Τα οχυρά Ρουμελί, Γεντίκουλε και Ανατόλου παρουσιάζονται στο Μουσείο Οχυρών (Hisarlar). Από αυτά, το Μουσείο του Οχυρού Ρουμελί είναι το πιο εντυπωσιακό. Πήρε το όνομά του από το Ρουμελιχισάρ, ένα οχυρό έκτασης 30 στρεμμάτων, γνωστό και ως Μπογάζκεσεν (Οχυρό που κόβει λαιμούς), που βρίσκεται στην πόλη Σαριγιέρ.
Το Οχυρό Ρουμελί στην Κωνσταντινούπολη.
Οι χώρες της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη χερσόνησο των Βαλκανίων ονομάστηκαν Ρουμελί (Diyar-i Rum) Χισάρ, που μεταφράζεται ως «Φρούριο στη Γη των Ρωμαίων». Κατασκευάστηκε από τον Σουλτάνο Μεχμέτ τον Πορθητή το 1452, πριν από την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, με σκοπό να ελέγχει τα πλοία που διέπλεαν τον Βόσπορο, να δημιουργήσει ένα στρατιωτικό-οικονομικό σημείο ελέγχου και να δημιουργήσει μια ισχυρή βάση αντίστασης για να αποτρέψει επιθέσεις από τα βόρεια του Βοσπόρου. Σύμφωνα με ορισμένες ιστορικές πηγές, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στην κατασκευή του φρουρίου εργάστηκαν 300 τεχνίτες, 700–800 εργάτες και 200 συνοδοί, ναυτικοί και μεταφορείς. Ο Μουσλιχιντίν Αα, ο αρχιτέκτονας του Μεχμέτ Β', σχεδίασε το φρούριο.
Ο Φιρούζ Μπέης ανέλαβε την διοίκηση της μικρής φρουράς του φρουρίου μετά την ολοκλήρωσή του. Του ανατέθηκε η διοίκηση των πλοίων που διέσχιζαν τον Βόσπορο μπροστά από το φρούριο. Συνήθως, τοποθετούνταν κανόνια στον μπροστινό κήπο (Χισάρ πετσε) κοντά στην ακτή, ώστε να διασφαλίζεται ότι τα πλοία θα πλήρωναν τον προβλεπόμενο φόρο. Ακόμη και με την παρουσία των κανονιών, ορισμένα πλοία κατάφεραν να περάσουν το 1452. Ωστόσο, το 1453, ο Βόσπορος έκλεισε αποτελεσματικά για τη ναυσιπλοΐα.
Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, το Φρούριο Ρουμελί δεν ήταν πλέον απαραίτητο για στρατιωτικούς σκοπούς, και έτσι μετατράπηκε σε αυτοκρατορική φυλακή και τελωνειακό σταθμό. Με την πάροδο του χρόνου, εντός του φρουρίου αναπτύχθηκε μια οικιστική περιοχή. Ένας σεισμός το 1509 και μια πυρκαγιά στα μέσα του 18ου αιώνα προκάλεσαν σημαντικές ζημιές στο φρούριο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σελίμ Γ', πραγματοποιήθηκαν οι τελικές εργασίες επισκευής των κτιρίων που χρονολογούνται από την Οθωμανική περίοδο (1789–1807). Ανάμεσα στα μεγαλύτερα διασωθέντα οχυρωματικά μνημεία στον κόσμο βρίσκονται οι πύργοι του Μουσείου του Φρουρίου Ρουμελί. Βρίσκεται απέναντι από το Φρούριο Ανατόλου, το οποίο ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ Α' κατασκεύασε το 1394 στο στενότερο σημείο του Βοσπόρου. Χρησιμοποιήθηκε ως χώρος δοκιμών. αποτελεί σημαντικό ορόσημο στην ανάπτυξη πρωτοποριακής τεχνολογίας πυροβολικού. Στο Βασιλικό Μουσείο Οπλοθηκών στο Φορτ Νέλσον, το οποίο βρίσκεται κοντά στην πόλη του Πόρτσμουθ, εκτίθεται ένα παρόμοιο πυροβόλο. Το 1868, ο Σουλτάνος Αμπντουλαζίζ προσέφερε στη Βασίλισσα το πυροβόλο των 17 τόνων ως δώρο. Στο κάννη του πυροβόλου είναι χαραγμένες οι τουρκικές λέξεις «Βοήθησε μας, ω Θεέ». Ο Μουράντ, πατέρας του Μωάμεθ Χαν, στέφθηκε σουλτάνος. Το έργο δημιουργήθηκε από τον Μουνίρ Αλί κατά τη διάρκεια του ισλαμικού μήνα Ρατζάμπ. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Μεχμέτ Β΄ της Τουρκίας (1430–1481), το έτος 868 (868 = 1464 μ.Χ.), εκτός από την οπή ανάφλεξης, δίπλα της είναι χαραγμένες και οι οδηγίες φόρτωσης. Όταν ο Σερ Τζον Ντακγουερθ προσπάθησε να διασχίσει με τη δύναμη τα Στενά των Δαρδανελίων το 1807, το πυροβόλο... παρά την ηλικία του, κατέστρεψε έξι από τα πλοία του.
Τα Καλά-ι Τζεντίτ, Κουλέ-ι Τζεντίτε, Γενιτζεχισάρ, Γενιχισάρ, Μπογάζκεσεν Καλέςι, Μπογάζκεσεν Χισάρ, Νιχισάρ (Γκιουζελχισάρ) και Μπασκεσέν Χισάρ είναι μερικά μόνο από τα ονόματα που έχουν χρησιμοποιηθεί για το Φρούριο της Ρούμελης από την πρώτη του κατασκευή. Η ξυλεία που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή μεταφέρθηκε από την Ιζμίτ και την Καρατενίζ Ερεγκλίσι, ενώ οι πέτρες προήλθαν από όλη την Ανατολία και τα διακοσμητικά στοιχεία (ανακυκλωμένα κομμάτια πέτρας) ανακτήθηκαν από κοντινά βυζαντινά ερείπια. Το 1953, κατόπιν εντολής του Προέδρου Τζελάλ Μπαγιάρ, τρεις Τουρκίδες αρχιτέκτονες – η Καχίντε Ταμέρ, η Σέλμα Έμλερ και η Μουάλλα Ανχεγκερ-Εγιουμπογλού – αποκατέστησαν το κτίριο στην αρχική του αίγλη και άνοιξε για το κοινό το 1968 υπό την επίβλεψη του... Διεύθυνση του Μουσείου Χισαρλάρ. Τα ξύλινα σπίτια της περιοχής κατεδαφίστηκαν και ξαναχτίστηκαν μετά την καταστροφή των τειχών, των προμαχώνων και των επάλξεων. Το τζαμί του φρουρίου (το οποίο καταστράφηκε τον 18ο αιώνα) στο κέντρο του φρουρίου μετατράπηκε σε σκηνή και δόθηκε στο κοινό ένας χώρος για να καθίσει, δημιουργώντας μια κλίση στην απέναντι πλευρά, παρόλο που αυτό δεν ήταν ιστορικά ακριβές. Ακόμη και το 2008, πραγματοποιήθηκαν μουσικές παραστάσεις στην υπαίθρια θεατρική κατασκευή που είχε προσθεθεί εκείνη την εποχή. Λόγω του κινδύνου καταστροφής της ιστορικής δομής της δεξαμενής, αυτές οι ομάδες τελικά διαλύθηκαν. Αυτή η κυκλική δεξαμενή έχει διάμετρο 15,65 μέτρα και χρησίμευσε ως θεμέλιο. για το τζαμί της Φρουριακής Περιοχής (Τζαμί Εμπούλ Φεθ/Τζαμί Μπογκαζκεσέν). Η βυζαντινή δεξαμενή μετατράπηκε σε φρουριακό τζαμί από τον Σουλτάνο Μεχμέτ τον Πορθητή. Το κονίαμα της Χορασάν που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή της δεξαμενής από πέτρα και τούβλα, χρησίμευσε ως δεξαμενή νερού.
Τοποθεσία του Φρουρίου Ρουμελί.
Η διάταξη του φρουρίου του τζαμιού είναι τετράγωνη. Μια ξύλινη στέγη με κεκλιμένη οροφή στέκεται πάνω από το κτίριο. Ο σφαιρικός μιναρές του κτιρίου βρίσκεται στη δυτική πλευρά. Δίπλα σε αυτόν, υπάρχει ένας ερειπωμένος μιναρές από το αρχικό κτίριο. Ο Μεχμέτ Β΄, οι στρατιώτες του, οι δάσκαλοι και οι βεζιρικοί του προσεύχονταν σε αυτό το τζαμί, το πρώτο που κατασκευάστηκε ποτέ στην Κωνσταντινούπολη. Ο μιναρές του τζαμιού διασώθηκε μέχρι τη βάση του και άνοιξε ξανά για λατρεία τον Αύγουστο του 2015, αφού ανακατασκευάστηκε με το στυλ των τζαμιών της περιόδου του Φατίχ.




