Μούγλα, Τουρκία.
Η Μούγλα είναι γνωστή ως ένας τόπος όπου ο χρόνος φαίνεται να σταματά, όπου η ιστορία και η φύση διατηρούνται ανέπαφες, και όπου η θάλασσα και τα πευκοδάση συνυπάρχουν αρμονικά, σαν κοραλλιογενείς ύφαλοι. Βρίσκεται σε μια στενή χερσόνησο ανάμεσα στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Η Μούγλα, μια πόλη στην νότια περιοχή του Αιγαίου, αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό χάρη στην όμορφη τοποθεσία της, το ήπιο κλίμα και τις παρθένες παραλίες της. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η πλούσια ιστορία και ο πολιτισμός της πόλης διατηρούνται ζωντανοί.
Σύμφωνα με τις τοιχογραφίες που βρέθηκαν στις σπηλιές, ο πρώτος ανθρώπινος οικισμός στην περιοχή της Μούγλας, η οποία έχει φιλοξενήσει πολλούς πολιτισμούς κατά τη διάρκεια των αιώνων, χρονολογείται στην προϊστορική εποχή.
Καθώς απολαμβάνουν τον ήλιο, την άμμο και τη θάλασσα στην περιοχή της Μούγλα, οι τουρίστες μπορούν επίσης να μάθουν για την πλούσια ιστορία της περιοχής, εξερευνώντας τα πολλά μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της πόλης.
Ένα Πολιτιστικό Κέντρο στην Μούγλα.
Η Μούγλα, ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός, φιλοξενεί το Πολιτιστικό Κέντρο της Μούγλα (Mugla Kultur Evi), ένα εξαιρετικό παράδειγμα της παραδοσιακής τουρκικής αρχιτεκτονικής. Το Πολιτιστικό Κέντρο, που χρονολογείται από τον 1800 αιώνα και εθνικοποιήθηκε το 1999, αποτελεί ένα ιδανικό μέρος για να θαυμάσει κανείς την τουρκική και την ελληνική αρχιτεκτονική, συγκρίνοντάς τις παράλληλα.
Μουσείο της Μούγλας
Στο μουσείο μας μπορείτε να βρείτε αίθουσες αφιερωμένες στην Αρχαιολογία, την Εθνογραφία, τους Γλαδιατόρες και τη Φυσική Ιστορία, οι οποίες εκτείνονται σε δύο ορόφους και είναι διατεταγμένες γύρω από μια ανοιχτή αυλή. Στην εθνογραφική ενότητα του μουσείου μπορείτε να βρείτε αντικείμενα όπως αργαλειούς και εργαλειοθήκες. Η αρχαία πόλη της Στρατονίκειας δώρισε επτά επιτύμβιες στήλες γλαδιατόρων στην αίθουσα αφιερωμένη στους Γλαδιατόρες, ενώ το Τμήμα Αρχαιολογίας εκθέτει απολιθώματα φυτών και ζώων που είναι 9 εκατομμυρίων ετών.
Ξενοδοχείο Γιατζιλάρ
Από τη δεκαετία του 1940, οι ταξιδιώτες καταλύουν στο πανδοχείο Γιατζιλάρ (Yagcilar Hani). Στις πιο ένδοξες μέρες της πόλης, το πανδοχείο λειτουργούσε ως ένα σημαντικό κέντρο εμπορίου. Ένα πλάτανο προσφέρει δροσιά στην αυλή αυτού του πανδοχείου, το οποίο μετατράπηκε από ένα παλιό ελαιοτριβείο (ή «γιαχανέ»). Απολαύστε ένα φλιτζάνι τσάι μαζί μας κάτω από αυτό το πλάτανο και κάντε ένα διάλειμμα στο ταξίδι σας.
Πλατεία Σαμπουρχάνε
Ως ένα τυπικό οικισμό, η πλατεία Σαμπουρχάνε (Saburhane Meydani) διακρίνεται για την αρμονική συνύπαρξη της τοπικής τουρκικής και ελληνικής (ή μουσουλμανικής και χριστιανικής) κουλτούρας, καθώς και για τον ξεχωριστό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα της, ο οποίος διαμορφώθηκε από το περιβάλλον τοπίο. Η πρώην φυλακή έδωσε στην πλατεία την τωρινή της ονομασία. Περίπου εκατό δρόμοι, παλιά πανδοχεία, σιντριβάνια, παζάρια, πλατείες και τζαμιά καθιστούν την πλατεία Σαμπουρχάνε ένα πρότυπο αστικό σημείο. Επίσης, διαθέτει σχεδόν τετρακόσια καταχωρημένα σπίτια και σχεδόν εκατό παραδείγματα αστικής αρχιτεκτονικής. Όταν φτάνετε σε ένα αδιέξοδο, μπορείτε να μπείτε σε μια αυλή με μια πύλη και να φτάσετε σε μερικά σπίτια. Τα σπίτια της Μούγλα, όπως και τα σπίτια στην γύρω περιοχή, αναγνωρίζονται εύκολα από τις βεράντες τους, τις αυλές, τις ξύλινες διακοσμήσεις, τις στοές και τα εντοιχισμένα μπάνια που έχουν σχήμα ντουλάπας.
Καμινάδες και σπίτια στην Μούγλα.
Τα παραδοσιακά σπίτια της Μούγλα αποτελούν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της πόλης και έχουν διαμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό από τη φυσική και πολιτιστική ιστορία της. Τα σπίτια της Μούγλα μπορούν να κατηγοριοποιηθούν κατά προσέγγιση ως τουρκικά ή ελληνικά. Δεν διαθέτουν τα τμήματα «χαρεμλίκ» και «σελαμλίκ» που συναντώνται σε άλλους τύπους παραδοσιακής τουρκικής αρχιτεκτονικής. Στα τουρκικά σπίτια, τα οποία συνήθως έχουν δύο ορόφους, ο όροφος που ανοίγει στον κήπο είναι γνωστός ως ο «όροφος της ζωής». Αντίθετα, τα περισσότερα ελληνικά σπίτια είναι διώροφα κτίρια από πέτρα με απλή εξωτερική εμφάνιση. Αυτά τα σπίτια συνήθως σχεδιάζονται με αποθηκευτικούς χώρους στο ισόγειο και χώρους διαβίωσης στον δεύτερο όροφο. Δεν υπάρχει τοίχος που να τα χωρίζει. σπίτια που είναι χτισμένα με πρόσοψη στον δρόμο ή την οδό, γεγονός που αποτελεί σαφή ένδειξη της κοινωνικής θέσης της εμπορικής τάξης.
Σε αντίθεση με άλλα σπίτια της περιοχής, τα σπίτια της Μούγλας αναγνωρίζονται εύκολα από τις χαρακτηριστικές τους καμινάδες. Οι καμινάδες της Μούγλας επηρεάζονται σημαντικά από το τοπικό κλίμα. Για να αποτραπεί η είσοδος νερού και αέρα, οι καμινάδες κατασκευάζονται με ένα κάλυμμα στην κορυφή. Έμπειροι λιθοδόμοι κατασκεύασαν την «Καμινάδα της Μούγλας» (Mugla Bacasi), ένα αξιοθέατο της πόλης, χρησιμοποιώντας ένα ενιαίο σχέδιο με τουρκικά διακοσμητικά πλακάκια.
Το Ιστορικό Παζάρι Αράστα
Επειδή η Μούγλα ήταν προσβάσιμη μόνο από την εξωτερική πλευρά μέσω της διαδρομής Ιζμίρ-Αϊδίν-Τσινέ, Τάβας-Ντενιζλί, όλα τα καραβάνια που διέσχιζαν αυτή τη διαδρομή έπρεπε να περάσουν από την πόλη. Στη σημερινή οδό Σεκιμπασί, τα καραβάνια με τις καμήλες εισέρχονταν στην πόλη, και στα πανδοχεία Γιατζιλάρ και Κοτσαχάν έβρισκαν κατάλυμα. Αυτή η περιοχή εξακολουθεί να αποτελεί το εμπορικό κέντρο της αστικής προστατευόμενης περιοχής και σήμερα. Τα καραβάνια ξεκινούσαν από τη συνοικία Σαμπουρχάνε, ταξίδευαν προς την Τάβας μέσω της «Οδού του Όρους Γιλανλί» (Yilanli Dag Yolu) και στη συνέχεια συνέχιζαν προς την Ντενιζλί. Πανδοχεία όπως το Γιατζιλάρ Χανί, το Ιμπραχίμ Χανί, το Μπατσιλάρ Χανί, το Μπαλτζιογλου Χανί, το Κονάκαλτι Χανί. Το Καραβάν Σεράι του Κονάκαλτι και το Καραβάν Σεράι του Κοτσαχάν (το οποίο δεν υφίσταται πλέον) αποτελούσαν τα κέντρα της αστικής ζωής. Βρίσκονταν σε ένα τμήμα της αρχαίας διαδρομής των καραβανιών. Στο παζάρι Αράστα (Τσαρσίσι) στεγάζονταν πολλές εξειδικευμένες επαγγελματικές ενώσεις, ή «συντεχνίες», οι οποίες όριζαν συγκεκριμένες περιοχές και τις προσδιόριζαν με τα ονόματά τους.
Οι περιοχές Ντεμιρτσίλερ Αραστάσι και Μπακιρτσίλερ Αραστάσι εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται και σήμερα. Η περιοχή Ταμπαχανέ, βόρεια της Αραστάσι, λειτουργούσε ως το κύριο εμπορικό κέντρο της πόλης. Αμέτρητα καραβάνια σταματούσαν για να επιθεωρήσουν τα δέρματα που επεξεργάζονταν στην περιοχή. Τα υφάσματα που παράγονταν σε χειροκίνητους αργαλειούς, τα ξυλεία και η υψηλής ποιότητας ασβέστης που εξορύσσονταν από το βουνό Χαμούρσουζ ήταν επίσης πολύτιμα για τους εμπόρους που ταξίδευαν με καραβάνια. Η Αραστάσι, ένα ιστορικό εμπορικό κέντρο, βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών που εκτείνονται από βορρά προς νότο και από ανατολή προς δύση, κατά μήκος της παλιάς διαδρομής των καραβανιών που διέσχιζε τη Μούγλα, μια περιοχή με έντονη εμπορική δραστηριότητα και πλούσια αρχιτεκτονική ιστορία.
Ο τάφος του Γκιουμούσκεσεν.Το δημοτικό συμβούλιο της Μίλας αποφάσισε να κατασκευάσει αυτό το επιβλητικό κτίριο ως φόρο τιμής σε έναν εξέχοντα πολίτη και την οικογένειά του. Αυτό το πρόσωπο μπορεί να ήταν άρχοντας ή στρατιωτικός διοικητής. Στην ανατολική πλευρά του όρους Σόντρα (Sodra Dagi), στα περίχωρα της Μίλας, θα βρείτε αυτόν τον οικισμό, ο οποίος κάποτε ήταν η τοποθεσία της νεκρόπολης της αρχαίας πόλης (νεκροταφείο). Η κλίση του εδάφους προκαλεί το μνημειακό κτίριο, κατασκευασμένο από μάρμαρο με γκρι φλέβες που προέρχονται από λατομεία στο όρος Σόντρα, να υψώνεται σε μια επίπεδη πλατφόρμα. Το υπόγειο, όπου τοποθετούνταν οι νεκροί, ο κύριος όροφος, ο οποίος χρησιμοποιούνταν για θρησκευτικές τελετές και περιβαλλόταν από κολόνες, και ο ανώτερος όροφος, ο οποίος στηριζόταν σε οι ίδιοι κολώνες αποτελούσαν τα τρία κύρια τμήματα της κατασκευής.
Η οροφή κατασκευάστηκε όταν τα μεγάλα μαρμάρινα μπλοκ υπερχείλισαν και συρρικνώθηκαν προς τα μέσα. Ήταν διακοσμημένη με γεωμετρικά και φυτικά σχέδια, για να τονίσει τη σημασία του ατόμου που ήταν θαμμένο εκεί και την άριστη ποιότητα της λαξευτικής εργασίας στην πέτρα.
Αυτό το ασυνήθιστο και εντυπωσιακό αρχιτεκτονικό στυλ θυμίζει το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα του Κόσμου, και παρουσιάζει ομοιότητες στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Βόρεια Μεσοποταμία (Νοτιοανατολική Ανατολία). Κατασκευάστηκε στα μέσα του δεύτερου αιώνα, με βάση τον τρόπο κατασκευής και τη διακόσμησή του με μάρμαρο.
Τζαμί ΚουρσουνλούΗ περιοχή Μεντέσε Μπαλιμπέι φιλοξενεί το ιστορικό τζαμί Κουρσουνλού (Kursunlu Cami), το οποίο χρονολογείται από την Οθωμανική περίοδο. Χτίστηκε το 1493 από τον Ες Σέιτ Σουτζααντίν. Ο αρχιτέκτονας Σερίφ Εφέντι κατασκεύασε το προναό το 1900. Ένας παρόμοιος μιναρές κατασκευάστηκε από τον Χατζί Ισμαήλ περίπου την ίδια εποχή. Ο μεγάλος, μολυβένιος τρούλος αυτού του τζαμιού, το οποίο κάποτε φιλοξενούσε ένα μεντρεσέ με τριάντα δωμάτια, το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα στην περιοχή της Μούγλα. Τα κόκκινα χρώματα που χρησιμοποιήθηκαν για την επεξεργασία των χειροποίητων διακοσμητικών στο εσωτερικό του τζαμιού προέρχονταν από τη Ρόδο. Οι κύριοι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από ομαλά κομμένα πέτρινα μπλοκ σε στυλ Σελτζούκων.
Το Τζαμί ΣεΐχΗ κατασκευή ξεκίνησε το 1565 και στον σεΐχη Μπεντρετίν αποδίδεται η ολοκλήρωσή της. Ο μιναρές κατασκευάστηκε στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές ανακαινίσεις του τζαμιού. Ανάμεσα στα παλαιότερα τζαμιά της Μούγλα, το τζαμί Σεΐχ (Seyh Cami) διακρίνεται για την πλούσια ιστορία και τη σημασία του. Σύμφωνα με τον Εβλιγιά Τσελεμπί, ο οποίος το επισκέφθηκε το 1671, το τζαμί Σεΐχ στη Μούγλα αποτελεί ένα σημαντικό κτίριο.
Τζαμί ΓιέλιΣτην συνοικία Κεπεζ, ανατολικά των τειχών της πόλης. Αυτό το τζαμί διαθέτει έναν κεντρικό τρούλο και το προστώο του σκεπάζεται από δύο σταυροθολωτές κατασκευές. Τέσσερα αψιδωτά τόξα με ρόμβικo σχήμα στηρίζουν τον τρούλο. Στη βορειοδυτική γωνία της δυτικής πρόσοψης υπάρχει μια αψίδα που οδηγεί στο προστώο (σκεπαστή στοά), το οποίο περιβάλλεται από μια σειρά από πλακάκια. Επιπλέον, η είσοδος στο τζαμί γίνεται μέσω μιας μεγάλης πόρτας στην ανατολική πλευρά του κτιρίου.
Χρησιμοποιήθηκε ασβεστόλιθος για τις κολόνες, το πλαίσιο της πόρτας και τις αψίδες. Η ακουστική του τζαμιού θα επιτυγχάνεται με τη χρήση κεραμικών κυβικών στοιχείων, τα οποία είναι κρυμμένα μέσα στον τοίχο, στο ύψος των διακοσμητικών στοιχείων που κρέμονται από την οροφή. Τα γύψινα κυβικά στοιχεία, τα οποία δημιουργήθηκαν με τη μέθοδο της χύτευσης, έχουν υποστεί σε μεγάλο βαθμό φθορές. Το έργο δημιουργήθηκε στη δεκαετία του 1300.
Τζαμί Φιρούζ ΜπέηΤο κτίριο βρίσκεται στην καρδιά της συνοικίας Φιρούζ Πασά και χρονολογείται από το 1394. Καταλαμβάνει το κέντρο μιας ευρύχωρης αυλής. Στα νότια του τζαμιού, ανάμεσα στις περιοχές Χισαρμπασί και Γελντεγκιρμένι, βρίσκεται μια κεντρική περιοχή που περιβάλλεται από δωμάτια ενός μεντρεσέ. Λόγω της μολυβδένιας επένδυσης της θολωτής οροφής του τζαμιού, είναι γνωστό ως το τζαμί «Κουρσουνλού». Ωστόσο, οι κύριοι τοίχοι του κτιρίου είναι κατασκευασμένοι από πράσινο μάρμαρο, γεγονός που του έχει χαρίσει την εναλλακτική ονομασία «Τζαμί Γκοκ». Η πρόσβαση στην αυλή γίνεται από τα νότια, τα βόρεια ή τα ανατολικά. Αυτό το κτίριο, εμπνευσμένο από τα πρώιμα οθωμανικά σχέδια, διαθέτει μια διάταξη σε σχήμα ανεστραμμένου «Τ».
Πιο συγκεκριμένα, βρίσκεται στην περιοχή Μίλας της επαρχίας Μούγλα, στο χωριό Γκολιάκα (Golyaka Koyu), εντός των ορίων της περιοχής Μπάφα.
Υπερέχει σε μέγεθος σε σχέση με τα υπόλοιπα μοναστήρια της περιοχής και δεσπόζει πάνω από αυτά. Στην ανατολική πλευρά του μοναστηριού υπάρχει μια μεγάλη αυλή, ενώ στη δυτική πλευρά υπάρχει μια μικρότερη, και οι δύο περιβάλλονται από βράχους. Το ανώτερο τμήμα του κάστρου περιβάλλεται από τείχη και βρίσκεται βόρεια της μικρής αυλής, ενώ το μικρότερο, που λειτουργεί ως καταφύγιο, βρίσκεται πάνω σε έναν και μόνο βράχο στα νότια και είναι οχυρωμένο με αμβραχώδεις σχισμές.
Στην νοτιοδυτική περιοχή πιθανότατα βρισκόταν ένα θρησκευτικό κέντρο. Εκεί υπάρχουν δύο μικροί ναοί, καθώς και μια σπηλιά με ένα ημικυκλικό άνοιγμα που έχει σκαλιστεί στο εσωτερικό της. Μια μικρή σειρά σκαλοπατιών μπροστά από τον δυτικό τοίχο του ναού οδηγεί στον υπόγειο χώρο που βρίσκεται μπροστά.
Ορισμένες τοιχογραφίες απεικονίζουν τη ζωή, το έργο, τον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού, καθώς και την ταφή του Λαζάρου, τη σταύρωση του Προφήτη Ιησού, τον άδειο τάφο και τη σκηνή της Αναστάσεως.
Πύργος ΡολογιούΟ Χατζί Κα ντιζάντε Σουλεϊμάν Εφέντι, ο πρώτος δήμαρχος της Μούγλα, και η σύζυγός του, Πέμπε Άνα, είδαν ένα παρόμοιο κτίριο στο δρόμο τους προς τη Χιτζάζ, στη Δαμασκό, το 1895, και αποφάσισαν ότι ήθελαν ένα παρόμοιο για την πόλη τους. Ως απάντηση σε αυτό, προσέλαβαν διάσημους Έλληνες αρχιτέκτονες για να κατασκευάσουν τον σημερινό πύργο με το ρολόι, τον οποίο σχεδίασε ο Φιλβάρος, ο γιος του Μιχαήλ Κωνσταντίνου.
Η αρχαία πόλη της Μύνδου.
Η Μύνδος, η οποία σήμερα είναι πιο γνωστή ως Γκιουμουσλούκ, είναι μία από τις πόλεις που αναφέρονται από αρχαίους συγγραφείς. Γνωστή ως η «Κούνια της Καρίας», ιδρύθηκε από τον βασιλιά Μαύσωλο. Η πρόσβαση σε αυτήν δεν απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια. Σήμερα, ελάχιστα έχουν απομείνει, εκτός από μερικές βυζαντινές εκκλησίες, τμήματα των τειχών της πόλης, τα ερείπια των οχυρώσεων στον λόφο, τα οποία λανθασμένα αποκαλούνται «τείχος των Λελέγων», καθώς και την προβλήτα και τον πύργο. Ωστόσο, σε σχεδόν κάθε σημείο, κάτω από την επιφάνεια, είναι ορατές οι μισοσκαμμένες κολόνες, τα απομεινάρια ψηφιδωτών και τα θραύσματα κεραμικών. Από την αποτυχημένη πολιορκία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η πόλη έχει μετατραπεί σε ένα γραφικό ψαροχώρι.
Αποτελεί μία από τις αρχαίες περιοχές παραγωγής κρασιού. Πίστευαν ότι η κατανάλωση του κρασιού Μύνδος, αραιωμένου με θαλασσινό νερό, θα ήταν ωφέλιμη για το πεπτικό σύστημα. Πράγματι, αυτή η πρακτική ήταν διαδεδομένη και σε άλλες αρχαίες κοινωνίες. Η σημερινή Μύνδος, η οποία παλαιότερα ήταν γνωστή ως Γκιουμουσλούκ, είναι ιδιαίτερα γνωστή για τους εσπεριδοειδείς της οπωρώνες. Η ύφανση χαλιών αποτελεί μέρος της κουλτούρας, αν και σε μικρότερη κλίμακα.
Το θέρετρο Κογιουνμπαμπά, το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την πόλη Γκιουμουσλούκ, λειτουργούσε ως λατομείο στην εποχή του Μαυσωλείου. Αξίζει να το επισκεφθείτε.
Το Αρχαίο Θέατρο της Μπόντρουμ.
Κατασκευάστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. και αποτελεί ένα εντυπωσιακό κτίριο. Κοντά στο βόρειο τμήμα της αρχαίας πόλης της Αλικαρνασσού, στην νότια πλαγιά του Γκοκτεπέ, βρίσκεται ένα νεκροταφείο γνωστό ως νεκρόπολη. Διακρίνονται όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του θεάτρου της προρωμαϊκής αυτοκρατορικής περιόδου. Από την κλασική περίοδο της Μπόντρουμ, έχει διασωθεί μόνο το Αρχαίο Θέατρο (Antik Tiyatro). Το βωμό, όπου γίνονταν προσφορές στον Διόνυσο πριν από τους αγώνες, και οι τρύπες ανάμεσα σε μερικά από τα καθίσματα, οι οποίες πιθανόν χρησιμοποιούνταν ως στέγαστρο, είναι δύο από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του θεάτρου. Συνολικά, στο θέατρο μπορούν να χωρέσουν 13.000 άτομα, χάρη στο διάστημα των 40 εκατοστών μεταξύ κάθε καθίσματος.
Εκκλησία του Κάστρου Καντί
Η εκκλησία του Κάστρου Καντί (Kadi Kalesi Kilisesi) διαθέτει σταθερά θεμέλια, ωστόσο σπάνια την επισκέπτονται οι ντόπιοι. Τα περισσότερα από τα κτίρια είναι αξιοσημείωτα ως κατάλοιπα της ελληνιστικής περιόδου. Αυτές οι κατασκευές ήταν κάποτε χώροι συνάντησης για τους δικαστές στην περιοχή του Μπόντρουμ. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου, η εκκλησία του Κάστρου Καντί ήταν το κέντρο της τοπικής εξουσίας και της θρησκείας. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου, χρησίμευε ως το λιμάνι ανεφοδιασμού του ναυτικού, και στα μεταγενέστερα χρόνια, αποτέλεσε σημαντικό κόμβο για το εμπόριο με τα γειτονικά νησιά της Κω και της Καλύμνου.
Το Κάστρο του Μπόντρουμ
Σε αυτό το νησί –το οποίο τότε ονομαζόταν Ζεφυρίον, αλλά σήμερα είναι χερσόνησος– ιδρύθηκε η πόλη της… Μπόντρουμκατασκευάστηκαν η πόλη και το ομώνυμο κάστρο. Η Ρόδος ήταν η έδρα των Ιωαννιτών Ιπποτών, οι οποίοι κατασκεύασαν αυτό το κτίριο το 1406. Το Κάστρο του Μπόντρουμ χτίστηκε κατά την περίοδο των Ιπποτών και διατηρεί ακόμη τη αρχική του διάταξη και τον χαρακτήρα του. Όσον αφορά την αρχιτεκτονική των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, το κάστρο είναι το μοναδικό σωζόμενο παράδειγμα. Αποτελεί ένα απαράμιλλο κομμάτι ιστορίας και ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μεσαιωνικά μνημεία στον κόσμο. Το κάστρο χτίστηκε με πέτρες που προήλθαν από τα ερείπια του Μαυσωλείου, το οποίο κάποτε θεωρούνταν ένα από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου.
Από την εποχή που οι ιππότες του Αγίου Ιωάννη εγκατέλειψαν το Μπόντρουμ το 1523 μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οι Οθωμανοί χρησιμοποιούσαν το κάστρο ως φυλακή. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι το βομβάρδισαν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, προκαλώντας ζημιές.
Υποβρύχιο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μπόντρουμ.
Το Υποβρύχιο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μπόντρουμ βρίσκεται σήμερα εντός του Κάστρου της Μπόντρουμ (Bodrum Sualti Arkeoloji Muzesi). Υπάρχει μόνο ένα ακόμη υποβρύχιο μουσείο στον κόσμο, και αυτό βρίσκεται στην Τουρκία· το Υποβρύχιο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μπόντρουμ είναι ένα από τα σημαντικότερα ιδρύματα αυτού του είδους. Το 1995, το μουσείο κέρδισε το βραβείο «Ειδικής Επαίνου» στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό «Μουσείο της Χρονιάς».
Το Υποβρύχιο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μπόντρουμ φιλοξενεί τη μεγαλύτερη συλλογή αγγείων από την Ανατολική Μεσόγειο στον κόσμο. Το μουσείο διαθέτει 14 ξεχωριστές εκθέσεις. Επιπλέον, στο μουσείο υπάρχουν εκθέσεις αφιερωμένες στα ναυάγια των πλοίων Γιασιντά και Σερτσέ Λιμάνι. Η Αίθουσα με τα Υλικά από τα Ναυάγια του Λιμανιού Σερτσέ εκθέτει τρεις τόνους γυαλιού, σπασμένου και άθικτου, που ανασύρθηκαν από το παλαιότερο ναυάγιο στον κόσμο, το οποίο συνέβη το 1025. Επιπλέον, εδώ μπορεί κανείς να δει τη μεγαλύτερη συλλογή ισλαμικού γυαλιού στον κόσμο.
Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μπόντρουμ, μπορείτε να δείτε την Αίθουσα της Πριγκίπισσας της Καρυάλι, τον Αγγλικό Πύργο, το ναυάγιο της Ανατολικής Ρωμαϊκής περιόδου, την έκθεση για τα τουρκικά λουτρά, την Αίθουσα του Ναυαγίου από Γυαλί, τον Γερμανικό Πύργο, την Αίθουσα των Νομισμάτων και των Κοσμημάτων, την Αίθουσα από Γυαλί, τον Κρυφό Πύργο με το άγαλμα του φιδιού, το ναυάγιο του Ουλουμπορούν, το μπουντρούμι, τον Πύργο του Διοικητή και το ναυάγιο από γυαλί του Τεκτάς.
Η συλλογή αγγείων της Αμφόρας στο Υποβρύχιο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μπόντρουμ είναι η μεγαλύτερη του είδους της. Ο Πύργος Μπάλτα, όπου στεγάζεται η αίθουσα «Νησί της Βασίλισσας», βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην καμάρα.
Μνημειακό Μαυσωλείο-Μουσείο
Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού (ένα τάφος που κατασκευάστηκε για τον Μαύσωλο) είναι ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά μνημεία. τόποι που αξίζει να επισκεφτείτε βρίσκεται στην περιοχή της Βοδρούμ και θεωρείται ευρέως ένα από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου. Η κατασκευή του ξεκίνησε όταν ο Μαύσωλος, μέλος της δυναστείας των Εκατομνίδων, ο οποίος είχε διοριστεί από τους Πέρσες ως σατράπης της περιοχής της Καρίας, ήταν ακόμη εν ζωή (353 π.Χ.), και ολοκληρώθηκε από τη σύζυγό του και αδελφή του, την Αρτεμισία, μετά το θάνατό του.
Είναι πιθανό ότι ο Μαύσωλος, ο οποίος ήταν ο ισχυρότερος ηγεμόνας της εποχής, διέταξε την κατασκευή ενός τόσο μεγαλοπρεπούς κτιρίου, ώστε να διασφαλίσει ότι η δόξα του θα διαρκούσε για πάντα και ότι το όνομά του θα παρέμενε στη μνήμη των ανθρώπων.
Ο Τούρκος δοκιμιογράφος και μυθιστοριογράφος Τσεβάτ Σακίρ Καμπααγάτσλι, γνωστός και ως «Ο Ψαράς της Αλικαρνασσού», είναι πρακτικά συνώνυμο της πόλης Μπόντρουμ. Όταν ρωτήθηκε σχετικά με το σχέδιο του μαυσωλείου, απάντησε: «Απλά σκεφτείτε το!». Καινοτομώντας απορρίπτοντας τις καθιερωμένες νόρμες... Πόσο απογοητευτικό! «Κάθε φορά που σκέφτομαι αυτή την πρόκληση, ένα νταούλι και ένας βρυχηθμός κρουστών αντηχούν μέσα μου».
Το Μαυσωλείο είναι το ψηλότερο μνημείο στη λίστα με τα Επτά Θαύματα του Κόσμου, με ύψος 801 πόδια. Αυτό αντιστοιχεί στο ύψος μιας πολυκατοικίας 20 ορόφων, ή περίπου 50 μέτρων.
Historical accounts place the building's design credit with Pytheos, who is also credited with designing the Athena Temple in nearby Priene. According to Vitrivius, the greatest sculptors of the fourth century BCE toiled here. Bryaxis, one of the sculptors, was originally from Caria; he was responsible for the four-horse chariot statues of Mausolus and Artemisia that sit atop the Mausoleum.
Παρά την μακρά ιστορία του, που ανέρχεται σε 1500 χρόνια, το μνημείο καταστράφηκε από σεισμό το 1304. Ανάμεσα στα Επτά Θαύματα του Σύγχρονου Κόσμου, το Μαυσωλείο εξακολουθεί να στέκεται.
Ερείπια της Στρατονίκειας
Η αρχαία πόλη της Στρατονίκειας ιδρύθηκε τον τρίτο αιώνα π.Χ. Ο Σέλευκος Α΄ της Συρίας έκανε τον γιο του, Αντίοχο, να παντρευτεί την κόρη της συζύγου του, τη Στρατονίκη. Αφού παντρεύτηκε τη μητριά του, τη Στρατονίκη, ο Αντίοχος έδωσε στην πόλη το όνομά της. Ο Στράβων, ένας διάσημος συγγραφέας ταξιδιωτικών κειμένων, ανέφερε ότι η πόλη ήταν γεμάτη με εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά μνημεία. Αρχαιολογικά ευρήματα νομισμάτων χρονολογούν τη μετάβαση της πόλης από τη χρήση του νομίσματος της Ρόδου στην κοπή δικών της νομισμάτων, μέχρι την εποχή του Γαλλιήνου το 167 π.Χ. (253-268 μ.Χ.). Η ακρόπολη της πόλης βρίσκεται στην κορυφή του νοτιότερου βουνού. Ένα τείχος περιβάλλει αυτό το λόφο. Ο μικρός ναός του Αυτοκράτορα βρισκόταν σε μια πλατφόρμα στην πλαγιά προς τα βόρεια, ακριβώς κάτω από τον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο.
Τα ερείπια της Ηράκλειας στη Λάτμο.
Στα ελληνικά, έχουμε τη λέξη «Λάτμος». Λόγω της παρουσίας της Μητέρας Θεάς Λάδα, η περιοχή αυτή αναφερόταν με αυτό το όνομα στο παρελθόν. Οι αρχαίοι Έλληνες μετονόμασαν τον ποταμό Λάδα σε ποταμό Λάτμο όταν ίδρυσαν εκεί την πόλη. Κατά τη διάρκεια των δέκα ετών που ο Πλειστάρχος, από τη δυναστεία των Πτολεμαίων, κυβέρνησε την πόλη στα τέλη του τρίτου αιώνα π.Χ., η πόλη στην ακτή του Λάτμου ήταν γνωστή ως Πλεισταρχεία· αργότερα, ο Λυσίμαχος άλλαξε το όνομα σε Αλεξάνδρεια. Ωστόσο, κανένα από αυτά τα ονόματα δεν επικράτησε. Παρόλο που η ημερομηνία ίδρυσης της πόλης είναι άγνωστη, αναφέρεται στη μάχη της Μιλήτου-Μαγνησίας του 2ου αιώνα π.Χ. Όταν τελικά απελευθερώθηκε από τον ρωμαϊκό έλεγχο, η σημασία της αυξήθηκε κατακόρυφα. Ήταν τόπος πολλών εκκλησιών. κατά τη διάρκεια της περιόδου που λειτουργούσε ως επισκοπικό κέντρο, τον 7ο και τον 9ο αιώνα, ιδρύθηκαν επίσης μοναστήρια. Η ελληνιστική εποχή αποτέλεσε την περίοδο μεγαλύτερης ακμής για την Ηράκλεια στον Λάτμο. Ο Λυσίμαχος επέκτεινε τα τείχη της πόλης το 287 π.Χ., αυξάνοντας το συνολικό τους μήκος σε 6,5 χιλιόμετρα.
Μετά την εγκατάλειψη της Ηράκλειας, στο πρώτο μισό του όγδοου αιώνα κατασκευάστηκαν μοναστήρια και εκκλησίες. 170 παραδείγματα βραχογραφιών καταδεικνύουν τη μετάβαση από την παλαιολιθική στην νεολιθική εποχή.
Οι βραχώδεις τάφοι της Κάουνου
Παρόλο που σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο συναρπαστικούς προορισμούς της Τουρκίας, χάρη στους βραχώδεις τάφους του, η Κάουνος ήταν κάποτε μια ακμάζουσα παραλιακή πόλη. Ωστόσο, η σταδιακή συσσώρευση ιζημάτων στη θάλασσα οδήγησε στην απώλεια της στρατηγικής της θέσης. Η ακρόπολη της πόλης, που βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου ύψους 152 μέτρων, αποτελεί την καρδιά της. Μέρος των τειχών της πόλης, στη βόρεια πλευρά, χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Από την αρχική της θέση στη βόρεια πλευρά του λιμανιού, το μακρύ τείχος διατρέχει την περιοχή προς νότο, περνώντας δίπλα από το χωριό Νταλιάν και ανεβαίνοντας στις απότομες πλαγιές που βρίσκονται πιο πέρα. Κατά την εποχή του Μαυσώλου, του διάσημου σατράπη της περιοχής της Καρίας, όπου βρίσκεται η Κάουνος, κατασκευάστηκε το βόρειο τμήμα του τείχους. Ο τάφος του βρίσκεται... Η Μπόντρουμ, στην Τουρκία, είναι μία από τις Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου (Αλικαρνασσός). Τα τμήματα των τειχών που εκτείνονται βορειοδυτικά χρονολογούνται από την Ελληνιστική Εποχή (323 π.Χ. – 30 π.Χ.), ενώ τα τμήματα που εκτείνονται νοτιοανατολικά προς το λιμάνι χρονολογούνται από την Αρχαϊκή Εποχή (750–475 π.Χ.). Το αρχαίο θέατρο της πόλης βρίσκεται κοντά στη βάση της Ακρόπολης. Μεταξύ των διασωθέντων κτιρίων της πόλης, ένα ανήκε σε μια εκκλησία σε στυλ βασιλικής, η οποία βρισκόταν δυτικά του θεάτρου· τα υπόλοιπα ήταν τα θεμέλια ενός ρωμαϊκού λουτρού και ναού. Από την Νταλιάν, μπορείτε να δείτε λαξευτούς τάφους σε βράχους που χρησιμοποιούνταν από τον 4ο αιώνα π.Χ. και αργότερα επαναχρησιμοποιήθηκαν από τους Ρωμαίους. Γιγαντιαίες φωτιές άναβαν στις κοιλότητες των βράχων που ήταν ορατές από την προβλήτα, και χρησίμευαν ως φάροι για τα πλοία. μεταφέροντας εμπορεύματα στην Κάουνο, στον αρχαίο λιμένα.
Η αρχαία ΚνίδοςΗ Κνίδος, μια από τις σημαντικότερες παραθαλάσσιες πόλεις της Δυτικής Ανατολίας, αποτελεί μέρος της Περιφερειακής Ενότητας Ρόδου. Βρίσκεται στην άκρη της χερσονήσου της Δάτκας, στο σημείο όπου συναντώνται το Αιγαίο και η Μεσόγειος Θάλασσα, και εκεί θα τη βρείτε: στο ακρωτήριο Τεκίρ. Η ακμάζουσα οικονομία της Κνίδου οφειλόταν εν μέρει στις εξαγωγές κρασιού. Η πόλη διέθετε δύο λιμάνια, ένα για στρατιωτική χρήση και ένα για εμπορικές δραστηριότητες, και προστατευόταν από τείχη που κοσμούσαν στρογγυλοί και γωνιώδεις πύργοι. Ανάμεσα στα αξιοθέατα της πόλης ήταν ο Δωρικός Ναός, ο Ναός του Απόλλωνα και το Βωμό, ο Κυκλικός Ναός και το Βωμό, το Κτίριο της Συνέλευσης, ο Κορινθιακός Ναός, το ηλιακό ρολόι που υποδείκνυε την εποχή και την ώρα, το Θέατρο, ο Ναός του Διονύσου και οι οικίες στην πλαγιά, το Ωδείο. Ο ιερός χώρος της Δήμητρας, η Νεκρόπολη και η χερσόνησος Κριού είναι όλα σημαντικά κτίρια και περιοχές στον αρχαιολογικό χώρο. «Αν υπάρχει ο Ήλιος, η μικρή πόλη της Κνίδου, τότε υπάρχει επίσης και ένα άγαλμα της Αφροδίτης, το οποίο μπορεί να την κάνει περήφανη· είναι το άγαλμα που ο Νικομήδης, βασιλιάς της Βιθυνίας (βόρεια της περιοχής του Αιγαίου), αποκαλύπτει και το οποίο αποτελεί πηγή πλούτου», έγραψε ο Βρετανός αρχαιολόγος Τσαρλς Νιούτον στο ημερολόγιό του, ενώ εργαζόταν στην Κνίδο το 1858. Η βάση του άγαλματος της Αφροδίτης του Πραξιτέλη, το οποίο απεικονίζει τη θεά γυμνή, βρίσκεται ακόμη εκεί, αλλά το ίδιο το άγαλμα έχει χαθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Αρχαία Πόλη της Τλος
Η Τήλος εντάχθηκε στην Λυκιακή Ένωση περίπου τον 2ο αιώνα π.Χ. Η Τήλος ήταν μία από τις λίγες πόλεις των οποίων τα ερείπια διατηρήθηκαν μέχρι τον 9ο αιώνα, καθώς συνέχισε να είναι κατοικήσιμη κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Η πρόσβαση στην περιοχή γινόταν μέσω της εθνικής οδού Φετιγιέ-Κορκουτέλι, μέσω της συνοικίας Κέμερ, 13 χιλιόμετρα μετά την περιοχή του κάστρου του χωριού Γιάκα. Υπάρχουν στοιχεία που υποδεικνύουν ότι τα λυκιακά αστικά κέντρα ήταν κατοικημένα ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ. Δεν έχουν βρεθεί ευρήματα από προηγούμενη περίοδο, επομένως δεν γνωρίζουμε ακριβώς πότε ιδρύθηκαν αυτές οι πόλεις, αλλά η ζωή στη Λυκία ξεκινά. Ένα τσεκούρι που ανακαλύφθηκε τυχαία στην Τήλο ενισχύει επίσης αυτό το επιχείρημα. Πιστεύεται ότι η Τήλος, η οποία τότε ήταν γνωστή ως Τάλαου, υπήρχε. κατά τον δεύτερο αιώνα.
Το Μαυσωλείο του Εκατομνού
Η Μούγλα, μία από τις σημαντικότερες πόλεις της περιοχής της Καρίας στη νοτιοδυτική Ανατολία, φιλοξενεί το Μαυσωλείο και το Ιερό του Εκατομνού (Hekatomnos Anit Mezari ve Kutsal Alani). Το Τείχος του Τέμενους, η Στήλη Τιμής του Μενανδρου, το Βήμα του Ιερού και οι ίδιοι οι Τάφοι αποτελούν το εν λόγω Μνημειακό Συγκρότημα (Αίθουσα Φέρετρων, Αίθουσα Τάφων, Σαρκοφάγος και Δρόμος). Τα μνημεία είναι ξεχωριστά για πολλούς λόγους: είναι οι μοναδικές κατασκευές αυτού του είδους που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα, χρονολογούνται σε μια προγενέστερη εποχή από το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, είναι το μνημείο του πατέρα του Μαυσώλου και έχουν τις ίδιες διαστάσεις με το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού. Το έργο διακρίνεται για την υψηλή ποιότητά του. αρχιτεκτονική και άλλες σημαντικές μορφές τέχνης, όπως η γλυπτική και η τοιχογραφία. Αυτό το καθιστά το σημαντικότερο μνημειακό ταφικό μνημείο του αρχαίου κόσμου και το σύμβολο της λατρείας των νεκρών. Ο «Σαρκοφάγος με τις τοιχογραφίες» ξεχωρίζει επειδή είναι το μοναδικό γνωστό παράδειγμα αυτού του είδους από την κλασική και την ελληνιστική Ανατολία, και κατασκευάστηκε για ένα ιδιαίτερα σημαντικό πρόσωπο.
Αρχαίοι οικισμοί στην Ξάνθο και τη Λητώ (Κατάλογος Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO).
Xanthos is found within Antalya province, 46 kilometers from Fethiye, and close to the village of Kinik. Before falling under Persian rule in 545 BCE, it served as the de facto capital of ancient Lycia. About a century after that, it was destroyed by fire. The city was destroyed, but it was rebuilt and became the Lycian Union's capital in the second century BCE. The city was subsequently conquered by the Romans, then by the Byzantines, and remained under Byzantine control until the Arab invasions of the 7th century. As a cultural hub that shows the influence of Lycian, Hellenistic, and Roman cultures, as well as those that came before and after, this location was added to the UNESCO World Heritage List in 1988.
Η Λετώ, που βρίσκεται στην επαρχία Μούγλα, στην Τουρκία, και σε απόσταση μόλις 4 χιλιομέτρων από την Ξάνθο, χρησίμευε ως το θρησκευτικό κέντρο της αρχαίας Λυκίας. Οι ναοί της Λετούς, του Απόλλωνα και της Άρτεμης στέκουν σε αυτόν τον ιερό τόπο, μαζί με τα ερείπια ενός μοναστηριού, μιας κρήνης και ενός ρωμαϊκού θεάτρου. Ο ναός της Λετούς, αφιερωμένος στη μητέρα της Άρτεμης και του Απόλλωνα, είναι ο μεγαλύτερος του είδους του στο δυτικό τμήμα της πόλης. Σχεδιασμένος σύμφωνα με το πρότυπο ενός περιστυλίου, αυτό το κτίριο έχει διαστάσεις 30,25 επί 15,75 μέτρα. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά και ο ναός του Απόλλωνα κατασκευάστηκε επίσης σε δωρικό ρυθμό, αλλά δεν έχει διατηρηθεί τόσο καλά όσο ο ναός της Λετούς και έχει διαστάσεις μόνο 27,90 επί 15,07 μέτρα. Ο ναός της Άρτεμης, ο μικρότερος από τους... το δεύτερο βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο και έχει διαστάσεις 18,20 μέτρα επί 8,70 μέτρα. Η Λετώ και η Ξάνθος είναι δύο από τις πολλές τοποθεσίες που περιλαμβάνονται στην Παγκόσμια Κληρονομιά της UNESCO.
Νησί Σεντίρ
Στο νησί Σεντίρ (Sedir Adasi) μπορεί να βρεθεί ένα ερειπωμένο κτίσμα, με εκτιμώμενο ύψος μεταξύ 0 και 15 μέτρων. Από την περιοχή Ούλα της επαρχίας Μούγλα, την περιοχή Ακιάκα και το χωριό Καμλί στην περιοχή Μαρμαρίς, αναχωρούν καθημερινά πλοία για να μεταφέρουν τουρίστες στην περιοχή.
Το νησί ήταν κάποτε η πατρίδα μιας κοινότητας που ήταν γνωστή ως Κεδραίοι και βρίσκεται στον κόλπο Κεράμος. Στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, ήταν γνωστό ως Σεχιρογλού, αλλά σήμερα είναι γνωστό ως Σέντιρ. Αν και στο νησί μπορεί να υπήρχαν κάποτε πολλά κέδρα, στο σημερινό νησί Σέντιρ δεν υπάρχουν καθόλου κέδρα.
Αυτό το τριγωνικό νησί, καθώς και τα κοντινά νησιά Οράτα και Κιουτσούκ Αντά, διαθέτουν ακτογραμμή μήκους 800 μέτρων. Η ανατολική πλευρά του ισθμού που χωρίζει τα δύο τμήματα του νησιού Σεντίρ είναι η περιοχή όπου εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά οι κάτοικοι. Η περιοχή αυτή είναι περιτειχισμένη και περιλαμβάνει το θέατρο της πόλης, θρησκευτικά κέντρα, την έδρα της βασιλικής οικογένειας, το λιμάνι και άλλα σημαντικά δημόσια και θρησκευτικά κτίρια. Στην ανατολική πλευρά βρίσκεται η νεκρόπολη, η οποία αποτελούσε μέρος των λιμανιών και άλλων δημόσιων κτιρίων της ηπειρωτικής χώρας.
Στην αρχαιότητα, θεωρούνταν ότι η Ρόδος κατείχε όλη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του νησιού Σεντίρ. Ιστορικά, η Ρόδος είχε τον μεγαλύτερο έλεγχο και την κυρίαρχη επιρροή στην χερσόνησο του Μποζμπορούν, η οποία αποτελεί μέρος της χερσονήσου της Ρόδου. Στην πόλη βρίσκονται το ιερό του Απόλλωνα, η Μεγάλη Βασιλική, η εκκλησία Κιστάκ και η Αγορά, καθώς και ένα θέατρο με 2.500 θέσεις.
Ιδύμα
ocated in the northeast corner of the Gulf of Gokova, the town of Akyaka is home to the 2,500-year-old city of Idyma. The ruins of Idyma's city can be seen today from Gokova village to the base of Kran Mountain (Kiran Dagi). Remains of the city's acropolis (upper city), dating back to the fourth and third centuries BCE, can be found on the hill rising just to the north of Gokova village. One can visit a necropolis (cemetery) that has seen tragedy on the hill's eastern slope. The tombs, carved out of the rocks that lined the hillside, were constructed in the style of homes so that the dead could keep living after death. Some of the rock tombs were built in a more lavish fashion than others, mirroring the design of temples found in many of Anatolia's ancient cities. This was done to highlight the disparities in wealth at the time. Located between Akyaka and the village of Gokova, Nisdibi is home to a monumental rock tomb that is the best-preserved of its kind. The Byzantine fortress of Azmak, located on a nearby hill, can be seen from this very road.
Βραχώδης τάφος του ΑμίνθαΣτη Φετιγιέ, υπάρχουν πολλά λαξευτά μνημεία, σκαλισμένα σε μια απότομη βραχώδη πλαγιά· τρία από αυτά είναι ναοί, ενώ τα υπόλοιπα αποτελούν εξαιρετικά παραδείγματα αρχιτεκτονικής και πολιτικού σχεδιασμού. Ο «Τάφος του Βασιλιά», ένας από τους τρεις τύπους ναών, έχει διασωθεί σε σχετικά καλή κατάσταση σε σύγκριση με τους άλλους δύο. Αυτός ο ιονικός ναός, με δύο κολόνες ανάμεσα στις αντές (ένα είδος ναού), αποτελεί την προτεινόμενη μορφή της πρόσοψης ενός ναού σκαλισμένου στο βράχο· ονομάστηκε «Τάφος του Αμίνθα» λόγω της επιγραφής «Αμίνθας, γιος του Ερμαπία», που βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα των ανατολικών τοίχων και χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ. Τα υπόλοιπα μνημεία, σύμβολο της πόλης, βρίσκονται στην ίδια απότομη πλαγιά, στην ανατολική πλευρά, και αποτελούν τα καλύτερα παραδείγματα. παραδείγματα που παρέχουν πληροφορίες σχετικά με την μεταλλουργία και την ξυλουργική στην περιοχή της Λυκίας.
Στο πάνελ που οδηγεί στον τάφο, απεικονίζεται μια πόρτα με τέσσερα κύρια τμήματα. Στο εσωτερικό του θαλάμου υπάρχουν τρεις σειρές και ένα ταβάνι, το οποίο εναλλάσσεται μεταξύ λείας και τραχιάς επιφάνειας.
Κατά τους 18ο και 19ο αιώνες, πολλοί άνθρωποι επισκέφθηκαν την αρχαία πόλη της Τελμέσσου (Telmessos Antik Kenti) και τους βραχώδεις τάφους που βρίσκονται κοντά στην πόλη.
Καγιακόι
Βρίσκεται μόλις 8 χιλιόμετρα νότια της Φετιγιέ και το χωριό Καγιακόι ήταν παλαιότερα γνωστό ως Καρμιλίσσος. Φιλολογικά στοιχεία υποδεικνύουν ότι το χωριό ιδρύθηκε τον τρίτο αιώνα π.Χ., ωστόσο δεν έχουν ανακαλυφθεί αρχαιολογικά ευρήματα παλαιότερα του τέταρτου αιώνα π.Χ. Όλα τα συγκροτήματα κτιρίων στην πλαγιά του λόφου όπου βρίσκεται η πόλη κατασκευάστηκαν από Έλληνες που μετακόμισαν εκεί στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα και στο πρώτο τέταρτο του εικοστού αιώνα, επωφελούμενοι από τις προστασίες που παρείχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στις μειονότητες. Από την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η πόλη έχει εγκαταλειφθεί. Λόγω φυσικών παραγόντων, το χωριό μοιάζει με μια πόλη-φάντασμα, επειδή... Οι ξύλινες πόρτες, τα παράθυρα και οι εξωτερικές επιφάνειες των σπιτιών έχουν φθαρεί. Πριν εγκαταλειφθεί η πόλη, τα περίπου 350–400 σπίτια που την αποτελούσαν είχαν κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μην παρεμποδίζουν το ένα το άλλο όσον αφορά την οπτική επαφή και τον φωτισμό. Η συνολική επιφάνεια αυτών των κτιρίων των 50 τετραγωνικών μέτρων κατανεμόταν σε δύο ορόφους. Συνήθως, τα υπόγεια βρίσκονταν στο ισόγειο. Το νερό της βροχής συλλεγόταν από τις στέγες και αποθηκευόταν σε υπόγειες δεξαμενές, δίπλα στην κύρια είσοδο κάθε σπιτιού. Ανάμεσα στα σπίτια υπάρχουν πολλά μικρά παρεκκλήσια, καθώς και δύο μεγάλες εκκλησίες, ένα σχολείο και ένα τελωνειακό γραφείο.
Θαλάσσιες χελώνες, και συγκεκριμένα το είδος Caretta caretta (χελώνα καρέτα), στην παραλία Ιζτούζου. Παραλία
Εκτός από το ότι είναι ένα από τα τελευταία μέρη στη Γη όπου μπορεί να βρεθεί η θαλάσσια χελώνα καρέτα-καρέτα, η παραλία Ιζτούζου είναι επίσης η δεύτερη παραλία στον κόσμο που έχει διατηρηθεί στην αρχική, φυσική της κατάσταση. Οι ήπιες καρέτα-καρέτα που θεωρούν την παραλία Ιζτούζου το σπίτι τους, έχουν ύψος μεταξύ 1 και 1,5 μέτρου και ζυγίζουν περίπου 150 κιλά. Αυτά τα αξιαγάπητα πλάσματα κολυμπούν προς την ακτή, όπου χρησιμοποιούν τα πίσω πόδια τους για να σκάψουν τρύπες στις οποίες γεννούν τα αυγά τους. Μετά το σκοτάδι, τα μικρά καρέτα-καρέτα ακολουθούν τα φυσικά τους ένστικτα, καθοδηγούμενα από το φως του φεγγαριού, και κατευθύνονται προς τον ωκεανό. Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, καθώς τα μικρά καρέτα-καρέτα χρειάζονται χρόνο για να φτάσουν στο νερό. Πρέπει να συνεχίζουν να κινούνται μέχρι να βγει ο ήλιος. όταν βγαίνουν στην επιφάνεια, η θερμοκρασία ανεβαίνει λίγο. Όσα δεν προστατεύονται από τον ήλιο και τα πουλιά, πεθαίνουν. Ακόμα και αφού φτάσουν στον ωκεανό, υπάρχει κίνδυνος. Είναι καταδικασμένα να γίνουν τροφή για ψάρια μέχρι να φτάσουν σε ένα συγκεκριμένο μέγεθος. Ακολουθώντας τα ένστικτά τους, οι λίγες χελώνες καρέτα που επιβιώνουν μέχρι την ενήλικη ζωή και γίνονται γιγάντιες, τελικά επιστρέφουν στην παραλία όπου γεννήθηκαν.
Δεν επιτρέπονται φωτιές ή φώτα σε αυτή την παραλία κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, καθώς αποπροσανατολίζουν τα νεαρά ζώα και τα απομακρύνουν από τη θάλασσα. Δεν επιτρέπονται μόνιμες κατασκευές στην παραλία και τα αυγά συλλέγονται σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Οικολόγοι από όλο τον κόσμο συγκεντρώνονται στην παραλία για να στήσουν κατασκήνωση κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής και περιστασιακά συμμετέχουν σε πορείες προς την ακτή.
Ανακαλύπτοντας αρχαία μονοπάτια.
Η Μούγλα διαθέτει σημαντικές δυνατότητες για διάφορα είδη τουρισμού, πέρα από τις συνηθισμένες διακοπές στην παραλία. Η πεζοπορία αποτελεί μια δημοφιλή εναλλακτική μορφή τουρισμού και έχουν δημιουργηθεί πολλές γνωστές διαδρομές, όπως η Λυκιανή Οδός (Likya Yolu), η Καριανή Οδός (Karia Yolu) και η Διαδρομή Κανουνί (Kanuni Yolu).
Ένα από τα 10 καλύτερα μονοπάτια για πεζοπορία μεγάλων αποστάσεων στον κόσμο είναι το Λυκιανό Μονοπάτι, το οποίο εκτείνεται σε 540 χιλιόμετρα και συνδέει 19 αρχαίες πόλεις κατά μήκος της διαδρομής του.
Η Λυκική Διαδρομή, την οποία χρησιμοποιούσαν νομαδικοί πληθυσμοί για χιλιάδες χρόνια, ξεκινά από τη Φετιγιέ και συνεχίζει μέχρι την Αττάλεια. Οι ταξιδιώτες που διανύουν τη Λυκική Διαδρομή μπορούν να περιμένουν να συναντήσουν ένα μείγμα ρωμαϊκών δρόμων, αρχαίων μονοπατιών και δρόμων που χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά αγαθών με μουλάρια, καθώς κινούνται μεταξύ της ακτής και των βουνών. Υπάρχουν φυσικά θαύματα, όπως ο Κόλπος Καμπάκ (Kabak Koyu) και ο Κόλπος Τσενέτ (Cennet Koyu), καθώς και ιστορικοί χώροι, όπως η Αντιφελλος, η Σύδημα, η Λετώο, η Λυμύρα, η Σιμένα, η Ξάνθος, η Πάταρα, η Απολλωνία, η Χίμαιρα, η Μύρα, η Ολύμπος και η Φάσηλη, καθώς και μέρη για διαμονή, όπως οικισμοί, καταλύματα ή σκηνές κατά μήκος της διαδρομής.

