Τα Πριγκιπονήσια
Η ιστορία των νησιών ξεκινά από την αρχαία Ελλάδα, όταν αυτά ήταν γνωστά με το όνομα «Δμόνσοι», ενώ συχνά αναφέρονταν και ως Δεμόνεσι ή Δεμονήσι.
Τα Πριγκιπονήσια της Κωνσταντινούπολης
Out-of-favor princes and other members of the royal family were banished to the islands during the time of the Byzantine Empire. The Ottoman sultans’ family was also exiled there after 1453, leading to the islands’ current name. During the 1453 siege of Constantinople, the Ottoman fleet took the islands. The wealthy of Istanbul visited the islands in the nineteenth century, and on the largest of the Princes’ Islands, you can still see Victorian-era cottages and houses. The Princes’ Islands (Adalar) Kaza had a total population of 7,937 in the Ottoman General Census taken between 1881 and 1893. This included 5,501 Greeks, 533 Armenians, 254 Muslims, 133 Catholics, 65 Jews, 27 Latinos, 7 Protestants, 3 Bulgarians, and 1,404 non-Ottoman citizens. On Halki (Turkish: Heybeliada), the second-largest of the Princes’ Islands in the Sea of Marmara, a seminary called the Theological School of Halki (Greek: and Turkish: Ortodoks Ruhban Okulu) was established on October 1, 1844. Up until the Turkish parliament outlawed private universities in 1971, it served as the Ecumenical Patriarchate of Constantinople’s primary school of theology. The theological institution occupies the former site of the Byzantine Monastery of the Holy Trinity on the island’s Hill of Hope. The monastery continues to care for the former school building, which is now used for conferences. It takes about an hour to travel by boat from the coast of Istanbul to the island where it is located. It was estimated that there were 10,250 Greeks and 670 Turks living on the islands back in 1912. Since the British Yacht Club on Büyükada was appropriated as Anadolu Kulübü for Turkish parliamentarians to enjoy Istanbul in the summer, the islands have taken on a more ethnically Turkish character as a result of the influx of wealthy Turkish jet setters. This trend began in the 1920s, during the early days of the Turkish Republic. The islands are unique in that they provide a glimpse, albeit partial, into a multiethnic community in contemporary Turkey, perhaps similar to the multiethnic communities that flourished in Ottoman cities like Istanbul and Constantinople. There were sizable populations of Turkic-speaking people on every inhabited island before the 1950s, but this is no longer the case. Since Turks make up such a large proportion of the population and tourist trade, the minority’s historical contributions are now more significant culturally than statistically.
Τοποθεσία: Νησιά των Πριγκιπόννησων.
Μεγάλη Άδα
Τα Πριγκιπονήσια, που βρίσκονται στη Θάλασσα του Μαρμαρά, σε μικρή απόσταση από την Κωνσταντινούπολη, περιλαμβάνουν εννέα νησιά, το μεγαλύτερο από τα οποία ονομάζεται Μπιουργκάντα (τουρκικά, που σημαίνει «Μεγάλο Νησί»· ελληνικά: αποδίδεται ως Πρινκίπος). Οι επισκέπτες μπορούν να μετακινηθούν πεζή, με ποδήλατο (πολλά καταστήματα τα νοικιάζουν ανά ώρα) ή με ηλεκτρικά οχήματα που κινούνται με μπαταρία και λειτουργούν σαν ταξί, προσφέροντας περιηγήσεις στο νησί, όπως και στα υπόλοιπα νησιά. Λόγω μιας σοβαρής ασθένειας που προσέβαλλε τα άλογα, η χρήση αμαξών που σέρνονταν από άλογα στο νησί διακόπηκε το 2020. Ως μέρος της εξορίας τους, οι βυζαντινές αυτοκράτειρες Ειρήνη, Ευφροσύνη, Θεοφάνη, Ζωή και Άννα Δαλασσηνή στεγάστηκαν σε ένα μοναστήρι στο Μπιουργκάντα. Ο Λέων Τρότσκι πέρασε τα πρώτα τέσσερα χρόνια της εξορίας του εκεί. βρίσκεται σε εξορία στο νησί Μπυουκάντα, αφού εκδιώχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση τον Φεβρουάριο του 1929. Το νησί είναι ο τόπος καταγωγής της πριγκίπισσας Φαχρελνίσα Ζέιντ. Η εκκλησία και το μοναστήρι της Αγίας Γεωργίας, που χρονολογούνται από τον έκτο αιώνα, η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου και το τζαμί Χαμιντιγιέ, το οποίο κατασκευάστηκε από τον Αμπντούλ Χαμίντ Β', είναι μερικά μόνο από τα ιστορικά κτίρια στο Μπυουκάντα. Υπάρχουν δύο λόφοι που αποτελούν το Μπυουκάντα. Το πρώην ελληνικό ορφανοτροφείο, μια τεράστια ξύλινη κατασκευή που σήμερα είναι γνωστή ως Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Πρινκιπό, βρίσκεται στην κορυφή του λόφου Χριστός, του πιο κοντινού στο ισκέλε (το σημείο άφιξης των φέρι μποτ). Το πρώην λούνα παρκ, γνωστό ως Λούνα Παρκ, και η εκκλησία και το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου βρίσκονται επίσης στο νησί. στην κοιλάδα ανάμεσα στους δύο λόφους. Η «κλασική» εμπειρία της Αγίας Γεωργίας περιλαμβάνει μια σύντομη περιήγηση στο νησί με ένα μικρό όχημα, φτάνοντας μέχρι αυτό το σημείο, και στη συνέχεια μια μικρή πεζοπορία μέχρι το μικροσκοπικό εκκλησάκι.
Χεϊμπελιάδα
Το Χεϊμπελιάδα (Heybeliada), που βρίσκεται στη Θάλασσα του Μαρμαρά και σημαίνει «Νησί της Σέλας» στα τουρκικά (στα ελληνικά αποδίδεται ως Χαλκή), είναι το δεύτερο μεγαλύτερο από τα Πριγκιπονήσια. Βρίσκεται στη συνοικία Αντάλαρ της Κωνσταντινούπολης. Μόλις αποβιβαστείτε από το φέρι μποτ, κοιτάξτε προς τα αριστερά σας για να δείτε την επιβλητική Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, που βρίσκεται σε υπερυψωμένο σημείο πάνω από την προβλήτα. Η σχολή διαθέτει δύο μοναδικά κτίρια που αξίζει να εξερευνήσετε. Το ένα είναι η Καμαριώτισσα, η τελευταία βυζαντινή εκκλησία που χτίστηκε πριν από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και η μόνη που σώζεται ακόμα στο νησί. Το άλλο είναι ο τάφος του Έντουαρντ Μπάρτον, του δεύτερου Άγγλου πρέσβη που στάλθηκε από την Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος προτιμούσε να διαμένει στο Χεϊμπελιάδα λόγω της σχετικής απομόνωση. Στην περιοχή υπάρχουν μπαρ και καφετέριες, ένα ξενοδοχείο που λειτουργεί όλο το χρόνο και πολλά γραφικά ξύλινα σπίτια στα δεξιά της προβλήτας στην πόλη. Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, η μόνη Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή στην Τουρκία και η Θεολογική Σχολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στεγαζόταν σε ένα ορθόδοξο μοναστήρι που χρονολογείται από τον ενδέκατο αιώνα και έκλεισε αυθαίρετα από την τουρκική κυβέρνηση το 1971. Παρά την υπόσχεση της τουρκικής κυβέρνησης να επαναλειτουργήσει η σχολή, το μοναστήρι συνεχίζει να προσελκύει επισκέπτες από όλη την Ελλάδα και την Τουρκία. Μόνο οχήματα εξυπηρέτησης, όπως ασθενοφόρα, πυροσβεστικά οχήματα και περιπολικά, επιτρέπεται να κινούνται στο νησί, προκειμένου να αποφευχθεί η ρύπανση. Η μετακίνηση με τα πόδια, με άλογο ή με άμαξα είναι επιτρεπτή. επιπλέον, περιστασιακά διατίθενται οχήματα για την παροχή υπηρεσιών, και αυτά είναι οι μοναδικές σας επιλογές για μετακινήσεις. Ο μόνος πρακτικός τρόπος μεταφοράς είναι τα πλοία, καθώς δεν υπάρχει αεροδρόμιο. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ζουν στο νησί περίπου 3.000 άνθρωποι, αλλά αυτός ο αριθμός αυξάνεται σε περίπου 10.000 όταν επιστρέφουν οι ιδιοκτήτες των εξοχικών κατοικιών. Μια τοπική ναυτική μπάντα περιοδεύει στο νησί κάθε χρόνο για να τιμήσει την Ημέρα της Ανεξαρτησίας, και επίσης διοργανώνονται μικρές υπαίθριες συναυλίες από το τοπικό συμβούλιο, καθώς και υπάρχει ένας σύλλογος κολύμβησης και γυμναστικής δίπλα στην παραλία, ο οποίος προσελκύει μεγάλη προσοχή κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Μπουργκαζάντα
Στην τρίτη θέση σε μέγεθος βρίσκεται η Μπουργκαζάντα, γνωστή επίσης ως «Νησί-Φρούριο» στα τουρκικά (ελληνικά: Αντιγόνη), η οποία αποτελείται από έναν και μόνο λόφο με διάμετρο περίπου 2 χιλιόμετρα. Ο Δημήτριος Α΄ της Μακεδονίας, ένας από τους Διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κατασκεύασε εδώ ένα φρούριο και το ονόμασε Φρούριο Αντίγονος Α΄ ο Μονοφθάλμος, προς τιμήν του πατέρα του. Το νησί πήρε αυτό το όνομα, αλλά οι περισσότεροι Τούρκοι σήμερα αναφέρονται σε αυτό απλά ως «Μπουργκάζ» (τουρκική λέξη που σημαίνει «φρούριο»). Το 2003, η Μπουργκάζ επλήγη από μια δασική πυρκαγιά, η οποία κατέστρεψε 4 τετραγωνικά χιλιόμετρα δάσους. Τα έργα του Σαΐτ Φαΐκ Αμπασιάνκ διαδραματίζονται συχνά στη Μπουργκάζ, όπου και έζησε. Το σπίτι του έχει διατηρηθεί και λειτουργεί πλέον ως μουσείο. Το χάλκινο άγαλμά του βρίσκεται στο αγαπημένο του μέρος. ένα εστιατόριο στην Καλπαζανκάγια (το «βράχο του πλαστογράφου»), όπου συχνά χαλάρωνε πίνοντας ένα ποτήρι ρακί, το οποίο οι ιδιοκτήτες ανανέωναν καθημερινά. Πριν από τα μέσα του εικοστού αιώνα, η Μπουργκαζάντα ήταν κυρίως μια εβραϊκή κοινότητα.
Κιναλιάδα
Η Κιναλιάδα (τουρκικά: «Νησί της Χέννας», ονομασία που προέρχεται από το χρώμα του εδάφους της· ελληνικά: αποδίδεται ως Πρώτη) είναι το νησί που βρίσκεται πιο κοντά τόσο στην ευρωπαϊκή όσο και στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, σε απόσταση μόλις 12 χιλιομέτρων (7 μιλίων) προς τα νότια. Το έδαφος έχει κοκκινωπό χρώμα λόγω του σιδήρου και του χαλκού που έχουν εξορυχθεί εδώ, και αυτό το νησί διαθέτει τον μικρότερο αριθμό δέντρων σε σύγκριση με τα υπόλοιπα. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία χρησιμοποιούσε αυτό το νησί ως τόπο εξορίας περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο (οι πιο γνωστοί εξόριστοι ήταν οι πρώην αυτοκράτορες Ρωμανός Α΄ Λεκαπήνος το 944 και Ρωμανός Δ΄ Διογένης μετά τη μάχη του Μανζικέρτ το 1071). Ένα άλλο ιστορικό μνημείο, ένα μοναστήρι, βρίσκεται στην κορυφή αυτού του νησιού. Η Κιναλιάδα είχε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση Αρμενίων. Η Κωνσταντινούπολη, από τον 19ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ού, παρόλο που οι περισσότεροι είχαν εκεί μόνο εξοχικές κατοικίες. Στο νησί ζούσαν κυρίως Αρμένιοι που το επισκέπτονταν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Οι Αρμένιοι πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης περνούσαν τα καλοκαίρια τους στο νησί. Υπάρχουν ακτοπλοϊκές γραμμές που αναχωρούν από το Καμπατάς, στην ευρωπαϊκή πλευρά, για να μεταφέρουν επιβάτες στα νησιά. Τα ταχύπλοα φέρι μποτ κάνουν το δρομολόγιο σε περίπου 25 λεπτά, ενώ τα πιο αργά φέρι χρειάζονται περίπου 40 λεπτά (Βαπούρ).




