De Het Dolmabahçepaleis het paleis werd gebouwd tijdens het bewind van sultan I Abdulmecit in de 19e eeuw; dit overdadig versierde paleis ligt aan de Europese oever van de Bosporus. Het Dolmabahçepaleis werd tussen 1843 en 1856 gebouwd, waarbij verschillende Europese kunststromingen werden gecombineerd. Het werd ontworpen door Abdulmecits architect, Karabet Balyan. Het paleis is opgetrokken in drie verdiepingen en heeft een symmetrische plattegrond, met 285 kamers en 43 zalen. Langs de rivier bevindt zich een 600 meter lange pier met twee enorme, monumentale poorten.
Het Dolmabahçepaleis in Istanbul
Het paleis is omgeven door goed onderhouden en keurig verzorgde tuinen, met een enorme ontvangsthal met 56 zuilen, die wordt verlicht door 750 lampen en waar een kristallen kroonluchter van 4,5 ton aan het plafond hangt. De ingang werd gebruikt voor ontmoetingen met en het verwelkomen van de sultans, en tegenover de ceremoniële hal bevond zich de harem. De interieurdecoratie, het meubilair, de zijden tapijten en de gordijnen zijn allemaal in uitstekende staat.
Het paleis heeft een niveau van luxe dat in de meeste andere paleizen niet te vinden is. De muren en plafonds zijn versierd met goud en Europese kunst uit die periode. Overal in het paleis liggen hoogwaardige zijden en wollen tapijten, er zijn handgemaakte voorwerpen uit Zuidoost-Azië te zien en er staan kristallen kandelaars. De mannenhamam (openbaar badhuis) is versierd met albasten marmer, en de harem bevat ook de slaapkamers van de sultan, evenals de vertrekken voor de vrouwen en het personeel. Het Dolmabahçepaleis heeft een bijzondere plaats in de Turkse geschiedenis; de Turkse Republiek en Mustafa Kemal Atatürk overleden op 10 november 1938 in het Dolmabahçepaleis. Zijn kamer is nog steeds te bezichtigen, precies zoals hij hem achterliet.
In het oostelijke deel van het gebouw bevindt zich het Museum voor Schone Kunsten.
Alles over het Dolmabahçepaleis en de omliggende wijk.
Tot de 17e eeuw was het een van de baaien aan de Bosporus. Volgens de mythologie meerde hier het schip van de Argonauten, de Argo, aan, zodat ze op zoek konden gaan naar het Gouden Vlies. In de geschiedenis is het de plek waar sultan Mehmet de Veroveraar zijn schepen aan land bracht voordat hij overstak naar de Gouden Hoorn om Istanbul te veroveren.
Vanaf de zeventiende eeuw werd deze baai geleidelijk opgevuld en omgevormd tot een van de meest bijzondere tuinen van de Bosporus, die tegenwoordig bekend staat als Dolmabahce (opgevulde tuin).
In de loop der tijd lieten verschillende sultans villa’s en paviljoens bouwen voor Dolmabahçe, waardoor het complex uitgroeide tot wat nu bekendstaat als het “waterpaleis van Beşiktaş”.
Het Besiktas Waterside Paleis werd in 1843 gesloopt tijdens het bewind van sultan Abdülmedjid, die het als een verspilling van tijd en geld beschouwde vanwege de houten constructie. Op die plek werd de fundering gelegd voor het huidige Dolmabahçepaleis.
In 1856 was de bouw volledig voltooid, inclusief de buitenmuren. Het Dolmabahçepaleis werd gebouwd op een terrein van meer dan 110.000 vierkante meter, en het hoofdgebouw is slechts een van de zestien afzonderlijke onderdelen. Stallen, molens, apotheken, keukens, volières, een glasblazerij, een gieterij en een patisserie zijn slechts enkele van de gebouwen die deel uitmaken van deze verschillende secties. Tijdens het bewind van sultan Abdülhamid II (1876–1909) kreeg het appartement van de troonopvolger een klokkentoren en tuinhuisjes in de achtertuin.
Karabet en Nikogos Balyan, twee van de beste Ottomaanse architecten van die tijd, bouwden het paleis. Het Harem-i Hümayun, de Muayede (ceremoniehal) en de Mabeyn-i Hümayun (selamlik) vormen het hoofdgebouw van het paleis (het harem). In de Mabeyn-i Hümayun werden de staatszaken behandeld, in het Harem-i Hümayun woonde de sultan, en in de Muayede, die zich in de centrale binnenplaats van het paleis bevindt, werden officiële ceremonies en ontvangsten gehouden.
Als je de kelder meerekent, heeft het Dolmabahçepaleis drie verdiepingen. Hoewel de vorm, de details en de versieringen van het gebouw duidelijk beïnvloed zijn door westerse stijlen, zijn deze op vakkundige wijze geïnterpreteerd door Ottomaanse architecten. De plattegrond is daarentegen een moderne interpretatie van de indeling van een groot, traditioneel Turks huis. Het heeft stenen buitenmuren, bakstenen binnenmuren en houten vloeren. De centrale verwarming en de elektrische installaties van het paleis werden tussen 1910 en 1912 geïnstalleerd, wat aantoont dat men bereid was moderne gemakken te omarmen. Al met al beslaan de 285 kamers, 46 zalen, 6 hamams (Turkse badhuizen) en 68 toiletten van het paleis een totale oppervlakte van 45.000 vierkante voet. De 4.454 vierkante meter De tapijten die op de prachtige parketvloeren lagen, werden geweven in de weverij van het paleis en vervolgens in Hereke, een plaats die bekendstaat om zijn prachtige tapijten.
Wat betreft het doel en de pracht van het gebouw, het meest indrukwekkende deel is de mabeyn, waar de sultan staatszaken behandelt. De Medhal-hal (entree), de kristallen trap die naar de bovenverdieping leidt, de Süfera-hal (ambassadeurszaal), de gastenkamer voor de ambassadeurs en de Rode Zaal, waar de sultan de ambassadeurs ontving, zijn allemaal rijkelijk versierd en ingericht om de historische pracht van het rijk te benadrukken. De Zülvecheyn-hal (twee geplande zalen) biedt toegang tot de persoonlijke vertrekken van de sultan in de mabeyn-vleugel, die zich op de bovenverdieping bevinden. Naast klaslokalen en vergaderzalen bevindt zich in dit deel van het gebouw een prachtige hammam, afgewerkt met Egyptisch marmer.
De Muayede-zaal (feestzaal), die tussen de harem en de Mabeyn ligt, is het meest indrukwekkende en weelderige deel van het Dolmabahçepaleis. De 36 meter hoge koepel en de 4,5 ton zware, in Groot-Brittannië vervaardigde kroonluchter onderscheiden de zaal van de rest van het paleis, dat een vloeroppervlak van 15.000 vierkante meter en 56 zuilen heeft. Zelfs op de koudste dagen zullen gasten zich in de zaal prettig voelen dankzij het centrale verwarmingssysteem, dat warme lucht uit de voet van de zuilen blaast. De gouden troon in de zaal werd traditioneel gebruikt om de sultan te verwelkomen tijdens de feesten ter herdenking van de heilige dagen, wanneer hij belangrijke gasten en leden van het diplomatieke korps ontving. Er waren aparte galerijen voor het diplomatieke personeel, voor mannen en vrouwelijke gasten en het orkest van het paleis.
Locatie van het Dolmabahçepaleis
Hoewel het Dolmabahçepaleis geïnspireerd is op Europese paleizen en in een westerse stijl is gebouwd, de harem het was ontworpen als een afzonderlijk gebied, hoewel de traditionele scheiding tussen openbare en privéruimtes minder strikt was dan tegenwoordig. In tegenstelling tot het Topkapi-paleis, waar een apart gebouw en een afgesloten complex de koninklijke familie huisvesten, maakt deze residentie deel uit van het paleis zelf en is deze bereikbaar via de hoofdgangen van het paleis.
Twee derde van het Dolmabahçepaleis is gewijd aan de harem. Als herinnering aan de toenmalige norm van raciale segregatie worden de doorgangen tussen Mabeyn en Muayede Hall en de harem bewaakt door ijzeren poorten en zware houten deuren. Dit deel bevat de uitgestrekte zalen die worden verlicht door de reflecties van de Bosporus, evenals de slaapkamers van de sultan, zijn vrouwen, concubines, zonen en dochters, en ook de studeerkamer en de ontspanningsruimte. De meest interessante en indrukwekkende kenmerken van de harem zijn het appartement van de Valide Sultan (de moeder van de sultan), de Blauwe en Roze Zalen, de kamers van de sultans Abdülmedjid, Abdülaziz en Resad, de sectie voor de concubines, de kamers voor de hofdames, en de studeerkamer en slaapkamer van de grootmoeder. Atatürk en de vele waardevolle objecten, waaronder meubels, tapijten en kilims, inscripties, vazen, kroonluchters en schilderijen.
Het Dolmabahçepaleis is nu volledig gerestaureerd en voor het publiek toegankelijk. Het DolmabahçepaleisDe belangrijkste tentoonstellingsruimtes omvatten de twee ‘Zalen voor waardevolle objecten’, waar de meest kostbare bezittingen van het paleis worden tentoongesteld; het ‘Gebouw voor de interne schatkamer’, waar voorbeelden uit de collectie Yildiz-porselein van de Nationale Paleizen worden getoond; de ‘Kunstgalerij’, waar een selectie uit de collectie schilderijen van de Nationale Paleizen gedurende langere tijd wordt tentoongesteld; en de ‘Bibliotheek van Abdülmedjid Efendi’ in de Mabe.
DeCentrum voor culturele informatie” is nu gevestigd in de ruimte die voorheen werd gebruikt door de ‘afdeling meubels’ in de ontvangsthal van het paleis. Dit is het centrale punt voor wetenschappelijk onderzoek en publieke presentaties die in het hele land plaatsvinden in verschillende nationale paleizen. De bibliotheek heeft ook een afdeling met naslagwerken voor onderzoekers, die voornamelijk bestaat uit werken die in de 19e eeuw zijn gepubliceerd.
In de open ruimtes tussen de Klokkentoren, de afdeling meubels, de volière, het Harem en de appartementencomplexen Heir Aperient zijn er nu cafés en souvenirwinkels gevestigd. In deze winkels kunnen verschillende ansichtkaarten, reproducties van schilderijen uit de collectie van de Nationale Paleizen en inleidende boeken over de Nationale Paleizen, geschreven door het Cultureel Informatiecentrum, worden gekocht. Tegelijkertijd worden er in de Muayede-zaal en de tuinen nationale en internationale recepties georganiseerd. Dankzij deze veranderingen herbergt het paleis opnieuw musea en culturele evenementen.





