De vestingwerken Rumeli, Yedikule en Anadolu zijn allemaal vertegenwoordigd in het Museum van Vestingwerken (Hisarlar). Van deze drie is het Rumeli-vestingmuseum het meest indrukwekkend. Het is vernoemd naar de 30 hectare grote Rumelihisar, ook wel Bogazkesen (het kasteel dat de keel doorsnijdt) genoemd, in de stad Sariyer.
Het fort Rumeli in Istanbul
De landen die deel uitmaakten van het voormalige Ottomaanse Rijk op het Balkan-schiereiland, werden de naam Rumeli (Diyar-i Rum) Hisar gegeven, wat kan worden vertaald als ‘fort op het land van de Romeinen’. Het fort werd in 1452 gebouwd door sultan Mehmet de Veroveraar, voorafgaand aan de verovering van Istanbul. Het doel was om de scheepvaart op de Bosporus te controleren, een militair-financieel controlepunt te creëren en een sterke verdedigingsbasis op te zetten om aanvallen vanuit het noorden van de Bosporus te voorkomen. Volgens sommige historische bronnen werkten er in die periode ongeveer 300 meesters, 700 tot 800 arbeiders en 200 koetsiers, bootlieden en transporteurs aan het fort. Muslihiddin Aa, de belangrijkste architect van Mehmet II, ontwierp het fort.
Na de voltooiing van het fort werd Firuz Bey verantwoordelijk gesteld voor het kleine garnizoen dat er was gestationeerd. Hij kreeg het commando over de schepen die door de Bosporus voeren, voorbij het fort. Er werden vaak kanonnen opgesteld in de voortuin (Hisar peçe), aan de waterkant, om ervoor te zorgen dat de schepen de vereiste belasting betaalden. Zelfs met de aanwezigheid van de kanonnen slaagden sommige schepen er in 1452 in om door te varen. In 1453 werd de Bosporus echter effectief afgesloten voor scheepvaart.
Na de verovering van Istanbul was het Rumeli-fort niet langer nodig voor militaire doeleinden, en het werd omgebouwd tot een keizerlijk gevangenis en een douanepost. In de loop der tijd ontwikkelde zich binnen de muren van het fort een woonwijk. Zowel een aardbeving in 1509 als een brand in het midden van de 18e eeuw veroorzaakten aanzienlijke schade aan het fort. Onder het bewind van Selim III werden de laatste reparaties aan de gebouwen uit de Ottomaanse periode uitgevoerd (1789–1807). Tot de grootste nog bestaande vestingwerken ter wereld behoren de torens van het Rumeli-fortmuseum. Het fort ligt tegenover het Anadolu-fort, dat sultan Beyazit I in 1394 liet bouwen op het smalste punt van de Bosporus. Het fort werd gebruikt als een soort proefopstelling. de basis voor baanbrekende kanontechnologie. In het Royal Armouries Museum in Fort Nelson, vlakbij de stad Portsmouth, staat een vergelijkbaar kanon tentoongesteld. In 1868 schonk sultan Abdulaziz het 17 ton zware kanon aan de koningin als geschenk. Op de loop van het kanon zijn de Turkse woorden ‘Help O God’ gegraveerd. Murad’s zoon, Muhammad Khan, werd tot sultan gekroond. Dit is een werk van Munir Ali, gemaakt tijdens de islamitische kalendermaand Rajab. Tijdens het bewind van sultan Mehmed II van Turkije (1430–1481), in het jaar 868 (868 = 1464 na Christus), zijn naast de ontsteking ook instructies voor het laden gegraveerd. Toen Sir John Duckworth in 1807 probeerde de Dardanellen te forceren, werd het kanon... ondanks zijn ouderdom beschadigde het zes van zijn schepen.
Kal’a-i Cedid, Kulle-i Cedide, Yenicehisar, Yenihisar, Bogazkesen Kalesi, Bogazkesen Hisar, Nikhisar (Guzelhisar) en Baskesen Hisar zijn slechts enkele van de namen die in de loop der tijd voor het fort van Rumeli zijn gebruikt, sinds het voor het eerst werd gebouwd. Het hout dat bij de bouw werd gebruikt, werd aangevoerd uit Izmit en Karadeniz Ereglisi, terwijl de stenen uit heel Anatolië kwamen. De herbruikte stenen werden gevonden in nabijgelegen Byzantijnse ruïnes. In 1953 gaven president Celal Bayar opdracht aan drie Turkse vrouwelijke architecten – Cahide Tamer, Selma Emler en Mualla Anhegger-Eyüboglu – om het gebouw in zijn oude glorie te herstellen. In 1968 werd het fort onder hun leiding voor het publiek opengesteld. Directoraat van het Hisarlar-museum. De houten huizen in de omgeving werden afgebroken en opnieuw opgebouwd nadat de muren, bastions en kantelen waren vernield. De fortmoskee (die in de 18e eeuw werd verwoest) in het centrum van het fort werd omgebouwd tot een podium, en er werd een zitplaats voor het publiek gecreëerd door de helling aan de overkant te veranderen, hoewel dit historisch gezien niet correct was. Zelfs in 2008 werden er nog steeds muzikale voorstellingen gegeven in de openluchttheaterconstructie die destijds was toegevoegd. Vanwege het risico dat de historische structuur van de waterreservoir zou worden aangetast, werden deze groepen uiteindelijk opgeheven. Deze ronde waterreservoir heeft een diameter van 15,65 meter en diende als fundering. voor de vestingmoskee (Ebu’l Feth-moskee/Bogazkesen-moskee). De Byzantijnse cisterna werd door sultan Mehmed II omgebouwd tot een vestingmoskee. Het Khorasan-mortel dat werd gebruikt in het metselwerk van de cisterna, diende als waterreservoir.
Locatie van het fort Rumeli
De plattegrond van de vesting van de Masjid is vierkant. Op het gebouw bevindt zich een zadeldak van hout. De bolvormige minaret van het gebouw bevindt zich aan de westzijde. Naast deze minaret staat een vervallen minaret die afkomstig is van de oorspronkelijke structuur. Mehmed II, zijn soldaten, leraren en viziers aanbaden en baden hier, in de eerste moskee die ooit in Istanbul werd gebouwd. De minaret van de Masjid werd tot aan de basis gered en na een reconstructie in de stijl van moskeeën uit de Fatih-periode, werd deze in augustus 2015 weer opengesteld voor eredienst.




