαμί Σουλεϊμανιέ, που βρίσκεται σε έναν λόφο με θέα σε ολόκληρη την Κωνσταντινούπολη, είναι τεράστιο και επιβλητικό λόγω της στρατηγικής του θέσης. Πριν από την κατασκευή του τζαμιού Καμλίτζα το 2019, κατείχε τον τίτλο του μεγαλύτερου τζαμιού της Κωνσταντινούπολης.
Φορτηγό
Εκκλησία του Ακνταμάρ
Η εκκλησία του Ακνταμάρ κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 915 και 921 στο νησί Ακνταμάρ, το οποίο βρίσκεται στη λίμνη Βαν, στην επαρχία Βαν, στην ανατολική Τουρκία. Ο επίσκοπος Μανουέλ, αρχιτέκτονας, ανέλαβε το έργο μετά την ανάθεση από τον Γκαγκίκ Α΄ Αρτζρούνι, τον βασιλιά της Αρμενίας. Ο τύπος «Χριψιμέ» χαρακτηρίζεται από την κατασκευή του με κόκκινη, κομμένη πορόλιθο και το σχέδιό του, το οποίο μοιάζει με ένα τετράφυλλο τριφύλλι. Αρχιτεκτονικά ανάγλυφα που απεικονίζουν θρησκευτικές σκηνές διακοσμούν την εξωτερική πλευρά της εκκλησίας. Θεωρούνται ευρέως ως μερικές από τις ωραιότερες εκφράσεις της μεσαιωνικής τέχνης. Το εσωτερικό των τοίχων ήταν διακοσμημένο με τοιχογραφίες με θέματα από τη Βίβλο. Παρόλο που λειτουργεί ως μουσείο από το 2007 (οπότε και έκλεισε οριστικά για λειτουργία ως εκκλησία), η εκκλησία παραμένει... ανοίγει μία φορά το χρόνο για θρησκευτικές τελετές.
Αντάλια
Εκκλησία του Αγίου Νικολάου
Η Μύρα, μια αρχαία πόλη στην περιοχή που σήμερα αποτελεί τη νοτιοανατολική Τουρκία, φιλοξενεί τον ναό του Αγίου Νικολάου, μια αρχαία ανατολικορωμαϊκή βασιλική. Το κτίριο ανεγέρθηκε το 520 μ.Χ. πάνω από τον τάφο του Αγίου Νικολάου, ο οποίος είναι πιο γνωστός σήμερα ως Άγιος Βασίλης. Ο ναός είναι σημαντικός όχι μόνο επειδή αποτελεί χώρο λατρείας, αλλά και επειδή αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής και διαθέτει μερικές από τις ομορφότερες τοιχογραφίες σε ολόκληρη την Τουρκία.
Τραπεζούντα
Μονή Σουμελά
Το Ορθόδοξο Μοναστήρι της Σουμελά βρίσκεται στα Όρη Ζιγκάνα, στην επαρχία Τραπεζούντα της Τουρκίας, στην βόρεια ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Η ακριβής ημερομηνία κατασκευής του μοναστηριού είναι άγνωστη, αλλά πιστεύεται ότι ξεκίνησε τον 4ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α’. Το μοναστήρι είναι ένα εντυπωσιακό κτίριο, χτισμένο πάνω σε βράχους και προσβάσιμο μέσω ενός μονοπατιού που διασχίζει το δάσος, και είναι ιδιαίτερα γνωστό για τις τοιχογραφίες του 18ου αιώνα, οι οποίες απεικονίζουν βιβλικές σκηνές από τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας. Το μοναστήρι έκλεισε και μετατράπηκε σε μουσείο το 1923, αλλά στις 15 Αυγούστου 2010, φιλοξένησε για πρώτη φορά μετά από εκείνη την ημερομηνία μια Ορθόδοξη λειτουργία.
ΑδριανούποληΤζαμί ΣελιμιγιέΤο τετράγωνο τζαμί αποτελεί ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα, με έναν εντυπωσιακό, μεγάλο τρούλο και τέσσερις λεπτούς μιναρέδες. Έχει συμπεριληφθεί στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο αρχιτέκτονας Σινάν, ο οποίος έζησε τον 16ο αιώνα, κατά την περίοδο της ακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, είναι αναμφισβήτητα ο πιο... διάσημος αρχιτέκτονας από την οθωμανική περίοδο. Η Αδριανούπολη, όπως ήταν γνωστή παλαιότερα, υπήρξε η οθωμανική πρωτεύουσα πριν από την Κωνσταντινούπολη και φιλοξενεί το τζαμί Σελιμιγιέ. Το τζαμί Σελιμιγιέ ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο τον αρχιτέκτονα, το «μεγαλύτερο αριστούργημά» του Σινάν. Στην ηλικία των ογδόντα ετών, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Σελίμ Β', έχτισε το τζαμί Σελιμιγιέ (1568–1575).
Η επιδεξιότητα του Σινάν ως πολεοδόμου αποδεικνύεται περαιτέρω από την εξέχουσα θέση του τζαμιού, η οποία επιτρέπει στους επισκέπτες να το θαυμάσουν από μακριά. Ως το καλύτερο παράδειγμα τζαμιού με οκτώ κολόνες, αυτό το κτίριο αποτελεί την κορυφή των κεντρικών σχεδίων του με θόλο, με έναν μεγάλο κεντρικό θόλο που υψώνεται πάνω σε οκτώ τεράστιες κολόνες και εντυπωσιακές, εσοχές ανάμεσα στις κολόνες. Χαρακτηριστικό των οθωμανικών τζαμιών είναι οι επιβλητικοί, κομψοί θόλοι και οι ψηλοί, λεπτοί μιναρέδες. Το τζαμί Σελιμιγιέ, από την άλλη πλευρά, είναι ένα από τα πιο όμορφα και ιστορικά σημαντικά τζαμιά στον κόσμο. Πρόκειται για ένα τεράστιο συγκρότημα που περιλαμβάνει ένα τζαμί, δύο τετράγωνα μεντρεσέ, μια στοά με καταστήματα (αράστα) και μια θεολογική σχολή. έχει διαστάσεις 190 επί 130 μέτρα. Η κατασκευή στηρίζεται σε οκτώ τεράστιες κολόνες και οκτώ μικρότερα θολωτά διακοσμητικά στοιχεία σε σχήμα μουκαρνά. Τα μουκαρνά εκτείνονται προς τα έξω και υψώνονται, δημιουργώντας ένα διακοσμητικό εφέ που μοιάζει με αψίδα και αφήνοντας περισσότερο ελεύθερο χώρο στο δάπεδο, ώστε το βλέμμα να κατευθύνεται απευθείας προς τον θόλο.
ΆγκυραΤζαμί Χατζί ΜπαγιάμΤο Ουλούς, μια συνοικία στα περίχωρα της Ακρόπολης της Άγκυρας, φιλοξενεί το τζαμί Χατζί Μπαγιάμ. Το πρώτο κτίριο του τουρκικού κοινοβουλίου κατασκευάστηκε σε αυτή την περιοχή το 1923· αποτελεί μέρος μιας παραδοσιακής ιστορικής διάταξης που περιλαμβάνει επίσης οθωμανικά και κτίρια της πρώιμης Δημοκρατικής περιόδου, όπως το τζαμί Χατζί Μπαγιάμ και ο ναός του Αυγούστου. Η συνοικία βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου που κάποτε ήταν τύμβος. Τόσο η παγανιστική όσο και η μουσουλμανική κοινότητα θεωρούσαν αυτόν τον τόπο ιερό από τον 8ο αιώνα π.Χ., όταν λειτουργούσε ως η Ακρόπολη της αρχαίας Άγκυρας.
Το τζαμί Χατζί Μπαγιάμ, που χρονολογείται από τον 15 αιώνα, είναι ένα από τα σημαντικότερα τζαμιά της Άγκυρας και εξακολουθεί να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην θρησκευτική ζωή της πόλης. Κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα, υπέστη μια μεταμόρφωση που το έκανε να μοιάζει με τζαμί από την ύστερη σύγχρονη εποχή. Η απουσία θόλου και η χρήση ξύλινης οροφής είναι τα πιο χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία του τζαμιού. Ο αρχιτέκτονας Μεχμέτ Μπέη ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή του.
Δεξαμενές και Υδραγωγεία
Κωνσταντινούπολη
Βασιλική Στέρνα
Η Βασιλική Στέρνα είναι η μεγαλύτερη και παλαιότερη υπόγεια δεξαμενή νερού στην Κωνσταντινούπολη, η οποία εξακολουθεί να χρησιμοποιείται και σήμερα. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Αγίας Σοφίας, στον Πρώτο Λόφο. Πριν από την κατασκευή της στέρνας, στην ίδια θέση υπήρχε μια τεράστια βασιλική, η οποία χτίστηκε κατά τον τρίτο και τέταρτο αιώνα π.Χ., κατά τη διάρκεια της πρώιμης Ρωμαϊκής περιόδου, και χρησίμευε ως εμπορικό, νομικό και καλλιτεχνικό κέντρο. Στο 476, μια πυρκαγιά κατέστρεψε το κτίριο, καθιστώντας το ακατάλληλο για χρήση για πάντα. Στις αρχές του έκτου αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α', κατασκευάστηκε η Βασιλική Στέρνα. Η στέρνα παρείχε νερό στο Μεγάλο Παλάτι και σε άλλα κοντινά κτίρια, συμπεριλαμβανομένων κήπων, αυλών και παλατιών. Το νερό διοχετευόταν από το Βελιγράδι. Ένα δάσος, που απέχει 20 χιλιόμετρα, χρησιμοποιήθηκε για να γεμίσει η δεξαμενή. Το παλάτι Γιερεμπατάν (Yerebatan Sarayi) έχει διαστάσεις 138 επί 64 μέτρα και στηρίζεται από 336 κολόνες, οι οποίες μεταφέρθηκαν από άλλα αρχαία κτίρια. Εκτιμάται ότι στη δεξαμενή μπορούν να αποθηκευτούν 100.000 μετρικοί τόνοι νερού. Η παροχή νερού για το παλάτι Τοπκαπί προερχόταν από αυτή τη δεξαμενή, η οποία είναι η μόνη αρχαία δεξαμενή που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στις σύγχρονες εποχές. Το 1985, η δεξαμενή ανακαινίστηκε και προστέθηκαν ξύλινα πεζοδρόμια· το κτίριο λειτουργεί ως μουσείο από το 1987.
Ουζουνκεμέρ (Το Μακρύ Υδραγωγείο)
Ήταν το 1563, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, όταν ο αρχιτέκτονας Σινάν κατασκεύασε το Μεγάλο Υδραγωγείο ως μέρος του συστήματος υδροδότησης Κιρκτσεσμέ. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο έργο στο οποίο είχε εργαστεί ποτέ ο διάσημος αυτός αρχιτέκτονας. Τα κτίρια του υδραγωγού υπέστησαν ζημιές από τις καταστροφικές πλημμύρες του ίδιου έτους, αλλά επισκευάστηκαν γρήγορα. Λόγω αυτού, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το σύστημα υδροδότησης Κιρκτσεσμέ ολοκληρώθηκε το 1564. Το Δάσος του Βελιγραδίου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της Κωνσταντινούπολης και αυτό το σύστημα συλλέγει τα επιφανειακά νερά από την περιοχή που το περιβάλλει και τα μεταφέρει στην πόλη. Τα δυτικά και ανατολικά τμήματα είναι τα δύο πιο σημαντικά μέρη του συστήματος. Το Μεγάλο Υδραγωγείο βρίσκεται στην περιοχή... στην περιοχή της Δύσης. Συνολικά, το σύστημα αποτελείται από 33 τεράστια υδραγωγεία. Ένα από αυτά, γνωστό ως το Μεγάλο Υδραγωγείο, διαθέτει 97 ξεχωριστές αψίδες που στηρίζουν τη μεταφορά του νερού κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Έχει μήκος 711 μέτρα και ύψος 25 μέτρα.
Κιρίκκεμερ (Το Ερειπωμένο Υδραγωγείο)
Το κατεστραμμένο υδραγωγείο Κιρίκκεμερ αποτελεί μέρος του υδρευτικού συστήματος Κιρίκτσεσμε του Σινάν, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1564. Για τη μεταφορά νερού σε όλη την πόλη, το υδρευτικό σύστημα Κιρίκτσεσμε χρησιμοποιεί 33 υδραγωγεία και 55.374 μέτρα αγωγών. Διαθέτει δύο διακλαδώσεις –μία προς τα ανατολικά και μία προς τα δυτικά– και συλλέγει νερό από πηγές στα βόρεια τμήματα της πόλης. Στο Κεμερμπουργκάζ, στην ανατολική διακλάδωση της γραμμής, θα βρείτε το κατεστραμμένο υδραγωγείο. Έχει μήκος 207 μέτρα και ύψος 35 μέτρα, καθιστώντας το το ψηλότερο υδραγωγείο του συστήματος. Τρία από τα τόξα έχουν ταυτοποιηθεί με βεβαιότητα ως ρωμαϊκά ερείπια της ύστερης περιόδου. Λόγω της απότομης στροφής του κατά 90 μοίρες μετά από ένα συγκεκριμένο σημείο, το υδραγωγείο ονομάζεται Κιρίκ (κατεστραμμένο) ή... Το Εγρί Αγωγό (με την καμπυλωτή μορφή του) έχει αποκτήσει τα παρατσούκλια που του ταιριάζουν, λόγω της ασυνήθιστης εμφάνισής του.
Το Υδραγωγείο του Βαλεντίνου.
Το αρχαίο σύστημα υδροδότησης της Κωνσταντινούπολης περιλαμβάνει το Υδραγωγείο του Βαλεντίνου. Το Θρακικό Σύστημα Υδροδότησης, από το οποίο σώζονται ερείπια, είναι το μεγαλύτερο γνωστό αρχαίο δίκτυο υδροδότησης. Το Υδραγωγείο του Βαλεντίνου μετέφερε νερό από τη Θρακική χερσόνησο στο κέντρο της πόλης, όπου γέμιζε το Νυμφαίο Μέγιστον στην πλατεία του Θεοδοσίου (πλατεία Μπεγιαζίτ) και στη συνέχεια τη Δεξαμενή Μπινμπιρντιρέκ. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Βαλεντίνου, το κτίριο ολοκληρώθηκε (364–378). Το αρχικό μήκος του κτιρίου ήταν πιθανότατα περίπου 971 μέτρα και το ύψος του πιθανότατα περίπου 27 μέτρα. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το σύστημα εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται, παρά τις διάφορες διακοπές στην παροχή νερού που προκαλούνταν από σεισμούς και πολέμους. το υδραγωγείο εντάχθηκε στο κύριο δίκτυο υδροδότησης της πόλης τον 15ο αιώνα (κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Μεχμέτ Β').
Νοσοκομεία και Λουτρά
Σίβας
Το Τζαμί και το Νοσοκομείο του Ντιβριγκί
Πρόκειται για ένα αρκετά εντυπωσιακό συγκρότημα που περιλαμβάνει τζαμί και νοσοκομείο. Στην επαρχία Σίβας βρίσκεται το Κάστρο Ντιβριγκί, καθώς και το Τζαμί και το Νοσοκομείο Ντιβριγκί. Η Τουράν Μελέκ, σύζυγος του Αχμέτ Σαχ, ίδρυσε το διώροφο νοσοκομείο το 1228–1229· ο αρχιτέκτονας Χουρέμ Σαχ σχεδίασε επίσης το τζαμί. Τόσο ο Αχμέτ Σαχ όσο και η Τουράν Μελέκ θάφτηκαν στο τμήμα του νοσοκομείου που χρησιμεύει ως μαυσωλείο. Η κατασκευή θολωτών στοών και τα περίτεχνα διακοσμητικά στοιχεία είναι δύο από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα του συγκροτήματος. Οι στοές, τα mihrab, τα minbar και οι κολώνες είναι όλα διακοσμημένα με μεγάλη φροντίδα. Τα πλούσια παραδείγματα της παραδοσιακής ανατολικής λιθοτεχνίας, σε συνδυασμό με την αρχιτεκτονική του, του εξασφάλισαν μια θέση στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Αμάσυα
Νταρουσσίφα (Νοσοκομείο και Άσυλο)
Το Darussifa, ένα κέντρο υγείας και ευεξίας που λειτουργεί επίσης ως άσυλο, βρίσκεται στην Αμάσυα της Τουρκίας, στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Χτίστηκε από την Ιντίζ Χατούν στις αρχές του 14ου αιώνα προς τιμήν του συζύγου της, σουλτάνου Ολκάιτο, κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Ιλχανάτων. Ήταν ένα ιατρικό κέντρο που παρείχε υπηρεσίες θεραπείας και εκπαίδευσης, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στους ασθενείς δωρεάν, ακολουθώντας το πρότυπο των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων που ήταν κοινά στον τουρκικό-ισλαμικό πολιτισμό. Το Darussifa, που σημαίνει «πύλη της υγείας», είναι μια άμεση μετάφραση της αραβικής λέξης. Το κτίριο διαθέτει καμαροσκεπείς διαδρόμους και δωμάτια, καθώς και μια αυλή με αψίδες στις δύο πλευρές. Η αρχιτεκτονική του μιμείται ένα παραδοσιακό ισλαμικό σχολείο ή μαδρασά. Ο Σαμποντζουζάντε Σεραφετντίν μπιν Αλί, ένας διακεκριμένος γιατρός, έλαβε εκεί την ιατρική του εκπαίδευση. Το βιβλίο που έγραψε, με τίτλο «Κιτάμπ-ουλ Τσεραχίγια-ι Ιλχανίγε» (Το Βιβλίο της Χειρουργικής του Ιλχανάτου), τον έκανε διάσημο. Η ιστορία του κτιρίου, όπου η μουσική χρησιμοποιούνταν ως θεραπεία για άτομα με ψυχικές ασθένειες, αντικατοπτρίζεται στη σημερινή χρήση της μουσικοθεραπείας. Λειτουργώντας ως Δημοτική Ακαδημία Μουσικής από το 1997, συνεχίζει να λειτουργεί αδιάλειπτα έκτοτε.
Μπούρσα
Οι αρχαίοι θερμοί λουτήρες της Μπούρσας.
Bursa, also known as ancient Prusa, is a historical town in the northwest of Turkey that is well-known for its natural hot spring baths. Cekirge, a village in Turkey, is well known for its therapeutic hot springs and has numerous such baths spread throughout the town. In the sixth century, during the reign of Eastern Roman Emperor Justinian I, the original baths of Cekirge were constructed. In the following centuries, during the Ottoman period, the Byzantine domed baths were renovated and enlarged by Sultan Beyazit II, and today they continue to attract tourists. The "silver water" of Bursa is said to come from the mythical Mount Olympus in Mysia, and it is used in many of the city's old Turkish baths.
Ιζνίκ
Τα Λουτρά του Ισμαήλ Μπέη
Ο Ισμαήλ Μπέης, ένας σημαντικός πρόσωπο της περιοχής, φέρεται να χρησιμοποιούσε ένα μικρό χαμάμ (τουρκικό λουτρό) κοντά στην Πύλη της Κωνσταντινούπολης στην Ιζνίκ ως ιδιωτικό του λουτρό. Οι θόλοι των λουτρών, τα οποία κατασκευάστηκαν μεταξύ του 15ου και του 16ου αιώνα, είναι γνωστοί για την ομορφιά τους.
Σιντριβάνια
Γερμανικό Σιντριβάνι
Το Γερμανικό Σιντριβάνι (ή Σιντριβάνι του Καίσαρ) είναι ένα από τα πολλά ιστορικά σιντριβάνια στην πλατεία Σουλταναχμέτ, στην ιστορική περιοχή της Κωνσταντινούπολης. Μεταξύ των ετών 1988 και 1901, το σιντριβάνι κατασκευάστηκε χειροτεχνικά στη Γερμανία και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συναρμολογήθηκε. Ο αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας ανέθεσε την κατασκευή του οκταγωνικού σιντριβανιού, σε νεοβυζαντινό στυλ, ως δώρο στην πόλη του Βερολίνου. Χρυσά ψηφιδωτά διακοσμούν το εσωτερικό της οροφής του θόλου.
Σιντριβάνι της Μιχρισάχ Σουλτάν.Βρίσκεται στο περίπτερο της συνοικίας Κιουτσουκσού και το σιντριβάνι αυτό κατασκευάστηκε κατόπιν παραγγελίας του σουλτάνου Σελίμ Γ΄ το 1806, προς τιμήν της μητέρας του, σουλτάνας Μιχρισάχ. Το κτίριο, το οποίο βρίσκεται κοντά στον Βόσπορο, έχει καταστεί σύμβολο της περιοχής, καθώς συχνά απεικονίζεται σε παλιά σχέδια της περιοχής.

