PRIVÉ VOORBEZICHTIGING · LUXURY TOUR TURKEY
Van Romos Travel · Sinds 2009Privéreizen. Persoonlijk samengesteld.+90 537 473 99 56
Luxury Tour TurkeyHelp me bij het plannen van mijn reis.
Luxury Tour Turkey

De 100 beste golfbanen ter wereld

De beste golfbanen ter wereld: Pine Valley Golf Course, Pine Valley, New Jersey. Architect: George Crump / Harry S. Colt. Jaar van aanleg: 1918. Het analyseren van een golfbaan hoeft niet ingewikkeld te zijn. Een eenvoudige, maar effectieve manier om een ontwerp te beoordelen, is door te kijken naar de kwaliteit van het terrein, de obstakels en de greens. Pine Valley blinkt op al deze punten uit, en velen zijn van mening dat de baan de meest uitdagende obstakels en de meest geavanceerde greencomplexen heeft die er in de golfwereld te vinden zijn. Tel daar een prachtige routing bij op, waarbij de baan van het ene stuk grasland naar het volge

De 100 beste golfbanen ter wereld

DE 100 MEEST AANBEVOLEN GOLFBAANEN TER WERELD

De beste golfbanen ter wereld

De golfbaan van Pine Valley

Pine Valley, New Jersey

De architect van de golfbaan Pine Valley.

George Crump / Harry S. Colt

Golfbaan Pine Valley: bouwjaar

1918

Het analyseren van een golfbaan hoeft niet ingewikkeld te zijn. Een eenvoudige, maar effectieve manier om een ontwerp te beoordelen, is door te kijken naar de kwaliteit van het terrein, de obstakels en de greens. Pine Valley blinkt op al deze punten uit en velen zijn van mening dat de baan de meest uitdagende obstakels en de meest geavanceerde greencomplexen heeft die er in de golfwereld te vinden zijn. Tel daar een prachtige routing bij op, waarbij de baan van het ene stuk grasland naar het volgende springt over het glooiende, zandige landschap, en je hebt een baan die al tientallen jaren onbetwist de nummer 1 is, wat betekent dat Pine Valley zijn eigen maatstaf is.

De golfbaan van Cypress Point

Pebble Beach, Californië

De architect van de golfbaan Cypress Point.

Alister MacKenzie

Cypress Point Golfbaan, bouwjaar:

1928

Het is bijna onvoorstelbaar dat zo’n prachtig stuk land beschikbaar is gesteld voor een golfbaan. Voor de gelukkigen die hier mogen spelen, biedt het een van de meest inspirerende wandelingen die je bij het golfen kunt maken, waarbij het ontwerp van Alister MacKenzie de speler moeiteloos door het gevarieerde landschap leidt. De iconische par-3 16, die zich uitstrekt tot aan de woeste Stille Oceaan, is het meest spectaculaire en meest gefotografeerde gat van de baan, maar er zijn eindeloos veel andere hoogtepunten, van het beboste deel tot de golvende duinen en de beroemde, ruige kustlijn. MacKenzie haalde het beste uit het land door deels de “regels” te negeren en twee par-5s achter elkaar te plaatsen op de eerste negen holes en twee par-3s achter elkaar op de laatste negen holes. Het gat 9, dat met een korte slag bereikt kan worden, is een ander hoogtepunt met zijn de groene bal rolt in de richting van het speelveld.

Gloria Golf Resort, golfbaan (nieuwe baan)

Serik, Antalya, Turkije

Gloria Golf Resort, golfbaan: architect

Michael Gayon

Gloria Golf Resort, golfbaan: bouwjaar

1997

Of je nu een geliefde, familie of gewoon een grote passie voor golf hebt,

Gloria Hotels & Resorts belooft u de vakantie van uw dromen te bezorgen, dankzij de perfecte balans tussen natuur en luxe. Gloria Golf Resort belooft u eveneens de vakantie van uw dromen te bezorgen.

Gloria Resort, een golfhotel in Turkije.

De golfbaan van Shinnecock Hills

Southampton, New York

De architect van de golfbaan Shinnecock Hills.

William Flynn

Shinnecock Hills Golfbaan, bouwjaar:

1931

Deze golfbaan is sinds 1986 al vijf keer het toneel geweest van de U.S. Open, voor het laatst in 2018, en is het meesterwerk van William Flynn. Naast het feit dat hij een prachtig, uitgestrekt stuk grond kreeg om op te werken, kreeg Flynn nog iets anders, dat bijna even waardevol was: tijd. De aanleg begon in 1928 en de baan werd pas in 1931 geopend. Het is waar dat de Grote Depressie tijdens de aanleg begon, maar de manier waarop de holes over het terrein zijn aangelegd, is een bewijs van het zorgvuldige en geleidelijke proces. Hetzelfde kan worden gezegd van Royal Melbourne, iets verderop, dus we hebben geleerd wat belangrijk is.

De golfbaan van de National Golf Club (Turkije)

Antalya, Turkije

Architect van nationale golfbanen

David Jones / David Feherty

Nationale golfbaan, bouwjaar:

1994

1963 & 1965 Open Kampioenschappen, 1997 de terugkeer van de Europese senioren naar de National. Tijdens zijn tweede poging behaalde Tommy Horton een uitstekend resultaat, 6 onder de par, waarmee hij Ryder Cup-speler Maurice Bembridge met 2 slagen versloeg. Maurice was jarenlang de houder van het baanrecord op Augusta National (64) totdat een zekere Tiger Woods kwam en dat record verbeterde. De Australiër Noel Ratcliff eindigde nog een slag achter en behaalde de 3e plaats. Na het succes van de Europese Senioren Tour op de National was de volgende stap in het professionele golfcircuit om de beste vrouwelijke professionele golfers naar Turkije te halen.

nationale golfclub in Turkije

De koninklijke golfbaan van County Down

Newcastle, Noord-Ierland

De architect van de Royal County Down golfbaan.

Old Tom Morris

Royal County Down Golfbaan, bouwjaar:

1889

De evolutie van dit ontwerp in de loop van meer dan 130 jaar is fascinerend en heeft geresulteerd in wat velen beschouwen als de beste eerste negen holes van de baan. Er zijn tal van blinde afslagplaatsen, op een prachtige manier vormgegeven op holes zoals 2, 5 en 9. Aan de achterkant van de baan is onlangs een natuurlijk meer verwijderd, dat 100 meter verwijderd lag van de 17e green. Lid George Combe verdient veel lof voor RCD, omdat hij de baan begeleidde tijdens de overgang naar de rubberen kern van de Haskell-golfbal 120 jaar geleden. Veertig procent van de top 15 golfbanen ter wereld (hier: Pine Valley, Oakmont, Royal Dornoch, Pebble Beach en Merion) hebben veel van hun karakter te danken aan personen die slechts weinig andere banen hebben ontworpen. Dergelijke ontwerpen hebben hun eigen unieke De melodieën van County Down worden nog mooier gemaakt door het adembenemende uitzicht op de Ierse Zee, de Mourne-bergen en de rode bakstenen toren van het Slieve Donard Hotel.

Royal Melbourne Golf Club (Westbaan)

Black Rock, Australië

Royal Melbourne Golf Course (West), architect:

Alister MacKenzie

Royal Melbourne Golf Course (West), bouwjaar:

1931

De enorme aantrekkingskracht van het meesterwerk uit de gouden eeuw van Alister MacKenzie wordt door de voormalige nummer 1 van de wereld, Nick Faldo, als volgt omschreven: “Ik ben weg van de manier waarop de baan stevig en snel bespeelbaar is, de manier waarop de bunkers de baan omlijsten en bijna overgaan in de green, en de prachtige stijl van de bunkers met hun natuurlijke, ruige uitstraling. Ik ben ook een groot fan van de vaak zeer brede fairways, die een goede positionering belonen, en van de combinatie van lange en korte par-4 holes. Voeg daar nog de prachtige contouren van de greens aan toe en de grote verscheidenheid aan aanvalsslagen die je op die greens kunt spelen.” Sir Nick vat het allemaal perfect samen.

De golfbaan van Oakmont

Oakmont, Pennsylvania

Architect van de golfbaan Oakmont

Henry Fownes

Golfbaan Oakmont: bouwjaar

1903

Geen enkele golfbaan profiteert zo goed van een indrukwekkend en uitdagend uiterlijk. De schoonheid van Oakmont ligt juist in het feit dat de baan zichzelf niet probeert op te poetsen, en toch biedt het uitzicht vanaf de top van de heuvel op 15 een adembenemend panorama, vergelijkbaar met dat van andere banen in het land. Het kale landschap heeft weinig bomen en geen water, alleen afwateringssloten die het terrein doorkruisen. Er zijn weinig lastige afstanden om te overbruggen en de greens zijn enorm, dus wat is er dan zo speciaal? Het antwoord op deze vraag wordt gegeven op de 1e hole, met een green die de natuurlijke contouren volgt en afloopt van de speler. Laat de strijd beginnen! Voor een baan die bekend staat om zijn moeilijkheidsgraad, wordt vaak over het hoofd gezien hoe briljant de vier korte par-4-holes zijn op 2, 11, 14 en 17.

De Augusta National golfbaan

Augusta, Georgia

De architect van de Augusta National Golf Course.

Alister MacKenzie en Bobby Jones

Augusta National Golfbaan, bouwjaar:

1933

Augusta National is het idee van Bobby Jones en zijn gekozen architect, Alister MacKenzie. Beiden wilden dat Augusta National de sfeer en de strategische mogelijkheden van de Old Course in St. Andrews zou weerspiegelen, de baan die ze het meest bewonderden. Bijna elke hole in St. Andrews en Augusta National biedt een veilige route naar de green, maar ook een risicovollere. De aanpassingen aan hole 10 en 15 in de zomer van 2021 zorgen voor veel discussie en golf fans kijken nu al reikhalzend uit naar april.

De golfbaan Sand Hills  

Mullen, Nebraska

Architect van de golfbaan Sand Hills

Bill Coore en Ben Crenshaw

Sand Hills Golfbaan, bouwjaar:

1995

Bill Coore en Ben Crenshaw verplaatsten met kleine schepjes aarde om de meest natuurlijke golfbaan te creëren, die perfect aansluit bij het landschap, en die sinds de Tweede Wereldoorlog is aangelegd. Het glooiende, zandige terrein, de golvende fairways die gespaard bleven van een bulldozer, de constante wind, de wuivende prairiegrassen en de enorme zandbunkers creëren de indruk dat je je aan de kust bevindt, midden in het landinwaarts gelegen Nebraska. Het ontwerp werd meteen enthousiast ontvangen en de minimalistische beweging kreeg echt voet aan de grond, waarbij deze golfbaan wellicht het begin markeerde van een tweede gouden tijdperk. Sand Hills stond voor het eerst in onze top 10 in 2005 en keert dit jaar weer terug.

De golfbaan van Muirfield

East Lothian, Schotland

De architect van de golfbaan Muirfield.

Old Tom Morris, 1891 / H.S. Colt, 1925

Muirfield Golfbaan, bouwjaar:

1925

Dit is de locatie waar de 16 Open wordt gehouden – en waar ook de 2022 Women’s Open plaatsvindt – en het was hier nooit uitdagender of memorabeler dan in 2013, toen Phil Mickelson met zijn 3-driver de overwinning behaalde. De baan maakte zo’n indruk op Jack Nicklaus tijdens zijn overwinning in 1966, dat hij zijn eigen prestigieuze golfbaan in Ohio ernaar vernoemde. Tom Weiskopf noemt het belangrijkste kenmerk: “De voortdurende verandering van richting van hole naar hole zorgt voor verschillende windrichtingen, een goede balans en maximale variatie.”

Royal Dornoch Golfbaan (kampioenschapsbaan)

Dornoch, Schotland

Royal Dornoch Golfbaan (Championship) – ARCHITECT

Old Tom Morris

Royal Dornoch Golfbaan (kampioenschapsbaan) – JAAR VAN AANLEG

1886

Nadat Tom Watson hier had gespeeld, vlak voor zijn poging om zijn titel bij het Open te verdedigen in 1981, merkte hij op dat de ervaring “de leukste was die hij ooit op een golfbaan had gehad”. Donald Ross is hier opgegroeid, maar Dornoch kreeg pas na zijn vertrek de uiteindelijke vorm die we vandaag de dag kennen. De baan lijkt in bepaalde opzichten op Oakmont, Pinehurst No. 2 en NGLA, in die zin dat de constante inzet van één persoon (in dit geval John Sutherland) de baan in de loop van enkele decennia naar een hoger niveau heeft getild.

Merion Golfbaan (Oost)  

Ardmore, Pennsylvania

Merion Golf Course (Oost) – architect

Hugh Wilson

Merion Golf Course (Oost) – JAAR VAN AANLEG

1912

What makes Merion so distinctive is its remarkable variety. Some par-4s are short, others are monsters with the delta being as much as 200 yards. One par-3 is tiny, at 115 yards; the others measure 236, 246 and 256. The famous par-4 11th, where Bobby Jones clinched the 1930 Grand Slam, is slashed by a creek, while the par-4 16th demands a shot over an abandoned stone quarry. In short, Merion has everything, including sub-air and irrigation systems that lend more control over the firmness and speed of the playing surfaces. The recently expanded greens have created a plethora of new hole locations around the greens’ perimeters, and the player’s chess match with the clever design is more intense than ever.

De golfbaan van Pebble Beach

Pebble Beach, Californië

De architect van de golfbaan Pebble Beach.

Jack Neville / Douglas Grant

Pebble Beach Golfbaan, bouwjaar:

1919

The first great American public oceanside course, Pebble benefits from an ingenious routing that brings the player to the ocean’s edge, then onto much higher ground, before returning to the cliffs for the climactic final two holes. Even today, with gobs of world-class courses having been built in the past 100 years, no more thrilling, spectacular stretch exists than holes 4 through 10. Additionally, does any walk compare with that final stroll up the iconic par-5 18th as it curves left around Carmel Bay?! Hard for a course this well known to exceed first-time expectations — but it does.

De koninklijke golfbaan van Portrush (Dunluce)

Portrush, Noord-Ierland

Royal Portrush Golfbaan (Dunluce) – ARCHITECT

H.S. Colt

Royal Portrush golfbaan (Dunluce), bouwjaar:

1929

De enige golfbaan buiten Engeland en Schotland die ooit het Open heeft georganiseerd, behoort steevast tot de top 15 van de beste golfbanen ter wereld, dankzij het uitstekende ontwerp uit 1929 van H.S. Colt, dat optimaal gebruikmaakt van de locatie op de hoge duinen langs de Ierse Zee. Tijdens het Open van 2019 werden twee nieuwe holes in gebruik genomen: de 7e en de 8e, die de oude, relatief saaie 17e en 18e holes vervingen. Beide negenholes liggen langs de klifrand, waarbij het meest spectaculaire moment van de baan plaatsvindt op de 5e hole, waar de baan scherp naar rechts buigt naar een tweetraps green direct tegen de klif aan. Inderdaad, veel van de holes hebben een scherpe bocht naar links of rechts, waardoor de keuze voor een driver niet vanzelfsprekend is.

De golfbaan van Titanic Golf Club

Antalya, Turkije

De architect van de golfbaan van Titanic Golf Club

De Hawtree-golfbaan in Engeland

Titanic Golfclub – jaartal van aanleg

1997

Titanic Golf Club biedt golfliefhebbers een bijzondere golfbaan met een adembenemend uitzicht op het Taurusgebergte en een prachtige ligging tussen een romantische beek en de Middellandse Zee. De paden van de golfbaan, die direct langs de kustlijn lopen, bieden golfliefhebbers een fantastisch uitzicht op elke hole.

Aan de ene kant ligt de Titanic Golf Club en aan de andere kant de Middellandse Zee. Belek biedt bij elke hole een ander ontwerp, met een fascinerende omgeving, en belooft een ongeëvenaard visueel spektakel en een onvergetelijke golfervaring.

titanic golf club belek

Pinehurst Golfbaan (baan nummer 2)

Het dorp Pinehurst, North Carolina.

Pinehurst Golfbaan (baan nummer 2), architect:

Donald Ross

Pinehurst Golfbaan (baan nummer 2), bouwjaar:

1907

Het meesterwerk van Donald Ross slingert zich uitgestrekt door de hoge, lange dennen in de Carolina Sandhills, met holes die uitmonden in legendarische, komvormige greens. Voor de 2014 U.S. Open bracht een renovatie door Coore-Crenshaw de bruin omlijnde fairways en de natuurlijke gebieden terug, zoals ze voor het laatst te zien waren in de 1940s. Zelfs zonder ruw terrein wist de nummer twee slechts één slag onder par te scoren over vier rondes. Nadat de Women’s U.S. Open de volgende week was gespeeld, werd er vanuit het hart van de Amerikaanse golf een krachtige boodschap de wereld in gestuurd over de voordelen van brede fairways, kort gras en uitstekende greens. Dit is een van de weinige golfbanen die gasten een leuke uitdaging biedt, waarbij ze geen enkele bal verliezen. En een week later kan de baan al klaar zijn om een US Open-toernooi te organiseren. Dat is het voordeel van kort gras – en het bewijs van Ross’s uitzonderlijke ontwerptalent.

De golfbaan van Turnberry (Ailsa)

Turnberry, Schotland

De golfbaan van Turnberry (Ailsa): architect

Willie Fernie, 1909 / Mackenzie Ross, 1946 / Martin Ebert, 2016

Golfbaan Turnberry (Ailsa), bouwjaar:

2016

Turnberry is ontstaan als een ontwerp van Willie Fernie en maakte oorspronkelijk deel uit van het beroemde landgoed Culzean. Al meer dan 100 jaar is de golfbaan verbonden aan het Turnberry-hotel. Beide wereldoorlogen hadden een negatieve invloed op het terrein, en de reconstructie door Mackenzie Ross na de Tweede Wereldoorlog vormt de basis van de huidige indeling. Na een recente verandering van eigenaar is de baan door Martin Ebert grondig verbeterd, waarbij beter gebruik is gemaakt van de grillige kliflijn. De beroemde 9e tee, in de buurt van de iconische vuurtoren, is behouden, maar de halfblinde, schildpadvormige fairway niet. In plaats daarvan is een prachtige par-3-hole aangelegd en hole 10 is nu een par-5, langer en complexer, terwijl hole 11 dichter bij de kust is komen te liggen. Hole 6 is ingekort om ruimte te maken voor een prachtige nieuwe achtergrond. op de laatste hole van de baan. Al met al zorgen de verbeteringen ervoor dat de Aisla-baan tot de beste golfbanen behoort, zowel wat betreft de uitdaging als de schoonheid. Turnberry werd in 1977 een gastlocatie voor het Open-toernooi en heeft al twee van de belangrijkste toernooien georganiseerd, beide met Tom Watson als hoofdattractie.

De golfbaan van Chicago GC

Wheaton, Illinois

Architect van de golfbaan Chicago GC

C.B. Macdonald, 1895 / Seth Raynor, 1923

Chicago GC Golfbaan, bouwjaar:

1895

Chicago Golf, een van de vijf oprichtende clubs van de United States Golf Association in 1894, was de locatie van de eerste golfbaan in het land met 18 holes; het was ook de eerste baan buiten het noordoosten die het U.S. Open-toernooi organiseerde. Seth Raynor herontwierp in 1923 de baan van zijn mentor, C.B. Macdonald, en sindsdien is er niet veel veranderd. De vele uitstekende holes die op bekende ontwerpen zijn gebaseerd, maken de baan nog steeds even relevant als in de tijd dat houten golfclubs werden gebruikt. De holes 1 tot en met 3, waaronder een ‘Road’- en een ‘Biarritz’-hole, vormen een van de meest uitdagende beginstukken van de baan.

Golfbaan van Los Angeles (noordelijke baan)

Los Angeles, Californië

Golfbaan Los Angeles (Noord) – architect

George C. Thomas Jr.

Golfbaan van Los Angeles (noordelijk deel) – bouwjaar

1927

Gil Hanse en zijn team restaureerden in 2010 het klassieke ontwerp van George Thomas tot in de perfectie. De bunkers werden opnieuw vormgegeven en verplaatst, de fairways werden breder gemaakt en een natuurlijke kloof werd weer in het spel gebracht als een strategisch obstakel. LACC North, dat algemeen wordt beschouwd als het beste voorbeeld van stedelijk ontwerp in Amerika, was gastheer van de Walker Cup in 2017, en liefhebbers van golfbaanontwerp kijken reikhalzend uit naar de zeer verwachte U.S. Open van 2023. Zoals Hanse zelf zegt: “De golfbaan heeft een perfecte uitstraling en een goede balans.”

De golfbaan van Friar’s Head

Baiting Hollow, New York

De architect van de golfbaan Friar’s Head.

Bill Coore en Ben Crenshaw

Golfbaan Friar’s Head: bouwjaar

2003

De golfbaan, ontworpen in 2003 door Bill Coore en Ben Crenshaw, kenmerkt zich door duinen met hier en daar een boom, uitgestrekte weiden en een prachtig uitzicht over Long Island Sound vanaf de hogere delen van de baan. Phil Mickelson noemde het zijn favoriete moderne golfbaan. Sommige holes, zoals de par-5 14e, doen denken aan een oostkustversie van Cypress Point. Door voortdurende verbeteringen, hoe klein ook, is Friar’s Head erin geslaagd om consequent hoger in de ranglijsten te komen. Wat de presentatie betreft, zijn er maar weinig golfbanen die zo goed in elkaar zitten.

De golfbaan Kingston Heath

Cheltenham, Australië

Architect van de golfbaan Kingston Heath

Ontworpen door Des Soutar, 1925 / Alister Mackenzie, 1928.

Kingston Heath Golfbaan, bouwjaar:

1928

Dan Soutar, Mick Morcom en Alister MacKenzie speelden elk een belangrijke rol bij het creëren van een visueel aantrekkelijke en strategisch doordachte golfbaan, waarbij de locatie op zandgrond een cruciale factor was. Elke moderne architect zou hier tijd moeten doorbrengen en bestuderen hoe de ontwerpers zoveel moois hebben weten te creëren op een terrein dat niet bijzonder uitdagend of uitgestrekt is. Het is niet verwonderlijk dat deze golfbaan zo populair is bij liefhebbers van golfbaanontwerp.

De Tara Iti-golfbaan

Te Arai, Nieuw-Zeeland

De architect van de Tara Iti-golfbaan

Tom Doak

Tara Iti Golfbaan, bouwjaar:

2015

Tara Iti jumped onto our World list in 2017 as one of our highest-debuting courses ever. Then it moved higher still. The course is buoyed by its enviable location in the dunes along the Pacific Ocean, along with superior fine-fescue fairways and swirls of natural grass and sand. The design is loaded with standout holes. Two of its one-shotters — the 15th and 17th — are media darlings but another of the course’s best moments comes at the long uphill 12th, which plays away from the Pacific Ocean to an open, tilted green that is 7 feet higher on its right than left. Bouncy-bounce golf reigns supreme at the 12th, which is a dazzler even without ocean views.

De golfbaan van Ballybunion (de oude baan)

Ballybunion, Ierland

Ballybunion Golfbaan (oude baan) – architect

Murphy, 1893 / Tom Simpson, 1936

Golfbaan Ballybunion (oude baan) – bouwjaar

1936

Dit juweeltje in het zuidwesten van Ierland ligt ingeklemd tussen enorme duinen en de Atlantische Oceaan. “Het is zonder twijfel de beste golfbaan aan zee die ik ooit heb gezien”, aldus Herbert Warren Wind, een gerenommeerd sportjournalist. Vijfvoudig Open-kampioen Tom Watson voegde daaraan toe: “Het is een van de beste en mooiste golfbanen ter wereld.” Zes jaar geleden begon greenkeeper John Bambury met het omzetten van de poa-greens in fijne fescue-greens en het herstellen van de traditionele speelstijl. Zijn harde werk heeft zijn vruchten afgeworpen.

Winged Foot Golfbaan (West)

Mamaroneck, New York

Winged Foot Golf Course (West), architect

A.W. Tillinghast

Winged Foot Golf Course (West), bouwjaar:

1923

Hale Irwin overleefde de beruchte U.S. Open van 1974, die bekend staat als de “Slachtpartij bij Winged Foot”, en won met een score van zeven slagen boven par. Geoff Ogilvy had in 2006 niet veel meer geluk; zijn totale score van vijf slagen boven par leverde hem de trofee op. Mark Brooks, de PGA-kampioen van 1996, vatte deze gouden periode van het ontwerp van A.W. Tillinghast als volgt samen: “Er zijn waarschijnlijk zes moeilijke holes, zes echt moeilijke holes en zes onmogelijke holes.” De angstaanjagende, golvende, peervormige greens, de enorme bunkers en een reeks uitdagende par-4-holes bepalen de moeilijkheidsgraad. Op een schaal van 1 tot 10 beoordeelde Jack Nicklaus de West-baan ooit met een 12. Desondanks heeft de verbazingwekkende uitbreiding van de greens door Gil Hanse een spannend element van creativiteit teruggebracht, iets waar weinig parkachtige golfbanen mee kunnen wedijveren. beargumenteren, volhouden, stellen.

De golfbaan van Cornelia Golf Club

Antalya, Turkije

Architect van de Cornelia-golfbaan

Nick Faldo

Golfbaan Cornelia: bouwjaar

1937

Na wekenlang rond te hebben gelopen over de met yucca-planten begroeide zandduinen van Hutchinson, verklaarde architect Perry Maxwell: “Er zijn hier 118 goede golfholes. Het enige wat ik hoef te doen is er 100 van schrappen.” Het enige wat ontbreekt, is een oceaan bij deze golfbaan, die in 2002 het decor was voor het U.S. Women’s Open (Juli Inkster) en in 2006 voor het U.S. Senior Open (Allen Doyle). Wat een genot dat de Maxwells aan deze bijzondere locatie mochten werken, want hun subtiele aanpak van het landschap is een must voor elke architect.

golfen in Cornelia

Riviera-golfbaan

Pacific Palisades, Californië

Architect van de Riviera-golfbaan

George Thomas Jr./Billy Bell Sr.

Riviera Golfbaan, bouwjaar:

1927

The value that an architect provides is highlighted here in technicolor. Built-in a narrow canyon, there was no reason to hold high hopes for this course. Yet what emerged, courtesy of George Thomas and Billy Bell is one of the game’s strategic design marvels. Together, the designers took bunker configuration and angled greens to new heights in the 1920s. As proof of their magical skills, look no further than Riv’s 311-yard, par-4 10th. Thanks to the inspired positioning of the bunkers and the angled green, options abound on how to card a big number on this tiny hole. Thomas’s famous quote — “strategy is the soul of the game” — manifests itself at Riv.

De golfbaan Pacific Dunes

Bandon, Oregon

Architect van de golfbaan Pacific Dunes

Tom Doak

Pacific Dunes golfbaan, bouwjaar:

2001

Deze onconventionele parel van Tom Doak katapulteerde hem in de schijnwerpers. De eerste negen holes bestaan uit een reeks par-4's, waarna de tweede negen holes beginnen met een 3-3-5-4-3-5-indeling. Alleen Mike Keiser zou zo'n ongebruikelijke par-indeling goedkeuren, en deze golfbaan heeft geholpen om de moderne architectuur los te maken van bepaalde ontwerpbeperkingen die ontwerpers de afgelopen vijf decennia in de weg stonden. Verspreid liggende bunkers, gigantische natuurlijke duinen, slim ontworpen greens en een prachtig uitzicht op de Stille Oceaan maken Doaks eerste meesterwerk compleet.

De golfbaan Crystal Downs

Frankfort, Michigan

Crystal Downs Golfbaan – architect

Alister MacKenzie en Perry Maxwell

Golfbaan Crystal Downs, bouwjaar:

1932

Vanwege de afgelegen ligging werd Crystal Downs vroeger over het hoofd gezien, maar dat veranderde toen Tom Doak de baan introduceerde aan Ben Crenshaw in de jaren 1980. Een combinatie van sterke winden vanaf het Michiganmeer, dichtbegroeide roughs, glooiend terrein en verraderlijk gevormde greens maakt dit tot een van de moeilijkere banen in de Top 100, gezien de par van 70. Met een lengte van iets minder dan 6,600 yards is een uitzonderlijke lengte niet nodig als je greens van deze kwaliteit hebt. (Foto: Gary Kellner/Dimpled Rock)

De golfbaan van Sunningdale (oude baan)

Sunningdale, Engeland

Golfbaan Sunningdale (oude baan) – architect

Willie Park Jr., 1901 / H.S. Colt, 1922

Golfbaan Sunningdale (oude baan) – bouwjaar

1922

Golf in het Verenigd Koninkrijk is ontstaan langs de kustlijn, op zogenaamde ‘links’-terreinen. Toen de sport populairder werd, wilden mensen graag golfbanen dichter bij hun woonplaats. Een van de eerste golfbanen in het binnenland die een nieuwe standaard zetten op het gebied van ontwerp, was die van Sunningdale, die net na de eeuwwisseling werd aangelegd. Door de verbeteringen van Harry Colt (zoals het verplaatsen van de 12e green naar een hogere en meer naar links gelegen positie) te combineren met het oorspronkelijke ontwerp van Willie Park Jr., ontstaat een van de meest prestigieuze golfbanen in het binnenland.

Oakland Hills Golfbaan (zuidelijke baan)

Bloomfield Hills, Michigan

Oakland Hills Golfbaan (zuidelijke baan), architect:

Donald Ross, 1917

Golfbaan Oakland Hills (zuidelijke baan), bouwjaar:

1917

In de loop der jaren werd Oakland Hills – de beruchte ‘monsterbaan’ die Ben Hogan in 1951 overwon tijdens het U.S. Open – langer, smaller en uitdagender, wat overeenkwam met de beschrijving van andere Amerikaanse kampioenschapsbanen. Dat was echter nooit de bedoeling – dit was Donald Ross’s meesterwerk, een baan die tot nadenken stemt en die hij als een park ontwierp. Gelukkig werden alle kwaliteiten van Ross’s ontwerp, en nog meer, in 2020 hersteld toen Gil Hanse, Jim Wagner en hun team de oorspronkelijke breedte en speellijnen van de baan terugbrachten. De greens werden met maar liefst 35 procent vergroot en de bunkers werden teruggebracht naar hun oorspronkelijke, enorme omvang. Het wuivende gras en het glooiende terrein, dat niet langer verborgen is achter bomen, versterken de majestueuze sfeer van deze parkbaan. aanbod।

Seminole golfbaan

Juno Beach, Florida

Architect van de golfbaan Seminole

Donald Ross

Seminole Golfbaan, bouwjaar:

1929

Sinds onze laatste wereldwijde ranglijst is gepubliceerd, hebben golfliefhebbers twee keer op televisie kunnen genieten van beelden van Seminole, eerst tijdens een evenement in mei 2020 om geld in te zamelen voor de bestrijding van Covid, en vervolgens tijdens de Walker Cup in 2021. Het is misschien wel de mooiste golfbaan waar Donald Ross ooit aan heeft gewerkt; de baan loopt langs en tussen twee hoofdduinrijen in, en Ross maakte optimaal gebruik van de mogelijkheden door de holes steeds in verschillende richtingen te laten lopen. De club is trots op zijn uitstekende speeloppervlakken, die tijdens de Walker Cup volop in de schijnwerpers stonden. Sommigen beweren dat de reputatie van de baan is gebaseerd op de exclusiviteit van de club, wat onterecht is, aangezien er tal van opvallende holes zijn, waaronder de 4e, 6e, 13e en een van de... de beste drie holes van de baan, waar de speler zijn vaardigheden optimaal kan benutten.

De koninklijke golfbaan St. George’s.

Sandwich, Engeland

De architect van de Royal St. George’s golfbaan.

Laidlaw Purves, 1887 / H.S. Colt, 1922

Royal St. George’s Golfbaan, bouwjaar:

1922

Deze golfbaan, die voor de 15e keer gastheer is van het British Open, dateert uit 1887. “Sandwich”, zoals de baan in de volksmond wordt genoemd, ligt op een van de meest uitdagende duinterreinen van alle locaties waar het Open wordt gespeeld. Ja, dat betekent dat er hier meer blinde slagen nodig zijn dan op de andere locaties. Sommige professionals omarmen dit aspect, terwijl anderen er huiverig voor zijn. Amateurs, die linksgolf zien als een avontuur in plaats van een bron van inkomsten, zijn over het algemeen enthousiaster in hun lof. Hoewel Sandwich een uitgestrekte baan is, ontstaan er spannende momenten, onder meer op de 4e tee, waar je de meest gevreesde bunker van de fairway moet overspelen. James Bond-auteur Ian Fleming was een groot fan van de uitdagingen van de verhoogde 10e green, maar het meest spannende moment is op de par-5 14e tee. Hij stuurde de bal ver naar rechts, buiten de grenzen van de fairway. En tot zijn eer, niets kon Collin Morikawa ervan weerhouden om op weg naar zijn indrukwekkende overwinning bij de Open in 2021 gefocust te blijven.

Golfbaan van San Francisco

San Francisco, Californië

Architect van de golfbaan van San Francisco

A.W. Tillinghast

Golfbaan van San Francisco, bouwjaar:

1918

A.W. Tillinghast ontwierp hier, op deze rustige golfbaan in de omgeving van de Bay Area, zijn meest kunstzinnige collectie bunkers. Deze baan vermijdt publiciteit net zo resoluut als de naburige Olympic Club die juist omarmt. De 7e hole, een par-3 met een afdalende slag, staat bekend als de ‘Duel Hole’ en is misschien wel de beroemdste hole van de baan, maar de par-4 holes, waaronder de 2e, 3e, 10e en 12e, zijn eigenlijk de echte blikvangers.

De golfbaan van North Berwick (westelijke deel)

North Berwick, Schotland

Golfbaan North Berwick (West) – architect

David Strathairn

Golfbaan North Berwick (West) – bouwjaar

1895

Ten oosten van Edinburgh bevinden zich deze legendarische golfbanen. Een van de vele hoogtepunten is de 15e hole, de beroemde Redan, een par-3 die wordt gespeeld naar een verhoogde, diagonale green. Echter, als het gaat om de memorabiliteit, neemt de 15e hole een stap terug ten opzichte van de par-4 13e hole, The Pit, waarvan de green direct achter een lage stenen muur ligt. Minder besproken, maar net zo spannend, is de 16e green, met zijn linker- en rechterplateaus die worden gescheiden door een diepe greppel. Onze jury waardeert duidelijk de verscheidenheid aan obstakels die de golfer moet overwinnen, want de baan is sinds zijn eerste verschijning in 2007 gestaag gestegen in de wereldwijde ranglijst.

Lahinch Golfbaan (oude baan)

Lahinch, Ierland

Lahinch Golfbaan (oude baan) – architect

Old Tom Morris, 1893 / Alister MacKenzie, 1927 / Martin Hawtree, 2003

Lahinch Golfbaan (oude baan) – JAAR VAN AANLEG

1927

Lahinch charms with titanic sandhills and stunning views of both the Atlantic Ocean and of the Cliffs of Moher. Old Tom Morris’ 1893 design, coupled with Alister MacKenzie’s 1927 enhancements, including the 9th green, and Martin Hawtree’s 2003 push into the big dunes, proves an irresistible combination of beauty, challenge, and fun.

De golfbaan van Hirono

Miki-Chi, Japan

Hirono Golfbaan – ARCHITECT

C.H. Alison

Hirono Golfbaan, bouwjaar:

1932

Japanse golfers hadden nog nooit van dit type diepe, strategisch geplaatste bunkers gezien, bunkers die architect C.H. Alison in de vroege jaren 1930 introduceerde op de golfbaan van Hirono. Daarom werden bunkers die later werden aangelegd bekend als ‘de bunkers van Alison’. Oorspronkelijk had de golfbaan een zanderig, ruig uiterlijk, maar door het aanplanten van bomen veranderde het karakter van Hirono in de loop der decennia. Gelukkig hebben de recente restauratiewerkzaamheden van Martin Ebert ervoor gezorgd dat zand weer een belangrijk element van de baan is geworden.

Barnbougle-duinen

Bridport, Australië

Barnbougle Dunes, architect

Tom Doak en Mike Clayton

Barnbougle Dunes, bouwjaar:

2004

Australia’s greatest links continually achieve top-40 status thanks to a sophisticated design coupled with a stirring seaside setting with holes nestled in large dunes that run parallel to the ocean. The clubhouse is situated in the middle, with each nine fanning out on either side. The dunes extend inland “only” some 350 yards and the architects did a fabulous job in having the holes flow across them in every conceivable manner. One highlight is the short 7th, which is the Southern Hemisphere’s equivalent to the Troon’s Postage Stamp hole and is equally adept at wreaking havoc. One of its tricks? Its abrupt change in direction from any previous holes means golfers don’t have a good read on how the wind will affect their tee balls.

De golfbaan van Carnoustie (kampioenschapsbaan)

Carnoustie, Schotland

Golfbaan Carnoustie (kampioenschapsbaan) – architect

Robertson, 1842 / Old Tom Morris, 1872 / James Braid, 1926

Golfbaan Carnoustie (kampioenschapsbaan) – bouwjaar

1926

Deze historische golfbaan dateert uit 1842 en wordt gekenmerkt door heidevelden, doornstruiken, een ruig terrein dat op een jungle lijkt, steile bunkers met versterkte wanden en de kronkelende rivier de Barry Burn – allemaal elementen die bij harde wind voor veel problemen zorgen. Deze uitdagende baan, die tot de moeilijkste van het Open-circuit behoort, heeft al winnaars voortgebracht als Ben Hogan, Gary Player en Tom Watson. De slechte baancondities tijdens het Open van 1999 hebben de reputatie van de baan als “Carnoustie” verder versterkt. Dat is jammer. Als je vanaf de juiste tee speelt, zul je aangenaam verrast zijn – en zeer onder de indruk – van de diversiteit van de baan en de uitstekende, gevarieerde set aan greens.

De golfbaan van Country Club (Clyde/Squirrel).

Brookline, Massachusetts

De golfbaan van Country Club (Clyde/Squirrel), ontworpen door de volgende architect:

Leden van TCC / Willie Campbell

De golfbaan van Country Club (Clyde/Squirrel), bouwjaar:

1899

Deze prestigieuze golfclub in Boston, al meer dan 125 jaar een begrip, is de thuisbasis geweest van drie U.S. Opens en de beroemde Ryder Cup van 1999. De baan, omgeven door bomen, is een combinatie van 18 van de 27 holes van de club. De combinatie van de Clyde- en Squirrel-holes werd gebruikt voor de Open van 1913, toen de lokale held Francis Ouimet de favoriete Britse golfers verraste. De baan heeft kenmerkende elementen uit het verleden, zoals dwarsliggende obstakels en middelgrote greens. Tijdens de U.S. Open van 2022 zullen de spelers eraan herinnerd worden dat er geen vervanging is voor het raken van de fairway en de green, aangezien het dichte rough een belangrijk onderdeel is van de uitdaging van de baan, net als in 1913. (Let op: we beoordelen de baan die door de leden regelmatig wordt bespeeld, niet de gecombineerde baan.)

De golfbaan van Morfontaine

Mortefontaine, Frankrijk

De architect van de golfbaan Morfontaine.

Tom Simpson

Golfbaan Morfontaine, bouwjaar:

1927

Diep verscholen in een bijna onvindbare, bosrijke omgeving, ongeveer 40 kilometer ten noorden van Parijs, bevindt zich een bescheiden aangelegde heidebaan die buitengewoon charmant en volledig afgeschermd is. Een opvallend begin, met een 475 meter lange par-4 en een 225 meter lange par-3, maakt plaats voor mildere, maar strategisch interessante holes die favoriet waren bij generaal Dwight D. Eisenhower, een veelvuldig bezoeker. Mis de negenholesbaan Valliere van Morfontaine niet; de golvende contouren van de green zijn net zo betoverend als de stad zelf.

De Royal Birkdale golfbaan

Southport, Engeland

De architect van de Royal Birkdale golfbaan

George Low Jr., 1889 / Fred Hawtree, 1932

Royal Birkdale Golfbaan, bouwjaar:

1932

Velen beschouwen deze golfbaan als de “eerlijkste” baan waarop het Open wordt gespeeld, omdat de meeste holes door valleien lopen en het aantal blinde slagen beperkt is, ondanks dat de baan is aangelegd in hoge duinen. Peter Thomson won het eerste Open dat hier werd gespeeld, in 1954, en Birkdale was gastheer van nog negen andere edities, waaronder de opmerkelijke overwinning van Jordan Spieth in 2017. (Foto: Kevin Murray)

De golfbaan van Somerset Hills

Bernardsville, New Jersey

Architect van de golfbaan Somerset Hills

A.W. Tillinghast

Golfbaan Somerset Hills: bouwjaar

1918

Dankzij een restauratieproject dat ruim 25 jaar heeft geduurd en waarbij uiterst zorgvuldig op details is gelet, heeft Somerset Hills een punt bereikt waarop sommigen het beschouwen als het beste ontwerp van A.W. Tillinghast voor regulier gebruik. De twee negenholesbanen zijn divers: de eerste bevindt zich op een meer open terrein, terwijl de tweede zich uitstrekt in het bos, waar Tillinghast op perfecte wijze natuurlijke waterelementen heeft geïntegreerd. Een fervent New Yorker merkte op: “Het is genoeg om iemand te laten willen wonen in New Jersey.”

Cabot Cliffs golfbaan

Inverness, Nova Scotia

De architect van de golfbaan Cabot Cliffs.

Bill Coore en Ben Crenshaw

Cabot Cliffs golfbaan, bouwjaar:

2016

De best beoordeelde golfbaan van Canada is een zes jaar oude baan, ontworpen door Bill Coore en Ben Crenshaw, die afwisselend grote duinen aan het zuidelijke uiteinde en kliffen aan het noordelijke uiteinde heeft. De kliffen zijn meer dan 100 voet hoog en bieden uitzicht op de Golf van St. Lawrence, wat een vergelijkbaar gevoel van ontzag opwekt als bij Pebble Beach. De 2de hole, die wellicht de beste van de baan is, begint op een verhoogde tee op een klif en vereist een krachtige afslag over een moerasgebied, gevolgd door een even spectaculaire aanpak naar een verhoogde green met de kenmerken van een komvormige green. De mogelijkheid om de hellingen van de fairway te gebruiken om de bal naar de green te sturen, is een terugkerend ontwerpmotief, en de ruige fairways moedigen een levendige interactie met de ondergrond aan. Twee van de beste voorbeelden hiervan komen aan het einde van de ronde voor. Eén daarvan is op de de afdaling bij de 560-yard 15 is bereikbaar bij bepaalde windomstandigheden. De andere bevindt zich bij de 320-yard 17, waar een moedige en goed uitgevoerde slag waarbij de bal hoog de lucht in gaat en over de kliffen en de hellende fairway vliegt, kan resulteren in een kans op een eagle. Een uitstekend ontwerp draagt bij aan onvergetelijke momenten, en Cabot Cliffs blinkt daar in uit.

De golfbaan van Garden City

Garden City, New York

De architect van de golfbaan van Garden City.

Devereux Emmet, 1899 / Walter Travis, 1906

Golfbaan Garden City: bouwjaar

1899

Devereux Emmet en Walter Travis worden beiden geprezen voor dit ontwerp in klassieke stijl, dat zich uitstrekt over de Hempstead Plain op Long Island. Het water bevindt zich op 10 mijl afstand in zowel noordelijke als zuidelijke richting, waardoor er vaak een verkoelend zeebriesje waait. Laurie Auchterlonie won hier de 1902 U.S. Open met recordscores, mede dankzij de introductie van de langere en duurzamere Haskell-golfbal. De schuine greens van Garden City, zoals de 10e en 15e, zijn een uitstekend voorbeeld van hoe je optimaal gebruik kunt maken van het terrein. Om te begrijpen wat het betekent om “het beste uit het land te halen”, bestudeer je het kleine stuk grond rondom het clubhuis, waar de 1e, 2e en 18e holes liggen, die elk op hun eigen manier uitstekend zijn.

De golfbaan Southern Hills

Tulsa, Oklahoma

Architect van de golfbaan Southern Hills

Perry Maxwell

Golfbaan Southern Hills, bouwjaar:

1936

Deze golfbaan, ontworpen door Perry Maxwell in de stijl van de jaren dertig, was het toneel van drie US Opens en vier PGA Championships. De holes zijn op een elegante manier in het glooiende landschap aangelegd, waardoor het terrein perfect geschikt is voor golf. Decennialang was het landschap bedekt met een dichte boomkronen, maar Keith Foster en later Gil Hanse hebben het terrein opengesteld, zodat iedereen ervan kan genieten. Ook de strakke bunkers, die nooit goed pasten bij het ontwerp van Maxwell, zijn verdwenen. Overal klinken lofuitingen over hoe deze golfbaan zich in de afgelopen eeuw heeft ontwikkeld.

Golfbaan in New South Wales

La Perouse, Australië

Architect van de golfbaan in New South Wales

Alister Mackenzie, 1928 / Eric Apperly, 1947

Golfbaan van New South Wales, bouwjaar:

1928

De prachtige Harbour Bridge en het operagebouw van Sydney getuigen van een stad van onvoorstelbare schoonheid, en de golfbaan van La Perouse is de kers op de taart. Het midden van elke negen holes bevat banen langs de ruige kustlijn. De twee bekendste banen zijn de par-5 5, met zijn lange, naar de oceaan toe aflopende fairway, en de 195 meter lange 6, die over een inham van Cape Banks loopt. Maar het stuk van 13 tot 16 is net zo goed als elke andere reeks par-4s die je ergens kunt vinden.

De golfbaan van de California Golf Club in San Francisco.

South San Francisco, Californië

De architect van de golfbaan van de California Golf Club in San Francisco.

A.V. Macan, 1926 / Alister MacKenzie, 1928 / Kyle Phillips, 2007

California Golf Club in San Francisco: golfbaan, bouwjaar.

1926

Gedurende het grootste deel van zijn 80-jarige bestaan was de Cal Club, zoals de lokale bevolking het noemt, een uitdagende, maar gewaardeerde golfbaan, die extra aantrekkelijk werd door de band met Ken Venturi. Na een renovatie in 2008, ontworpen door Kyle Phillips, waarbij de baan deels werd gerestaureerd en deels opnieuw ontworpen, vinden velen dat deze privébaan in niets onderdoet voor andere banen in Californië, ten noorden van Cypress Point. De Cal Club ligt aan de zijkant van een heuvel en is zo aangelegd dat hij alle wind opvangt. De aanwezigheid van ruige fairwayranden en de brede hellingen van het terrein zorgen ervoor dat de uitdagingen van de baan voortdurend veranderen. Zelfs bij rustig weer bieden de combinatie van kort gras, uitgestrekte bunkers en cipressen voortdurend mogelijkheden voor mooie foto's. En wanneer je ontdekt dat de baan net zo goed bespeelbaar is als hij eruitziet, je hebt iets bijzonders.

De golfbaan van Shoreacres

Lake Bluff, Illinois

De architect van de golfbaan Shoreacres.

Seth Raynor

Golfbaan Shoreacres: bouwjaar

1921

Steile kloven beïnvloeden het spel op het beroemde deel van de baan van Shoreacres, met name de holes 10 tot en met 15. De rest van het terrein heeft een minder uitdagend reliëf, maar dat valt waarschijnlijk niet op, omdat de uitgestrekte greens zulke interessante doelen bieden. Ironisch genoeg voor een architect die holes ontwierp volgens een vast patroon, is de beste hole van dit ontwerp van Seth Raynor wellicht de volledig originele, uitdagende par-5 hole 15, die 520 yard lang is, naar links buigt en over en rond een kloof loopt.

De golfbaan van Swinley Forest

South Ascot, Engeland

De architect van de golfbaan Swinley Forest.

H.S. Colt

Golfbaan Swinley Forest: bouwjaar

1910

In tegenstelling tot Amerika heeft Engeland geen angst voor golfbanen met een par onder de 70. Het is een krachtig signaal dat een baan als Swinley Forest, met een lengte van 6.431 yards en een par van 69, wordt beschouwd als een toonbeeld van uitstekend ontwerp. Net als Rye, met zijn vijf korte holes en een uitdagende par onder de 70, vormt het een complete uitdaging, wat misschien niet direct af te leiden is uit een snelle blik op de scorekaart. Hoe sneller de wereld draait, hoe meer mensen clubs als Swinley waarderen, waar rust de boventoon voert.

De golfbaan van Cape Kidnappers

Te Awanga, Nieuw-Zeeland

Architect van de golfbaan Cape Kidnappers

Tom Doak

Golfbaan Cape Kidnappers, bouwjaar:

2004

Drone shots of this course are evocative, showing holes located on fingers of land hundreds of feet above the Pacific Ocean. But golf is played from the ground, not the air, and that’s just fine here as the tumbling landforms are ideal for golf. The course’s most famous hole is also its most feared, the 650-yard, par-5 15th, which falls away on both sides of the fairway and sports a horizon green perched precariously on a bluff overlooking the ocean. Architecture buffs are likely to be just as captivated by the playing angles at the preceding hole, a short two-shotter with a Road Hole green complex.

Bethpage Golfbaan (Black Course)  

Farmingdale, New York

Bethpage Golfbaan (Black) – ARCHITECT

A.W. Tillinghast

Bethpage Golf Course (Black): bouwjaar

1935

The Black intimidates golfers with a sign at the 1st tee that recommends the course “only for highly skilled golfers.” Among them? Tiger Woods, who won the 2002 “People’s Open,” as that U.S. Open came to be known. Woods was the only golfer to break par for 72 holes, owing to rugged, uphill par-4s, massive bunkers and the wrist-fracturing rough found on this Rees Jones-restored A.W. Tillinghast layout. The Black is one of the great routings, highlighted by the masterful way Tillinghast placed the fairways and greens from the 2nd hole in a valley all the way through the dogleg left 9th. The par-5 4th and its iconic cross-bunkering is a world-beater.

De golfbaan van Portmarnock (de oude baan)

Portmarnock, Ierland

Golfbaan Portmarnock (oude baan) – architect

W.C. Pickerman, George Ross en Mungo Park, 1894; George Coburn, 1896.

Golfbaan Portmarnock (oude baan) – bouwjaar

1896

Tijdens de nadering van de luchthaven van Dublin kunt u uit het raam kijken en genieten van het uitzicht op wat misschien wel de meest romantische locatie is die u zich kunt voorstellen voor een golfbaan. Ja, dat is Portmarnock, gelegen tussen lage duinen aan het einde van een schiereiland. Het gevoel van afzondering is voelbaar, ook al bevindt u zich slechts 7 kilometer in vogelvlucht van een bruisende hoofdstad. Seve Ballesteros, Bernhard Langer en Ian Woosnam behoren tot degenen die hier de Irish Open hebben gewonnen. Arnold Palmer noemde ooit de 15e hole als een van de beste par-3-holes in de golfsport, en toch is de andere par-3-hole aan die kant (de kortere 12e hole) net zo goed. Wees voorbereid op enkele van de snelste en meest perfecte speelomstandigheden die de golfsport te bieden heeft. Mis ook niet de derde negen holes, de Yellow. Negen.

De golfbaan van Ballyneal

Holyoke, Colorado

De architect van de golfbaan Ballyneal

Tom Doak

Ballyneal Golfbaan, bouwjaar:

2006

Het oprichten van een privéclub op een afgelegen locatie is niet zonder risico, en het is redelijk om te verwachten dat het enige tijd duurt voordat een club zich heeft gevestigd. Ballyneal, die nu al ruim tien jaar bestaat, geniet van de beste speelomstandigheden sinds de opening. De ballen rollen soepel over de oneffen ondergrond en de spelers beleven plezier aan het bedenken van creatieve manieren om gebruik te maken van de hellingen en kuilen om hun slagen nauwkeurig te plaatsen. De ruwe fairway zorgt ervoor dat de opties voor het spel op de grond optimaal benut kunnen worden.

De golfbaan van St. Patrick’s Links

Carrickart, graafschap Donegal, Ierland

De architect van de golfbaan St. Patrick’s Links.

Tom Doak

De golfbaan St. Patrick’s Links: bouwjaar.

2021

De duinen van Ierland hebben in de loop der eeuwen geprofiteerd van zandafzettingen langs de westkust, zoals blijkt uit de beroemde golfbanen in het zuidwesten, waaronder Ballybunion, Lahinch en Waterville. Elk van deze banen biedt enkele van de meest indrukwekkende landschappen die in de golfsport te vinden zijn. St. Patrick’s, gelegen in de noordwestelijke graafschap Donegal, zal binnenkort ook een bekende naam zijn onder golfers, die hierheen komen om te ervaren hoe heerlijk het is om te spelen tussen grote duinen en de elementen te trotseren. De baan lijkt al een eeuw te bestaan, terwijl hij pas in 2021 is geopend, wat veel zegt over de lay-out en de getalenteerde ontwerpers die aan het project hebben gewerkt. Sommige van de interne contouren van de greens, zoals die op De holes 5, 10, 11 en 17 zijn net zo indrukwekkend als de algehele omgeving. Zowel recreatieve golfers als liefhebbers van architectuur zouden moeten letten op de kenmerken die de drie langste par-4-holes (9, 11 en 16) zo leuk maken om te spelen.

De golfbaan van Maidstone

East Hampton, New York

De golfbaan van Maidstone: architect

John Park/Willie Park Jr.

Golfbaan Maidstone: bouwjaar

1922

De prachtige ligging van Maidstone, aan de rand van de Atlantische Oceaan, komt dankzij een recente restauratie door Coore & Crenshaw opnieuw volledig tot zijn recht. Het onderhouden van duinen langs de kust is een kunst: laat te veel zand blootliggen en het waait weg; bedek het en je verliest het gevoel van de omgeving. Maidstone heeft de perfecte balans gevonden. De romantische ligging wordt nog verder versterkt door een uitzonderlijke set greens, ontworpen door Willie en John Park, waarvan er vele een opvallende, afwijkende voorzijde hebben. Maidstone is een droombaan om regelmatig te spelen, mede omdat de uitdagingen dagelijks veranderen met het weer.

Baltusrol Golfbaan (onderste deel)

Springfield, New Jersey

Baltusrol Golfbaan (onderste deel) – architect

A.W. Tillinghast

Baltusrol Golfbaan (onderste deel) – JAAR VAN AANLEG

1922

Jack Nicklaus heeft Baltusrol een van zijn favoriete golfbanen genoemd, en het is niet moeilijk te begrijpen waarom: hij won er twee U.S. Opens. De baan is een klassieker van Tillinghast, met glooiende fairways, uitdagende greens en twee opeenvolgende par-5 holes die de ronde afsluiten. In de loop der jaren heeft de Lower baan vier U.S. Opens (de overige drie U.S. Opens van Baltusrol werden op de Upper baan gespeeld) en twee PGA-toernooien gehost, maar nu er geen U.S. Opens meer op de planning staan, vragen sommigen zich af of de baan niet van de informele lijst van de USGA is geschrapt. De huidige renovatie door Gil Hanse zou dat moeten oplossen.

De golfbaan van Camargo

Cincinnati, Ohio

De architect van de Camargo-golfbaan.

Seth Raynor

Golfbaan Camargo, bouwjaar:

1926

Deze ingetogen golfbaan uit 1926, ontworpen door Seth Raynor, ligt in de buitenwijken van Cincinnati en biedt diepe bunkers en enorme, vierkant gevormde greens op een terrein dat doorsneden wordt door valleien en kloven. De bekende vier 'template'-holes van Raynor (Redan, Short, Biarritz en Eden) zijn hier aanwezig en vormen een uitstekende set, die de beste van zijn ontwerpen evenaart.

Royal Troon Golfbaan (oude baan)

Troon, Schotland

Royal Troon Golfbaan (oude baan) – architect

Willie Fernie

Royal Troon Golfbaan (oude baan) – JAAR VAN AANLEG

1887

Arnold Palmer, Tom Weiskopf en Tom Watson behoren tot de Amerikaanse golfers die op Troon hebben gezegevierd, maar de meest memorabele slag werd geslagen door iemand die de wedstrijd niet won: de 71-jarige Gene Sarazen, die tijdens de Open van 1973 een hole-in-one maakte op de 123 meter lange 8e hole, de “Postage Stamp” (zie foto), met een 5-ijzer! Deze beruchte 8e hole trekt veel aandacht, maar Troon heeft ook een aantal uitstekende andere holes, waaronder de 7e, 11e, 13e en 15e. De stenen muur die de golfbaan van de spoorlijn scheidt, ligt direct naast de 11e green en vormt een goede test om te bepalen wie zijn of haar slagen volledig onder controle heeft. Vier zeker de “Postage Stamp”, maar besteed ook aandacht aan de andere kwaliteiten van de baan.

De golfbaan van Kiawah Island (aan de oceaan)

Kiawah Island, South Carolina

Kiawah Island Golfbaan (Ocean) – architect

Pete Dye

Golfbaan Kiawah Island (Ocean) – bouwjaar

1991

De combinatie van getijdenmoerassen, duinen met lage begroeiing, eeuwenoude eiken en het rustgevende geluid van de Atlantische Oceaan bij elke hole maakt dit tot een van de meest memorabele golfbanen in het zuiden. Hoewel de baan pas 30 jaar geleden is aangelegd, heeft hij al een indrukwekkende geschiedenis als gastheer van grote evenementen, waarbij de dramatische Ryder Cup van 1991, ook wel bekend als de “War by the Shore”, er bovenuit springt. Sindsdien is er veel meer kort gras rond de greencomplexen aangelegd, waardoor het ontwerp nu meer tot de verbeelding spreekt dan dat het angst inboezemt. Veel van de greens zijn verhoogd, waarbij de meest opvallende zich bevinden op de 3e, 11e en 14e hole. Phil Mickelson had geen moeite met de putting greens op weg naar zijn overwinning. een historische overwinning tijdens het PGA-kampioenschap van 2021.

De golfbaan van Woodhall Spa (Hotchkin)

Woodhall Spa, Engeland

De golfbaan van Woodhall Spa (Hotchkin): architect.

Harry Vardon, 1905 / H.S. Colt, 1912 / S.V. Hotchkin, 1926

Golfbaan Woodhall Spa (Hotchkin), bouwjaar:

1926

We kunnen de architecten H.S. Colt en S.V. Hotchkin bedanken voor het verder uitwerken van het oorspronkelijke ontwerp van Harry Vardon en het transformeren van de golfbaan tot een van de meest bijzondere golfbanen van het binnenland, een oase te midden van het vlakke, moerassige landschap van Lincolnshire. Diepe bunkers zijn het kenmerk van Woodhall Spa, samen met overvloedige struikgewas en een uitstekende reeks par-3-holes.

De golfbaan van Kawana (Fuji).

Ito-Shi, Japan

Kawana (Fuji) golfbaan, ontworpen door:

C.H. Alison / Kinya Fujita

Golfbaan Kawana (Fuji): bouwjaar

1936

De Japanse tegenhanger van Pebble Beach is deze baan uit 1936, die een adembenemend uitzicht biedt op de met sneeuw bedekte berg Fuji en een prachtig panoramisch uitzicht op de Stille Oceaan vanaf de kliffen. De uitstekende bunkers en de doordachte strategieën van Alison vormen een perfecte aanvulling op het glooiende terrein, waardoor de dri uur durende reis vanuit Tokio de moeite waard is. Recentelijk is er langs de rand van de baan bomen gekapt, waardoor de spectaculaire ligging aan de kust nog meer tot zijn recht komt.

De golfbaan van Cruden Bay

Cruden Bay, Schotland

De architect van de golfbaan van Cruden Bay.

Tom Simpson

Golfbaan Cruden Bay, bouwjaar:

1926

Deze cultklassieker is een persoonlijke favoriet van zowel Pete Dye als Tom Doak. Cruden Bay, twintig mijl ten noorden van Aberdeen, biedt tal van bijzondere kenmerken, waaronder de perfecte par-3 4, met uitzicht op de Water of Cruden en het vissersdorp Port Erroll, en de par-4 14, met zijn trechtervormige green. De 4 markeert het begin van een reeks van vijf holes die elke linksbaan graag als zijn eigen zou willen claimen, zo gevarieerd en doordacht is elke hole.

De nieuwe golfbaan van Sunningdale.

Sunningdale, Engeland

Sunningdale Golfbaan (nieuw) – ARCHITECT

H.S. Colt

Golfbaan Sunningdale (nieuw) – bouwjaar

1922

De 99 jaar oude baan van H.S. Colt, die een mooi contrast vormt met de oudere, meer klassieke baan, staat op zichzelf. Sterker nog, sommige golfers geven de voorkeur aan de meer uitdagende New Course boven de Old Course. De heidevelden rondom Londen staan om verschillende redenen bekend, maar de uitdagende par-5-holes zijn er niet een van. Twee van de par-5-holes van de New Course – de 6e en de 13e – vormen een uitzondering en markeren het begin en einde van elke negen holes. Bovendien bevindt de beste par-3-hole van de club zich op de New Course (de 5e, die van een verhoogd punt naar een ander verhoogd punt loopt, over een ondiepe vallei met heide). De par-4-holes variëren sterk, van de uitdagende 4e, waar een fade vanaf de tee en een draw voor de aanval worden beloond, tot de kortere 12e, een juweeltje van minder dan 400 yard, die naar een verhoogde green leidt.

De golfbaan van Inverness

Toledo, Ohio

De architect van de golfbaan van Inverness.

Donald Ross, 1919 / Andrew Green, 2017

Golfbaan Inverness: bouwjaar

1919

De renovatie door Andrew Green herstelde de kenmerkende elementen van de Ross-baan, verwijderde de elementen die niet van Ross waren en verlengde de baan om de huidige toernooispelers uit te dagen. Weinig golfbanen kunnen een zo uitstekende reeks holes bieden die met twee slagen bespeeld kunnen worden, met als hoogtepunten de 6e, 7e, 9e, 15e, 17e en 18e hole. De laatste hole van Inverness is beroemd om zijn lengte van minder dan 400 yards en is een van de meest interessante afsluitende holes in de golfsport. Het is jammer dat veel moderne architecten terughoudend zijn om afsluitende holes te ontwerpen die meer om strategisch inzicht vragen dan om pure kracht.

De golfbaan van Rye (oude baan)

Camber, Engeland

Rye Golfbaan (oude baan) – architect

H.S. Colt, 1895 / Tom Simpson / Herbert Tippet / Guy Campbell, 1907

Golfbaan Rye (oude baan) – bouwjaar

1907

De eerste hole is de makkelijkste (en de enige hole op de baan waar je drie slagen voor nodig hebt), en dan… even wachten! Wat volgt, is een dozijn par-4-holes, waarvan er 10 langer zijn dan 420 yards, en een berucht moeilijke reeks van vijf par-3-holes, waardoor deze baan van 6.503 yards als een van de moeilijkste op onze lijst wordt beschouwd. Het feit dat je de baan van Rye in tweeënhalf uur kunt uitlopen, doet je twijfelen aan de waarde van banen die veel langer zijn.

De koninklijke golfbaan van Lytham & St. Annes.

Lytham St. Annes, Engeland

De architect van de Royal Lytham & St. Annes golfbaan.

George Low junior.

Royal Lytham & St. Annes golfbaan, bouwjaar:

1897

Of de wind nu waait of niet, en welke technologie er ook wordt gebruikt, de 205 bunkers van Lytham zorgen ervoor dat deze uitdagende golfbaan altijd klaar is om de beste spelers te testen, net zoals dat al het geval is sinds 1926, toen het voor het eerst gastheer was van het Open Championship. Eén van die bunkers, aan de linkerkant van de 18e fairway, kostte Adam Scott de overwinning in het Open van 2012. Inderdaad, de hele 18e hole is een meesterwerk in de manier waarop fairway-bunkers strategisch zijn geplaatst om de uitdaging te vergroten en zou erkend moeten worden als een van de beste afsluitende holes in de golfsport. Niemand was beter in het ontsnappen aan moeilijke situaties dan de Spanjaard Seve Ballesteros, die hier twee keer op spectaculaire wijze won.

Kemer Golfbaan (Turkije)

Istanboel, Turkije

De architect van de Kemer-golfbaan

Joan Dudok Van Heel

Kemer Golfbaan – bouwjaar

1995

Kemer Country Golf Club is de eerste en beste plek waar je aan moet denken als je in Istanbul wilt golfen. De golfbaan heeft 18 holes en voldoet aan internationale normen. De baan is ontworpen door de bekende ontwerper Joan Dudok van Heel en voldoet aan de USGA-normen. Zowel beginnende als ervaren golfers kunnen hier terecht.

De golflessen, die worden gegeven door PGA-gecertificeerde golfprofessionals die tevens de Turkse nationale golfploeg coachen, stellen beginners in staat om in korte tijd op een 18-holesbaan (par 73, 6.113 meter) te spelen. De club heeft een grote bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van de golfsport in Turkije en neemt een leidende positie in deze sport in. Elk jaar worden er meer dan 50 toernooien georganiseerd.

Istanbul, Kemer-regio

De golfbaan van Prestwick

Prestwick, Schotland

De architect van de golfbaan van Prestwick.

Old Tom Morris

Golfbaan Prestwick: bouwjaar

1851

Deze golfbaan is gastheer van de 24 Open Championships (waaronder de eerste 12) en biedt een onweerstaanbare combinatie van originaliteit en uitdaging. Het meest oneffen terrein bevindt zich in de buurt van het clubhuis en biedt spectaculaire elementen, zoals de 1de hole met een stenen muur en een spoorlijn aan de rechterkant van de fairway, de smalle 15de hole en de beroemde Alps 17de hole. Ondertussen domineert een reeks uitdagende holes het traject vanaf 6-10. Tel alle verschillende uitdagingen bij elkaar op en je hebt een historische golfbaan die uniek is in zijn soort. Hoe meer je reist, hoe meer je de unieke charme van Prestwick gaat waarderen.

De golfbaan van Cape Wickham

King Island, Australië

De architect van de golfbaan Cape Wickham.

Mike DeVries en Darius Oliver

Golfbaan Cape Wickham, bouwjaar:

2015

Wickham maakt direct een goede indruk met een reeks holes aan de kust, drie par-3-holes die langs de zee lopen, en een 18e hole in Cape-stijl die een gedurfde drive vereist over Victoria Cove. Deze golfbaan ligt aan de noordelijke punt van King Island in de Bassstraat, tussen Tasmanië en het vasteland van Australië, en is de meest winderige golfbaan op onze lijst. Wickham compenseert dit met brede landingsgebieden en greens die aan de voorkant open zijn, waardoor golfers gegarandeerd plezier zullen beleven, of ze nu te maken hebben met een matige wind of een sterke wind!

De golfbaan van Sleepy Hollow

Scarborough, New York

De architect van de golfbaan Sleepy Hollow.

C.B. Macdonald/Seth Raynor, 1913/A.W. Tillinghast, 1929/Gil Hanse, 2017

Golfbaan Sleepy Hollow: bouwjaar

1913

Deze golfbaan in Westchester County heeft altijd al een bijzonder aantrekkelijke uitstraling gehad, mede dankzij het adembenemende uitzicht op de Hudson-rivier, vooral bij de 15e en 16e hole. Wat de holes echter miste, was een interessante speelbaarheid vanaf 50 meter en dichterbij. Dat veranderde in 2016, toen Gil Hanse aan een tweejarig project begon om de greens een kenmerkende stijl van C.B. Macdonald mee te geven, een stijl die zelfs Macdonald zelf zou waarderen.

De golfbaan van Myopia Hunt Club

South Hamilton, Massachusetts

Myopia Hunt Club Golfbaan – ARCHITECT

H.C. Leeds

Myopia Hunt Club golfbaan, bouwjaar:

1898

Sommige critici van ranglijsten klagen dat het organiseren van een groot toernooi een golfbaan onterecht in de schijnwerpers zet. Geldt dat ook voor Myopia Hunt, aangezien het al vier keer gastheer is geweest van het U.S. Open? Waarschijnlijk niet, gezien het laatste toernooi in 1908 plaatsvond! Wat ervoor zorgde dat Myopia in de ranglijst bleef stijgen, was de waardering voor het restauratiewerk van Gil Hanse, waarbij bomen werden gekapt en de fairways werden uitgebreid en opnieuw werden verbonden met de prachtige zandbunkers van Herbert Leeds. Het mooie blauwgroene ruige terrein is het beste van een afstand te bewonderen, maar de steile hellingen van de greens op de 4e, 6e en 13e hole zijn onmiskenbaar. Geen van deze holes is bijzonder lang, maar de hellingen die Leeds er ongeveer 120 jaar geleden aan heeft gegeven, maken ze verraderlijk bij de huidige snelheid van de greens. Nu de wind duidelijker voelbaar is en de ondergrond steviger, komen de uitdagende kenmerken van de golfbaan weer volledig tot hun recht. Leuk weetje: de gemiddelde winnende score bij de vier U.S. Opens die hier werden gehouden, was bijna 324, ofwel 81 slagen per ronde.

De golfbaan van Marmara Club

Istanboel, Turkije

De architect van de Marmara Golfbaan

Tony Jacklin

Marmara Club Golfbaan, bouwjaar:

1994

De Marmara Golf Club is de enige plek die in me opkomt als het gaat om golfen in Istanbul, met zijn 18-holes golfbaan die aan internationale normen voldoet.

Het ontwerp van de Marmara Golfbaan, die in 1994 werd geopend, is van Tony Jacklin, een van de beste golfers ter wereld. De 18-holes golfbaan, met een par van 73 en een lengte van 6245 meter, bestaat uit vier par-3 holes, vijf par-5 holes en negen par-4 holes. Op hole nummer 12 is geen fairway, maar in plaats daarvan een vallei van 50 meter diep. Het hoogteverschil in het terrein varieert van 0 tot 60 meter.

Omdat de natuurlijke eikenbossen zich in dit gebied bevinden, is het een ruig en uitdagend terrein, en wordt het omschreven als een golfbaan die vooral door professionele golfers wordt gewaardeerd. De PGA en seniorencircuits, zoals de PGA European Challenge, hebben hier in de jaren 1997-1998 en 1999 al veel internationale toernooien georganiseerd, en het heeft Turkije vertegenwoordigd bij Beko.

marmara golf resort

Golfclub Ardfin

Isle of Jura, Schotland

Ardfin Golf Club, architect

Bob Harrison

Ardfin Golfclub, bouwjaar:

2017

Manmade hazards are few on Australian architect Bob Harrison’s design, but he puts golfers on notice early, with the tee shot at the 205-yard 2nd needing to carry a 100-foot cliff. The thrill ride continues, with holes 8 through 11 hugging the cliff line. Harrison mixes up the asks with a variety of fine green complexes. Most are open in front to accommodate for the wind, some greens fall away from the player, a couple are knobs that are particularly hard to hold and the tiny putting surface at the 9th protects par at the drivable 295-yard par-4.

De golfbaan van Casa de Campo (Teeth of the Dog)

La Romana, Dominicaanse Republiek

Casa de Campo golfbaan (Teeth of the Dog), architect:

Pete Dye

Golfbaan Casa De Campo (Teeth of the Dog), bouwjaar:

1971

Oprichter Alvaro Carta verdient alle lof voor het feit dat hij Pete Dye in 1970 inhuurde om deze belangrijkste attractie voor zijn resort te ontwerpen, en hem vervolgens de ruimte gaf om aan bijna vijf kilometer kustlijn te werken. Het bouwproces verliep traag, omdat het oerwoud eerst met machetes moest worden teruggedrongen. Het importeren van machines was te duur, dus 300 Dominicanen hielpen mee. Uiteindelijk vond Dye een manier om acht holes langs de kustlijn te plaatsen, waarvan er drie par-3-holes zijn die vanaf de achterste tee vereisen dat je met een krachtige slag over het azuurblauwe water speelt; de vierde par-3 (hole 13) was Dye’s eerste ‘eilandhole’, met een aangelegde green omgeven door een zee van zand. Deze relatief eenvoudige golfbaan is op een mooie manier verouderd en het gesprek blijft draaien om het beste werk van Dye.

De golfbaan van Oak Hill (oostelijke deel)

Rochester, New York

Oak Hill Golfbaan (oostelijke deel) – architect

Donald Ross, 1921 / Andrew Green, 2020

Golfbaan Oak Hill (oostelijke deel) – bouwjaar

1921

Golf op kampioensniveau is een tweesnijdend zwaard. Het regelmatig organiseren van grote evenementen geeft elke golfclub prestige en aanzien. Anderzijds zijn veel van de clubs die als geschikt werden beschouwd, ongeveer een eeuw geleden gebouwd, toen golfclubs met een steel van hickoryhout de norm waren. Er wordt enorme druk uitgeoefend op golfclubs om hun baan aan te passen aan de nieuwste ontwikkelingen in golfmateriaal. Een eenvoudige manier om dit te doen? Meer gebruikmaken van waterhindernissen. Dit gebeurde bijvoorbeeld bij Oak Hill in de late jaren 1970. Tot zijn eer moet gezegd worden dat de club onlangs deze beslissing heeft teruggedraaid, omdat men erkende dat het werk van Donald Ross zoveel mogelijk in ere hersteld moest worden. Onder andere zorgde Andrew Green ervoor dat de niet-passende waterpartijen werden verwijderd en dat dat de legendarische East Course opnieuw een samenhangend meesterwerk uit de gouden eeuw bleek te zijn, zonder enige zwakte.

Golfclub Castle Stuart

Inverness, Schotland

De architect van de golfclub Castle Stuart.

Gil Hanse en Mark Parsinen

Golfclub Castle Stuart: bouwjaar

2009

De beste nieuwe internationale golfbaan van 2009, volgens het tijdschrift GOLF, heeft zijn uitstekende reputatie weten te behouden dankzij het briljante ontwerp van Gil Hanse en Mark Parsinen, dat door Phil Mickelson uitvoerig werd geprezen – voordat Mickelson hier in 2013 de Scottish Open won. De baan kenmerkt zich door brede fairways, uitdagende bunkers en een prachtig uitzicht over de Moray Firth en de Schotse Hooglanden. De spectaculaire afsluiting bestaat uit drie opeenvolgende holes met een par van ½, waar van alles kan gebeuren: de 16e hole, die met een goede drive bereikbaar is, de uitdagende 17e hole (waarop in de tegenovergestelde richting wordt gespeeld dan op de 16e), en de par-5 18e hole, die bergafwaarts leidt naar het opvallende witte art-decoclubhuis.

Cabot Links golfbaan

Inverness, Nova Scotia

Architect van de golfbaan Cabot Links

Rod Whitman

Cabot Links golfbaan, bouwjaar:

2012

De ontwikkelaars Ben Cowan-Dewar en Mike Keiser gaven een uitgestrekt stuk kustgrond in Nova Scotia aan de Canadese architect Rod Whitman. Het resultaat is Canada’s eerste authentieke linksbaan. De stevige, golvende fairways met fijnbladig gras, de zeebries en het eindeloze uitzicht over de Golf van St. Lawrence maken overduidelijk waarom Nova Scotia de Latijnse naam is voor ‘Nieuw-Schotland’. Whitmans talent om subtiele hoogteverschillen aan te brengen rondom de greens (zoals diegene die ervoor zorgen dat de bal goed naar de 13e en 16e green rolt) is ongeëvenaard, maar wordt hier over het hoofd gezien omdat het uitzicht zo spectaculair is.

Royal Liverpool Golfclub

Hoylake, Engeland

Royal Liverpool Golf Resort – ARCHITECT

George Morris, HS Colt en Fred Hawtree.

Royal Liverpool Golf Resort, bouwjaar:

1869

“Hoylake”, zoals de baan in de volksmond wordt genoemd, was het toneel van het 12e Open Championship in 2014. Het is geen bijzonder fraaie baan in de traditionele zin, want er zijn geen vuurtorens, bergen of indrukwekkende heuvels. Maar de fairways zijn hobbelig en de bunkers zijn goed aangelegd en zorgen vrijwel altijd voor een straf van een halve slag. Er is ook een interne afbakening van het speelveld, een kenmerk waar de baan bekend om staat. Bij harde wind is Hoylake een van de meest uitdagende linksbanen, waar uitstekende precisie vereist is, zoals Tiger Woods demonstreerde met zijn indrukwekkende prestatie tijdens het 2006 Open.

De golfbaan van Bandon Dunes

Bandon, Oregon

De architect van de golfbaan Bandon Dunes.

David McLay Kidd

Bandon Dunes golfbaan, bouwjaar:

1999

De oorspronkelijke golfbaan van Bandon is ontworpen door David McLay Kidd en ligt op een rotsachtige heuvelrug boven de Stille Oceaan. Het uitzicht op de oceaan is adembenemend, net als de duinen op de klifrand, bezaaid met struikheide en doornstruiken, kustdennen, het krakende geluid van de golven, de hoge, door de wind geteisterde grassen en de bunkers met grasbermen. De meest memorabele holes aan de kust zijn de par-4 4e en 5e, de par-3 12e en de par-4 16e, die met een goede drive bereikt kan worden. Elke hole biedt een spectaculair uitzicht en een leuke afweging tussen risico en beloning. De uitzending van het U.S. Amateur-toernooi van 2020 vanaf deze locatie was fascinerend.

De golfbaan van Kingsbarns

St. Andrews, Schotland

De architect van de Kingsbarns golfbaan.

Kyle Phillips

Kingsbarns Golfbaan, bouwjaar:

1999

Dit ontwerp van Kyle Phillips, 1999, dat 15 mijl van de Old Course ligt, heeft de waardering gewonnen van liefhebbers van linksbanen, die een veeleisend publiek kunnen zijn, omdat ze over het algemeen naar het Verenigd Koninkrijk reizen om op banen te spelen die 100 jaar of ouder zijn. Er is hier veel te bewonderen, waaronder de 606 meter lange, par-5 12de hole, die in een boog rond de baai loopt, en de 212 meter lange, par-3 15de hole, die vereist dat de bal over de zee geslagen moet worden. Anderen zullen misschien genieten van de verhoogde green op de 9de hole, die vergelijkbare interessante uitdagingen biedt als de 12de hole op de Old Course. Complimenten aan Phillips, want de naadloze combinatie van vlak landbouwgrond en de kenmerkende contouren van een traditionele linksbaan is een opmerkelijke prestatie op het gebied van golfbaanontwerp.

De golfbaan Whistling Straits (Straits).

Sheboygan, Wisconsin

Whistling Straits golfbaan (Straits) – architect

Pete Dye

De golfbaan Whistling Straits (Straits), bouwjaar:

1998

Home of the 2004, ’10, and ’15 PGA Championships, this 1998 Pete Dye design on Lake Michigan was once a poker-table-flat military training base in World War II. Eventually, it became a site for the illegal dumping of toxic waste. Dye and owner Herb Kohler engineered a mind-boggling cleanup, moving 3 million cubic yards of dirt, trucking in 7,000 loads of sand to create the hills and bunkers, and relocating the bluffs back off the shore. All Kohler told Dye was “I want the course to look like it’s in Ireland.” Mission accomplished. The 2021 Ryder Cup played here highlighted what a great match-play course it is, too, with its plethora of ½-par holes.

De golfbaan van Ellerston

Hunter Valley, Australië

Architect van de golfbaan Ellerston

Greg Norman/Bob Harrison

Ellerston Golfbaan, bouwjaar:

2001

Greg Norman heeft er nooit om gedraaid om zijn bewondering voor Alister MacKenzie uit te spreken. Op de exclusieve golfbaan Ellerston pasten hij en zijn ontwerppartner Bob Harrison de strategieën en bunkerontwerpen van MacKenzie toe op een ruig landschap, wat resulteerde in een van de meest uitdagende en veelzijdige golfbanen op het zuidelijk halfrond. De noodzaak om over kloven te slaan, de ligging van de greens op de toppen van heuvelruggen en de invloed van Pages Creek dragen allemaal bij aan de uitdaging.

De golfbaan van Rock Creek Cattle Company

Deer Lodge, Montana

De golfbaan van Rock Creek Cattle Company: architect

Tom Doak

Golfbaan van Rock Creek Cattle Company, bouwjaar:

2008

De golfbanen van Tom Doak, die vaak langs grote wateroppervlakken zijn aangelegd, staan op onze lijst, maar sommigen beweren dat zijn ontwerp in het Amerikaanse Westen, bij Rock Creek, net zo indrukwekkend is als zijn meer bekende banen in zandgrond. Hoewel de rotsachtige omstandigheden in Montana het bouwproces bemoeilijkten, is het resultaat een golfbaan met brede fairways die op een elegante en moeiteloze manier over het glooiende landschap lopen, iets wat moeilijk te bevatten is. Dezelfde ontwerpprincipes – fairwaycontouren die je ofwel uit positie manoeuvreren of naar de ideale plek leiden, obstakels die tijdloos lijken en greens die een breed scala aan holeposities bieden – dwingen je om voortdurend te heroverwegen hoe je elke hole het beste kunt spelen. Het is moeilijk om betere speelposities te vinden.

De golfbaan van Muirfield Village

Dublin, Ohio

De architect van de golfbaan Muirfield Village.

Jack Nicklaus/Desmond Muirhead

Muirfield Village Golfbaan, bouwjaar:

1974

Jack Nicklaus bedacht in 1966 dat deze baan zijn eigen versie moest worden van Augusta National, de thuisbaan van Bobby Jones. Deze 1974 samenwerking met Desmond Muirhead was meteen een groot succes, zowel door het doordachte ontwerp als de perfecte staat van de baan. Even indrukwekkend was hoe Nicklaus de zones voor toeschouwers naadloos integreerde in de laatste holes, waarbij hij gebruik maakte van hellingen en amfitheaterachtige verhogingen om de toeschouwers een goed zicht op het spel te bieden. Het is moeilijk voor te stellen dat de professionals nu try moeten slaan om de smalle strook groen bij 14 te bereiken, maar zo is het spel veranderd – en toch is deze hole nog steeds geen gegarandeerde par. Dat is geweldige architectuur. Na werkzaamheden in 2020 gebeurde er iets onverwachts: het werd een van de beste sets van par-5-holes op de lijst. werd nog beter.

Koninklijke Haagsche Golfclub (Koninklijke Haagsche)

Wassenaar, Nederland

Koninklijke Haagsche Golfclub (Koninklijke Haagsche) – ARCHITECT

C.H. Alison / J.S.F. Morrison

Koninklijke Haagsche Golfclub (Koninklijke Haagsche) JAAR VAN AANLEG

1938

De golfbaan, die in het Engels beter bekend staat als The Hague, is de hoogst aangeschreven golfbaan van Nederland en is het resultaat van een samenwerking tussen Morrison en Alison. De baan loopt door een chaotisch landschap met golvende fairways en grote duinen. Het is een wonder hoe ze alle 18 holes op een logische manier aan elkaar hebben kunnen verbinden, zonder onhandige overgangen. Ook de diversiteit van de greens is opvallend, met als hoogtepunt de beroemde, lastig bespeelbare 'knob green' op hole 6, gevolgd door een goed verdedigde, kleine, in de grond gelegen green op de volgende hole. (Foto: Frank Pont)

De golfbaan van Quaker Ridge

Scarsdale, New York

De architect van de golfbaan Quaker Ridge.

A.W. Tillinghast

Quaker Ridge Golfbaan, bouwjaar:

1926

Deze rustige club, aan de overkant van Winged Foot, heeft onder meer Jack Nicklaus en Pete Dye tot haar bewonderaars. De uitstekende reeks van licht glooiende par-4-holes, met name de 6e en de 11e, vormde een fantastisch speelveld voor amateurs zoals Justin Rose en Jason Gore tijdens de Walker Cup van 1997. De baan dateert uit 1916 en werd in 1926 opnieuw ontworpen door A.W. Tillinghast. De restauratie door Gil Hanse in het afgelopen decennium heeft de baan in topconditie gebracht. De par-3 9e is een van de verborgen pareltjes in het noordoosten, hoewel het misschien een paar rondes duurt voordat je begrijpt waarom. (Foto: Evan Schiller)

De golfbaan van St. George’s Hill (baan A en B)

Weybridge, Engeland

De golfbaan St. George’s Hill (A & B): architect.

H.S. Colt

Golfbaan St. George’s Hill (baan A en B) – bouwjaar

1913

Van de heidevelden rondom Londen tot de kliffen van Noord-Ierland en de zandduinen in Nederland: gedurende zijn lange carrière ontwierp Colt vele prachtige golfbanen in Europa. Een van de beste is deze baan, waar hij een gevarieerd aantal holes creëerde in het glooiende landschap. De plaatsing van de greenlocaties – sommige op heuveltoppen of plateaus, andere op maaiveldniveau, en de prachtige 10e green op het laagste punt van de hole, achter een heuvel – bepalen de uitdaging.

De golfbaan van Yeamans Hall

Hanahan, South Carolina

De architect van de golfbaan Yeamans Hall.

Seth Raynor

Golfbaan Yeamans Hall, bouwjaar:

1925

Yeamans combineert het klassieke ontwerp van Seth Raynor met het landschap van de kuststreek van South Carolina en biedt een aantrekkelijke rondleiding langs de Redan-, Biarritz- en Road-holes, die door het moerasgebied en tussen de prachtige, eeuwenoude eikenbomen zijn aangelegd. In de loop der jaren vervaagde de oorspronkelijke pracht van de baan, doordat de bunkers groter werden en de greencomplexen kleiner. Maar een renovatie die twee decennia duurde en gebaseerd was op de oorspronkelijke plattegronden van Raynor – die werden gevonden op de zolder van het clubhuis – heeft dit meesterwerk uit het gouden tijdperk in al zijn oude glorie hersteld.

De Peachtree-golfbaan

Atlanta, Georgia

Architect van de Peachtree-golfbaan

Robert Trent Jones Sr./Bobby Jones

Peachtree Golfbaan, bouwjaar:

1947

Built-in the late 1940s, this Robert Trent Jones Sr. design came before he acquired his Oakland Hills “monster” rep. More of Stanley Thompson’s influence is seen in Jones’ early work, highlighted here by his imaginative — and enormous — punchbowl green at the 10th. More than 70 years later and this Georgia course still adheres to the founding vision, which speaks volumes to the quality of RTJ’s original design.

De golfbaan van Bandon Trails.

Bandon, Oregon

De architect van de golfbaan Bandon Trails.

Bill Coore en Ben Crenshaw

Bandon Trails golfbaan, bouwjaar:

2005

Verschillende van de beste ontwerpen van Coore & Crenshaw bevinden zich in moeilijk toegankelijke, particuliere golfclubs, maar gelukkig zijn veel van hun werken ook voor het publiek toegankelijk, vaak dankzij projectontwikkelaar Mike Keiser. Trails is een van hun beste ontwerpen, of het nu een openbare of particuliere golfbaan is. De baan loopt over en door de golvende duinen en door een betoverend kustbos, en het feit dat je gedurende de meeste holes een prachtig uitzicht hebt op het nabijgelegen water, getuigt van de hoge kwaliteit van het ontwerp. De 3e tot en met de 5e hole vormen een bijzonder inspirerend stuk van de binnenlandse golfbaan, met een uitstekende par-5, par-4 en par-3.

Golfbaan in de oude stad

Winston-Salem, North Carolina

Architect van de golfbaan Old Town

Perry Maxwell

Golfbaan Old Town: bouwjaar

1939

Weinig mensen hebben gehoord van Old Town, laat staan dat ze er hebben gespeeld. Met houten vlaggenstokken, gietijzeren bekers, historische stenen muren en een beperkt aantal leden, staat Old Town symbool voor de exclusiviteit van een traditionele golfclub in het zuiden van de Verenigde Staten. Perry Maxwell ontwierp deze bijzondere golfbaan in Noord-Carolina op het terrein van een voormalige paardenboerderij, en de natuurlijk glooiende fairways leiden naar verraderlijke greens. Wake Forest gebruikt Old Town als trainingslocatie, en voormalig Demon Deacon Lanny Wadkins noemde het de beste golfbaan om jonge, getalenteerde golfers op te leiden. Tom Doak had nog een compliment voor Old Town: hij zei dat het de moeite waard is om er alles voor over te hebben om hier te mogen spelen.

De negen bruggen van de golfbaan

Jeju, een eiland in Zuid-Korea.

De architect van de golfbaan Nine Bridges.

Ron Fream/David Dale

Nine Bridges Golfbaan, bouwjaar:

2001

De aantrekkingskracht van Nine Bridges begint met de rustige ligging op het eiland Jeju, waar de golfbanen zijn aangelegd in een heuvelachtig landschap, beplant met dennenbomen, in de schaduw van Mount Halla, de hoogste berg van Korea. Meren, beekjes en beboste hellingen dragen niet alleen bij aan de schoonheid en de diversiteit, maar zijn ook naadloos geïntegreerd in het ontwerp. Wanneer Nine Bridges gastheer is van de CJ Cup van de PGA Tour, prijzen de professionele golfers steevast zowel de uitdaging als de presentatie van de baan.

Royal Melbourne Golf Club (oostelijke baan)

Black Rock, Australië

Royal Melbourne Golf Course (Oost) – architect

Alex Russell

Royal Melbourne Golf Course (Oost) – JAAR VAN AANLEG

1932

Vol vertrouwen in zijn eigen werk, prees Alister MacKenzie zonder terughoudendheid het werk van anderen. In de Verenigde Staten beschouwde hij Perry Maxwell als even getalenteerd als wie dan ook; in Australië was zijn favoriet Alex Russell, die alle lof verdient voor de East Course, naast Paraparaumu Beach, Lake Karrinyup en andere prachtige golfbanen in Australië en Nieuw-Zeeland, waaronder Yarra Yarra. De waardering van de jury voor de East Course roept de vraag op: wat is de beste golfdag met 36 holes op één locatie? Winged Foot, Bandon, Sunningdale, of hier?

De Pan Golfbaan (in Utrecht)

Utrecht, Nederland

De Pan Golfbaan (Utrecht) – ARCHITECT

H.S. Colt

De Pan Golfbaan (Utrechtse) – bouwjaar

1929

De moderne architectuur deed zichzelf geen goed door te streven naar ontwerpen met opvallende kenmerken die de aandacht van de golfer voortdurend opeisen, omdat de golfer op een gegeven moment er ongevoelig voor wordt. Colt koos nooit voor die aanpak, en daardoor hebben zijn banen een tijdloze aantrekkingskracht. Hier deed hij waar hij het beste in was: hij ontwierp een baan die elke dag een genot is om op te spelen. De Pan heeft misschien niet dezelfde topografie als St. George’s Hill, maar het heeft wel overal duinen op het terrein. Colt, een meester in het inpassen van natuurlijke elementen, integreerde de duinen op elke mogelijke manier in het ontwerp.

Olympische golfbaan (bij het meer)

Daly City, Californië

De architect van de olympische golfbaan (bij het meer).

Sam Whiting

Olympische golfbaan (bij het meer), bouwjaar:

1924

Het is altijd een genot om een golfbaan te vinden waar de kunst van het strategisch plaatsen van de bal nog wordt beloond. Neem bijvoorbeeld de 4-hole: deze heeft een fairway met een tegenovergestelde helling: de hole buigt van rechts naar links, maar de fairway helt van links naar rechts, waardoor je vanaf de tee een balvlucht naar rechts moet aanbrengen. De volgende hole, een bocht naar rechts, vereist een balvlucht naar links. Recentelijk is er wat begroeiing verwijderd, waardoor de prachtige cipressen die deze helling met uitzicht op Lake Merced omzomen, nog beter tot hun recht komen. Het beroemde, korte slotstuk van de 5-5 en 4 leverde opnieuw een spectaculaire finale op tijdens de 2021 U.S. Women’s Open. Complimenten aan William Watson, die misschien wel een van de minder bekende, maar belangrijke architecten uit het Gouden Tijdperk is.

De golfbaan van Les Bordes (nieuw).

Saint-Laurent-Nouan, Frankrijk

Les Bordes Golfbaan (nieuw) – architect

Gil Hanse en Jim Wagner

Golfbaan Les Bordes (nieuw) – bouwjaar

2021

Gil Hanse en zijn team hebben indrukwekkende bunkers aangelegd in de zandige omgeving, en de kunst is om ervoor te zorgen dat je afslag en aanvalsslagen langs deze bunkers komen. Er zijn veel strategisch geplaatste obstakels en het kost veel rondes om de uitdagingen van het ontwerp te doorgronden. De meeste greens zijn aan de voorkant open en veel ervan bevinden zich op hetzelfde niveau als de omgeving, waardoor er talloze mogelijkheden ontstaan voor schotafslagen die goed passen bij de veerkrachtige speelomstandigheden die voortkomen uit de zanderige ondergrond. Dit ontwerp is tijdloos – letterlijk – omdat het ideaal is voor zowel jonge als oudere golfers. Er zijn te weinig moderne golfbanen die aan deze criteria voldoen, maar deze is perfect.

Diamante Golfbaan (Dunes-baan)

Cabo San Lucas, Mexico.

Diamante Golfbaan (Dunes) – ARCHITECT

Davis Love III/Mark Love, 2010/Paul Cowley, 2016

Diamante Golfbaan (Dunes) – bouwjaar

2016

De onconventionele architectuur van Diamante integreert zich harmonieus in het landschap. Het ontbreken van scherpe lijnen zorgt ervoor dat de golfer optimaal kan genieten van het prachtige contrast tussen de glinsterende Stille Oceaan, het duinlandschap en de smaragdgroene fairways. De willekeurige, golvende contouren van The Dunes zijn opvallend, net als de constructietechniek die subtiele oneffenheden in de fairways heeft achtergelaten. Spectaculaire uitzichten op de oceaan gaan soms gepaard met koude en vochtige speelomstandigheden, maar dat is hier niet het geval.

De golfbaan van St. George.

Etobicoke, Ontario, Canada

De architect van de golfbaan St. George’s.

Stanley Thompson

De golfbaan van St. George: bouwjaar

1929

De vooraanstaande Canadese architect Stanley Thompson bereikte het hoogtepunt van zijn carrière bij deze rustige club in de buurt van het centrum van Toronto. Het prachtige, glooiende parklandschap is doorspekt met beekjes en natuurlijke valleien en is al vijf keer het toneel geweest van het Canadese Open, voor het laatst in 2010. Tom Doak en Ian Andrew leidden een restauratieproject dat in 2015 werd voltooid.

De golfbaan van de golfclub.

New Albany, Ohio

De architect van de golfbaan van de golfclub.

Pete Dye

De golfbaan van de golfclub, bouwjaar:

1967

Dit is een van de vroege meesterwerken van Pete Dye: een landelijk gelegen retraite die in 1967 werd gebouwd in een buitenwijk van Columbus. Hier maakte Jack Nicklaus voor het eerst kennis met golfbaanontwerp, als onbetaalde adviseur. Met bunkers en waterhindernissen die omlijst werden door spoorbielzen en hoge, inheemse grassen, liet deze baan er geen twijfel over bestaan dat Dye een uitzonderlijk talent was. De golfwereld had nog nooit holes gezien zoals de 3e en de 13e. De golfbaanarchitectuur stond op het punt een spannender richting in te slaan, een richting waarin variatie en het gebruik van grassen voor textuur en contrast centraal stonden.

Een reis die helemaal op uw wensen is afgestemd.

Vertel ons wat.
raakt je.

Geef aan welke data u het liefst zou willen reizen, welke plaatsen u graag zou willen bezoeken en welke details voor u belangrijk zijn. Ons lokale team helpt u bij het samenstellen van de perfecte reis.

Neem contact met ons op via WhatsApp.

Uw reis begint met een gesprek.

Laten we Turkije tot een succes maken.met vriendelijke groet.

Neem contact op met onze reisadviseurs.