Luxury Tour Turkey
De beste reisbestemmingen in Turkije
ISTANBOEL
Cappadocië
EFESUS
BODRUM
PAMUKKALE
ANTALYA
Ontdek Turkije.
Bezoekers zullen genieten van hun tijd in Turkije, omdat de lokale bevolking zo vriendelijk en gastvrij is. Misschien legt u zelfs vriendschappen aan door de meest alledaagse gesprekken. Het kan natuurlijk ook een truc zijn om u iets te laten kopen op de belangrijkste toeristische plekken, maar op plaatsen waar buitenlanders in het verleden geen problemen hebben veroorzaakt, zullen de lokale bewoners er alles aan doen om u zich welkom te laten voelen.
Het politieke systeem van het moderne Turkije was een gedurfd experiment, grotendeels het idee van één man, Kemal Atatürk. Hij redde de Turkse staat van de ruïnes van het Ottomaanse Rijk en transformeerde het tot een seculiere, moderne natie met een enorme hoeveelheid energie. Sommige seculiere Turken maken zich zorgen over een islamitische theocratie, nadat de AKP (Partij voor Recht en Ontwikkeling) in 2011 voor de derde keer op rij een recordaantal stemmen behaalde. De AKP wordt voornamelijk gesteund door conservatieve moslims. Maar dit is zeer onwaarschijnlijk in een land dat al meer dan zestig jaar succesvol de islam heeft gecombineerd met secularisme, een parlementaire democratie en een wereldwijde kapitalistische economie, en dat een meerpartijenstelsel heeft.
Ondanks de inspanningen van de overheid om een eenheid van de Turkse identiteit te bevorderen, is de bevolking van het land verrassend divers. Moslim-Slaven, Grieken, Albanezen, Krim-Tataren, Dagestanezen, Abchaziërs en Tsjerkessen waren slechts enkele van de vele groepen die naar Anatolië vluchtten toen het Ottomaanse Rijk ten onder ging. Daar werden ze onderdeel van een diverse bevolking, die al een aanzienlijk aantal Koerden omvatte. Recente immigranten uit landen die ooit deel uitmaakten van de Sovjet-Unie of het Oostblok hebben ervoor gezorgd dat deze diversiteit behouden blijft. Meer dan de helft van de Turkse bevolking is jonger dan 30 jaar, en er zijn grote aantallen jonge mensen die in kustplaatsen werken en hordes schoolkinderen die door de straten van de stad rennen.
Oude ruïnes van de vele verschillende beschavingen die Turkije vóór de 12e eeuw regeerden (Hettitisch, Urartiaans, Frygisch, Grieks, Hellenistisch, Romeins, Byzantijns en Armeens-Georgisch) zijn een grote trekpleister voor toeristen. Sommige van deze locaties, variërend van indrukwekkende klassieke steden tot vestingwerken op heuveltoppen en afgelegen kerken, blijven fascinerende ontdekkingen opleveren. Turkije heeft ook veel prachtige islamitische monumenten en interessante stadse bazaars die het hebben weten te overleven, ondanks de concurrentie van winkelcentra en ketenwinkels. De meeste badplaatsen aan de kust worden echter ontsierd door lelijke moderne architectuur, en het kan een uitdaging zijn om een strand te vinden dat voldoet aan de verwachtingen die de toeristische dienst schetst. De karavanserais, moskeeën en kastelen die het landschap van het binnenland van Turkije sieren, zullen waarschijnlijk een grotere en blijvende indruk achterlaten.
Reistips voor Turkije
Het westelijke deel van Turkije is de meest welvarende en populaire toeristische bestemming. Zelfs om Istanbul, de culturele en economische hoofdstad van Turkije, te verkennen, zou je weken nodig hebben. De stad ligt aan de Bosporus, tussen de Zwarte Zee en de Zee van Marmara, en was ooit de zetel van een rijk. De twee voormalige hoofdsteden van het Ottomaanse Rijk, Bursa en Edirne, liggen aan weerszijden van de Zee van Marmara en zijn beide rijk aan prachtige architectuur en een statige sfeer. Gökçeada en Bozcaada, twee van de Egeïsche eilanden van Turkije, liggen voorbij de Dardanellen en zijn bekend om hun slagvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Deze eilanden staan bekend om hun prachtige stranden, een sterke Griekse identiteit en de relatieve rust (buiten het hoogseizoen). het hoogtepunt van de zomer).
Verder naar het zuiden vormen de olijfgaarden en rotsformaties in de buurt van Bergama en Ayvalık uitstekende voorbeelden van het klassieke noordelijke deel van de Egeïsche Zee. Izmir is slechts een inleiding tot het centrale en zuidelijke deel van de Egeïsche Zee, maar het oude Sardes en het voormalige Ottomaanse opleidingscentrum voor prinsen in Manisa vormen een mooi contrast. De oude Ionische steden Priëne en Didyma, evenals de fascinerende ruïnes van Aphrodisias en Labranda, worden vaak over het hoofd gezien ten gunste van Efeze, maar ook de pittoreske heuveldorpen Şirince en Birgi mogen niet worden gemist. Bafa Gölü, een rustig eiland met verspreid liggende huizen; Muğla, een toonbeeld van Ottomaanse architectuur, en Pamukkale, een opvallende geologische curiositeit waar De travertijnformaties grenzen aan het Romeinse Hierapolis en bevinden zich allemaal in het binnenland. Hoewel de kustlijn zelf dichtbevolkt is, bieden populaire badplaatsen zoals Datça en Bodrum een rustige en interessante omgeving om te ontspannen.
Buiten de enorme natuurlijke haven van Marmaris verandert de Egeïsche Zee geleidelijk in de Middellandse Zee. In het bruisende Marmaris of het overzichtelijkere Fethiye, de belangrijkste stad aan de Turquoise Kust, zijn boottochten langs de kust een populaire bezigheid. In Dalyan en Patara liggen prachtige stranden vlakbij de indrukwekkende, oude Lycische graven. Kaş en Kalkan, verder naar het oosten, zijn levendige badplaatsen waar bezoekers kunnen uitrusten en nieuwe energie kunnen opdoen voordat ze verder reizen naar het bergachtige binnenland. Het snel groeiende Antalya strekt zich uit voorbij het relatief ongerepte Ral-strand bij het oude Olympos, waarmee het begin van de echte Middellandse Zeekust wordt gemarkeerd.
Hoewel het gebied in de zomer vaak overstroomt, zijn de westelijke delen rijk aan zand en bevatten ze veel archeologische vindplaatsen. Termessos, Perge, Side en Aspendos zijn enkele van de bekendste. Hoe verder men reist vanaf het kasteel van Alanya, hoe minder toeristen men tegenkomt. Tussen Silifke en Adana kan men echter de Romeinse ruïnes van Uzuncaburç en het romantische fort Kzkalesi bezoeken, dat in de zee ligt. De stad Antakya ligt in het oostelijke deel van Turkije. Het is het culturele centrum van de Arabisch beïnvloede regio Hatay, die een taal en cultuur deelt met Syrië.
Cappadocië ligt in het zuid-centrale deel van Anatolië. Het staat bekend om zijn in de rotsen uitgehouwen kerken, ondergrondse steden en landschappen met tufstenen rotsformaties. Tien dagen in Kayseri, met zijn droge, gezonde klimaat, uitstekende wijn, artistieke en architectonische schatten, en de mogelijkheid om te paard te rijden of een ballonvaart te maken, zou ruim voldoende tijd zijn. Maak een tussenstop in Konya, bekend om zijn Selçukse architectuur en de banden met de Mevlevi-derwisjen, of bezoek de historische stadjes aan het meer, zoals Eirdir en Beyşehir.
Ankara, de hoofdstad van Turkije, is een geplande metropool met een kunstmatige, westerse sfeer die de prioriteiten van de regering weerspiegelt. De stad herbergt ook het uitstekende Museum van Anatolische Beschavingen. De bijzondere Aezani-tempel, die vlakbij in Kütahya ligt, het Ottomaanse museumstadje Safranbolu, de prachtig versierde vroege Turkse monumenten in Divrii en de opmerkelijke Hittitische vindplaatsen in Hattuşaş en Alacahöyük zijn slechts enkele van de bezienswaardigheden in de omliggende regio Noord-Centraal-Anatolië. Maak een stop in Sivas, Tokat en Amasya in de Yeşilırmak-vallei tijdens uw reis naar het noorden. De oudste en meest interessante steden van Anatolië zijn Sinop, op het meest noordelijke punt van het land, en Amasra, aan de kust. van de Zwarte Zee. Na de val van het Byzantijnse Rijk verhuisden de kloosters van Aya Sofya en Sumela naar de legendarische stad Trabzon, die ten oosten van Sinop ligt.
De autorit van Ankara naar Sivas brengt u bij de rivier de Eufraat, die u naar het ‘achterste deel’ van Turkije leidt. Erzurum, de hoogst gelegen en meest afgelegen grote stad van Turkije, is waarschijnlijk de eerste halte voor reizigers die door het noordoosten van Anatolië reizen. Vanaf hier kunnen reizigers de milde, met kerken bezaaide valleien van het zuidelijke middeleeuwse Georgië en de ruige Kaçkar-bergen bereiken. Bezoekers komen vooral naar Kars om Ani te bekijken, de ruïnes van de middeleeuwse Armeense hoofdstad, die niet ver weg ligt.
De omgeving van de rivieren de Eufraat en de Tigris heeft een uitgesproken Midden-Oosterse sfeer. De bloeiende stad Gaziantep herbergt enkele van de mooiste Romeinse mozaïeken ter wereld, een charmant historisch district en een aantal van de beste restaurants van Turkije. Aan de andere kant van het land staat het bijbelse Urfa bekend om zijn kleurrijke bazaar en heilige vijver, terwijl het moderne Mardin uitkijkt over de uitgestrekte Mesopotamische vlakte.
De belangrijkste attractie zijn de bezoeken aan de oude standbeelden van Nemrut Dağı bij zonsopgang of zonsondergang. De bruisende, etnisch Koerdische stad Diyarbakir, gelegen tussen Mardin en Nemrut Dağı, wordt omringd door muren van middeleeuws basalt. Naarmate men de Iraanse grens nadert, wordt het landschap steeds heuvelachtiger en komt het vreemd blauwe en alkalische Vanmeer in het middelpunt van de aandacht te staan. In de buurt van het water zijn er veel Urartiaanse, Seltsjoekse en Armeense bezienswaardigheden. Op het eiland Akdamar staat een prachtig gerestaureerde Armeense kerk.
De enorme, op een kameel lijkende rots, bezaaid met oude graven, is een herkenningspunt van de stad Van, aan de oostelijke oever. Het sprookjesachtige Koerdische kasteel Hoşap torent uit boven Van, en het Ishak Paşa Saray, dat net buiten Doubeyazit ligt, in de schaduw van de berg Ararat, is het laatste overgebleven bouwwerk in Turkije.
Kamelenritten en fotomomenten in Pamukkale en Side zijn slechts twee voorbeelden van hoe de kamelenpopulatie in Turkije dient als toeristische attractie. In het verleden was dit echter niet altijd zo. Kamelenkaravanen reisden vroeger door heel Anatolië en vervoerden kostbare stenen, specerijen en geweven textiel. Voor de Balkanoorlogen van 1912–13 bereikten ze zelfs het noorden van Bosnië, maar het vochtige klimaat in Centraal-Europa zorgde ervoor dat de dieren verder naar het noorden niet meer in goede conditie bleven.
Volgens een islamitische legende gedragen dieren zich zo zelfverzekerd omdat ze alle honderd mystieke namen van Allah kennen, terwijl mensen slechts de gebruikelijke negenennegentig kennen.
Kameelworstelen is een traditionele Turkse sport die veel publiek trekt. Overal in de westelijke Egeïsche regio verzamelen zich grote mensenmassa’s om dit bizarre schouwspel bij te wonen: mannelijke kamelen die in paargevecht met elkaar worstelen en tegen elkaar leunen (hun monden zijn gebonden om te voorkomen dat ze elkaar bijten).
Het totale oppervlak van Turkije is enorm: 814,578 vierkante kilometer (97 procent in Azië, 3 procent in Europa). De Middellandse Zee, de Egeïsche Zee, de Zee van Marmara en de Zwarte Zee grenzen allemaal aan de 8333 kilometer lange kustlijn. Veel bergen zijn meer dan 3,000 meter hoog, waarbij de Ararat (Ararat Dag; 5,165 meter) de hoogste is. Het grootste meer van Turkije is het Vanmeer, en de drie langste rivieren zijn de Kzlrmak, de Yeşilrmak en de Sakarya, die allemaal in de Zwarte Zee uitmonden (3713 vierkante kilometer).
Over ninety-eight percent of the population is Muslim (Sunni or Alevi), with smaller but still present Christian, Catholic, Greek Orthodox, Syrian Orthodox, and Jewish communities. Commonly spoken languages include standard Turkish, two varieties of Kurdish, Arabic, Laz, Circassian, Albanian, Macedonian, Bulgarian, Romany, and Greek. More than half of the country’s people live in its four biggest cities: Istanbul, Ankara (the capital), Izmir, and Adana.
In 2011 had Turkije de zestiende grootste economie ter wereld, en deze is de afgelopen jaren gestaag gegroeid. De Turkse lira heeft zich goed gehouden ten opzichte van de belangrijkste valuta, en de inflatie is gedaald tot een eencijferig percentage. De buitenlandse investeringen zijn enorm toegenomen en er zijn grote infrastructuurprojecten in een verbazingwekkend tempo gerealiseerd.
Sinds 1922 is Turkije een republiek. De president van Turkije wordt gekozen door de 550 leden van de Grote Nationale Vergadering (Büyük Meclis) in Ankara.
Ooievaars
Het Turkse schiereiland dient als een tussenstation voor de ooievaars, die in de winter in Afrika verblijven en in de zomer in de Balkan en Centraal-Europa. Daarom zijn ooievaars tussen april en september een veelvoorkomend gezicht in het hele land. Hun snavels maken vaak een rammelend geluid wanneer ze tegen elkaar botsen. Er wordt geschat dat er jaarlijks 30.000 broedparen ooievaars Turkije bezoeken, en velen van hen gebruiken hetzelfde nest om nieuwe generaties van de soort groot te brengen.
Ze worden zelden gedood, omdat ze in zowel het christendom als de islam als geluksbrengers worden beschouwd en in het Turks ‘pelgrimsvogels’ worden genoemd. Ooievaars nestelen op allerlei plekken, van schoorstenen en minaretten tot elektriciteitspalen, en sommige gemeenschappen gaan zelfs zo ver dat ze speciale platformen voor de vogels bouwen.
Waar komen de Turken vandaan?
De moderne Turken leiden hun afkomst terug naar Turkse nomadische veehouders die afkomstig waren uit Siberië, China en Centraal-Azië. Deze mensen veroverden uiteindelijk het Anatolische schiereiland en vermengden zich in grote mate met de reeds diverse bevolking van de regio. Uit documenten uit de zesde eeuw voor Christus blijkt dat zij een afzonderlijke groep mensen vormden. Pas in de zesde eeuw na Christus noemden de Chinezen hen officieel “Tu-Keh”, wat “Turken in het westen” betekent.
De Turken begonnen na het jaar 1000 naar het zuiden en westen te trekken. Tegen de tijd dat ze Anatolië bereikten, waren vrijwel allemaal moslims; dit zou later het centrum worden van het machtige Ottomaanse Turkse rijk. De banden tussen de Turken en andere Turkse volken in Centraal-Azië, de Kaukasus, het noordwesten van Iran, het noorden van Irak, het zuiden van Rusland en Xinjiang in West-China zijn nog steeds sterk op het gebied van etniciteit, taal en cultuur.
De moderne Republiek Turkije gebruikt het Turks als officiële taal. Het Turks is echter niet van Indo-Europese of Semitische oorsprong, maar behoort tot de Altaïsche taalfamilie, waartoe naast de Turkse talen ook het Japans, Koreaans en Mongools behoren. Hoewel de taalhervormingen die Atatürk in de beginjaren van de Turkse Republiek doorvoerde en de eeuwenlange isolatie van etnische en taalkundige verwanten in landen als Azerbeidzjan, Turkmenistan en Oezbekistan het voor Turkse Turken moeilijk hebben gemaakt om met hen te communiceren, is het nog steeds mogelijk. Turken identificeren zich vandaag de dag nog steeds met hun Turkse verwanten, en de Turkse regering reageert snel en fel wanneer anderen dat niet doen, bijvoorbeeld wanneer De Oeigoerse Turkse minderheid in China wordt slecht behandeld.







