PRIVÉ VOORBEZICHTIGING · LUXURY TOUR TURKEY
Van Romos Travel · Sinds 2009Privéreizen. Persoonlijk samengesteld.+90 537 473 99 56
Luxury Tour TurkeyHelp me bij het plannen van mijn reis.
Het Turkse tijdschrift

Mugla, Turkije

Mugla, Turkije: Mugla staat bekend als een plek waar de tijd stilstaat, waar de geschiedenis en de natuur behouden zijn gebleven, en waar de zee en de dennenbossen met elkaar verweven zijn, net als koraalriffen. Het ligt op een smalle landengte tussen de Egeïsche en de Middellandse Zee. Mugla, een stad in het zuiden van de Egeïsche regio, is een populaire toeristische bestemming dankzij de prachtige ligging, het aangename weer en de ongerepte stranden. Van de oudheid tot heden is de rijke geschiedenis en cultuur van de stad levend gehouden. Volgens de rotsgravures in de grotten dateert de eerste menselijke nederzetting in Mugla, die door de e

Mugla, Turkije

Mugla, Turkije 

Mugla staat bekend als een plek waar de tijd stilstaat, waar de geschiedenis en de natuur behouden zijn gebleven, en waar de zee en de dennenbossen met elkaar verweven zijn, net als koraalriffen. Het ligt op een smalle landengte tussen de Egeïsche Zee en de Middellandse Zee.

Mugla, een stad in de zuidelijke Egeïsche regio, is een populaire toeristische bestemming dankzij de prachtige ligging, het aangename weer en de ongerepte stranden. Van de oudheid tot heden is de rijke geschiedenis en cultuur van de stad levend gehouden.

Volgens de rotskunst in de grotten dateert de eerste menselijke nederzetting in Mugla, een regio die door de eeuwen heen het thuis was van vele beschavingen, uit de prehistorie.

Terwijl toeristen genieten van de zon, het strand en de zee in Mugla, kunnen ze ook meer leren over de rijke geschiedenis van de regio door de vele musea en archeologische vindplaatsen in de stad te bezoeken.

Een cultureel centrum in Mugla.

Mugla Culture House (Mugla Kultur Evi) is een populaire toeristische bestemming en een prachtig voorbeeld van traditionele Turkse architectuur. Dit cultuurhuis, dat dateert uit de 1800 en in 1999 door de staat werd overgenomen, is een uitstekende plek om Turkse en Griekse architectuur naast elkaar te bewonderen.

 

Het museum van Mugla

Ons museum beschikt over zalen gewijd aan archeologie, etnografie, gladiatoren en natuurlijke historie, die over twee verdiepingen zijn verdeeld en rondom een open binnenplaats zijn georganiseerd. In het etnografische gedeelte van het museum zijn onder meer weefgetouwen en gereedschapskisten te vinden. De oude stad Stratonikeia heeft zeven grafstenen van gladiatoren geschonken aan de Gladiatorenzaal, en de afdeling archeologie toont fossielen van planten en dieren die 9 miljoen jaar oud zijn.

 

Yagcilar-herberg

Beginning in the 1940s, travelers have been staying at the Yagcilar Inn (Yagcilar Hani). In the city's heyday, it served as a vital hub of commerce. A plane tree provides welcome shade in the courtyard of this inn, which was converted from an old oil mill (or yaghane). Have a cup of tea with us under this plane tree and take a break from your journey.

 

Saburhane-plein

Als een typische nederzetting kenmerkt zich het Saburhane-plein (Saburhane Meydani) door een harmonieuze vermenging van de lokale Turkse en Griekse (of islamitische en christelijke) culturen, evenals door een uniek architectonisch karakter dat is gevormd door de omliggende omgeving. De voormalige gevangenis gaf het plein zijn huidige naam. Met bijna honderd straten, oude herbergen, fonteinen, bazaars, pleinen en moskeeën is het Saburhane-plein een voorbeeld van een ideale stedelijke locatie. Er bevinden zich ook bijna vierhonderd geregistreerde huizen en bijna honderd voorbeelden van burgerlijke architectuur. Als je op een doodlopende straat uitkomt, kun je een binnenplaats met een poort betreden en zo bij enkele huizen komen. De huizen in Mugla, net als de huizen in de omliggende regio, zijn gemakkelijk te herkennen aan hun veranda’s, terrassen, houten decoraties, portieken en ingebouwde badkamers die op een kast lijken.

 
Schoorstenen en huizen in Mugla

De traditionele huizen van Mugla zijn een van de meest herkenbare symbolen van de stad en hun vorm is grotendeels bepaald door de natuurlijke en culturele geschiedenis van de stad. De huizen van Mugla kunnen ruwweg worden ingedeeld in Turkse en Griekse huizen. In tegenstelling tot andere soorten traditionele Turkse architectuur, hebben de huizen van Mugla geen haremlik- en selamlik-gedeeltes. In Turkse huizen, die meestal twee verdiepingen hebben, wordt de verdieping die uitkomt op de tuin de ‘leefverdieping’ genoemd. De meeste Griekse huizen daarentegen zijn stenen gebouwen met twee verdiepingen en een strakke buitenkant. Deze huizen zijn meestal zo ontworpen dat er op de begane grond opslagruimtes zijn en op de tweede verdieping de woonruimtes. Er is geen muur die de huizen die aan de straat of de weg grenzen, wat een duidelijk teken is van de sociale status van de koopmansklasse.

In tegenstelling tot andere regionale woningen, zijn de huizen in Mugla het gemakkelijkst te herkennen aan hun opvallende schoorstenen. De schoorstenen van Mugla zijn sterk beïnvloed door het lokale klimaat. Om te voorkomen dat water en wind binnenkomen, zijn de schoorstenen voorzien van een afdekking aan de bovenkant. Ervaren steenhouwers bouwden de "Mugla-schoorsteen" (Mugla Bacasi), een herkenningspunt in de stad, met behulp van een uniform ontwerp van tegels in Turkse stijl.

De historische Arasta-bazaar

Omdat Mugla alleen via de route Izmir-Aydin-Cine, Tavas-Denizli bereikbaar was, moesten alle karavanen die deze route volgden door de stad reizen. De kamelenkaravanen kwamen de stad binnen via wat nu Sekibasi Street is, en ze verbleven in de herbergen Yagcilar Inn en Kocahan Inn. Dit gebied is nog steeds het commerciële centrum van het beschermde stadsgebied. De karavanen vertrokken vanuit de wijk Saburhane, reisden via de "Yilanli Mountain Road" (Yilanli Dag Yolu) naar Tavas en vervolgden hun reis naar Denizli. Herbergen zoals de Yagcilar Inn (Yagcilar Hani), Ibrahim Inn (Ibrahim Hani), Bacilar Inn (Bacilar Hani), Balcioglu Inn (Balcioglu Hani), Konakalti Inn (Konakalti Hani) en de Kocahan (die niet meer bestaat) waren belangrijke centra van het stadsleven. Ze waren gelegen aan een deel van de oude karavaanroute. De Arasta Bazaar (Carsisi) was de thuisbasis van talrijke gespecialiseerde handelsverenigingen, ofwel ‘gilden’, die specifieke gebieden naar zich vernoemden.

Demirciler Arastası en Bakircilar Arastası worden nog steeds gebruikt. Tabakhane, ten noorden van de Arasta, diende als het belangrijkste handelscentrum van de stad. Talrijke karavanen stopten om de lokale leerproductie te bekijken. Stoffen die op handweefgetouwen werden gemaakt, houtproducten en hoogwaardige kalk, gewonnen uit de Hamursuz-berg, werden ook zeer gewaardeerd door de karavanhandelaren. Arasta, een historisch handelscentrum, ligt op het kruispunt van de noord-zuid- en oost-westroutes op de oude karavaanroute door Mugla, een gebied dat rijk is aan architectuur en waar veel handel wordt gedreven.

 Het grafschrift van de familie Gumuskesen

De gemeenteraad van Milas besloot dit indrukwekkende bouwwerk te laten bouwen als een eerbetoon aan een vooraanstaande burger en zijn of haar familie. Deze persoon kan een heerser of een militaire leider zijn geweest. Aan de oostelijke kant van de Sodra-berg (Sodra Dagi), aan de rand van Milas, bevindt zich deze nederzetting, die ooit de locatie was van de necropolis (begraafplaats) van de oude stad. Door de helling van het terrein verheft de tombe, die is gemaakt van marmer met grijze aders uit de steengroeven van de Sodra-berg, zich op een vlak platform. De kelder, waar de overledenen werden begraven, de begane grond, die werd gebruikt voor religieuze ceremonies en omringd was door zuilen, en de bovenverdieping, die werd ondersteund door dezelfde zuilen vormden de drie belangrijkste delen van de constructie.

Het dak werd gemaakt toen de grote marmeren blokken overliepen en naar binnen kromtrokken. Het was versierd met geometrische en florale motieven om aan te geven hoe belangrijk de persoon was die daar begraven lag en hoe goed het steen was bewerkt.

Deze ongewone en suggestieve architectuurstijl doet denken aan het Mausoleum van Halicarnassus, een van de Nieuwe Zeven Wereldwonderen, en vertoont overeenkomsten met de architectuur in het oostelijke Middellandse Zeegebied en Noord-Mesopotamië (Zuidoost-Anatolië). Het is gebouwd in het midden van de tweede eeuw en de constructie en de decoratie met marmer geven een indicatie van de periode.

 De Kursunlu-moskee

De wijk Mentese Balibey herbergt de historische Kursunlu-moskee (Kursunlu Cami), die dateert uit de Ottomaanse periode. De moskee werd in 1493 gebouwd door Es Seyit Sucaaddin. Architect Serif Efendi ontwierp het voorportaal in het jaar 1900. Rond dezelfde tijd liet Haci Ismail een vergelijkbare minaret bouwen. De grote, met lood beklede koepel van deze moskee, die ooit een madrasa met dertig kamers huisvestte, onderscheidt deze van andere moskeeën in Mugla. De rode verf die werd gebruikt voor de handgesneden decoraties in de moskee, kwam van Rhodos. De belangrijkste muren zijn gemaakt van gladde, in Seltsjuk-stijl gehouwen stenen.

 De Seyh-moskee

De bouw begon in 1565 en sjeik Bedrettin wordt gecrediteerd voor de voltooiing ervan. De minaret werd begin negentiende eeuw gebouwd, tijdens een van de vele restauraties van de moskee. De Seyh-moskee (Seyh Cami) is een van de oudste moskeeën van Mugla en is doordrenkt van traditie en betekenis. Volgens Evliya Celebi, die de moskee in 1671 bezocht, is de Seyh-moskee in Mugla een belangrijk bouwwerk.

 De Yelli-moskee

In de wijk Kepez, ten oosten van de stadsmuur. Deze moskee heeft een centrale koepel en een voorhal die wordt bekroond door twee kruisgewelven. Pendentieven in de vorm van een ruit ondersteunen de koepel. In de noordwestelijke hoek van de westelijke gevel bevindt zich een boog die leidt naar de voorhal (overdekte zuilengang), die omringd is door een rij tegels. Verder kan de moskee worden betreden via een ruime deur aan de oostelijke zijde van het gebouw.

Voor de zuilen, de deurpost en de bogen werd kalksteen gebruikt. De akoestiek in de moskee wordt verzorgd door keramische kubussen die in de muur zijn verborgen, op de hoogte van de ornamenten. De pleisterkubussen die uit het gegoten materiaal zijn gemaakt, zijn grotendeels beschadigd. Het kunstwerk is gemaakt in de jaren 1300.

 De Firuz Bey-moskee

Het gebouw bevindt zich in het hart van de wijk Firuz Paşa en dateert uit 1394. Het staat in het midden van een ruime binnenplaats. Ten zuiden van de moskee, tussen Hisarbasi en Yeldegirmeni, bevindt zich een centraal plein dat wordt omringd door kamers van een madrassa. Vanwege de loden bekleding van de koepel van de moskee staat deze bekend als de "Kursunlu"-moskee. De belangrijkste muren van het gebouw zijn echter gemaakt van groen marmer, waardoor het gebouw ook de alternatieve naam "Gok"-moskee heeft gekregen. De binnenplaats is bereikbaar vanaf de zuid-, noord- en oostkant. Dit gebouw, dat is geïnspireerd op vroege Ottomaanse ontwerpen, heeft een omgekeerde "T"-vormige plattegrond.

Het Yediler-klooster

Het bevindt zich specifiek in het district Milas, in de provincie Mugla, in het dorp Golyaka (Golyaka Koyu), binnen de grenzen van het district Bafa.

Het is het grootste klooster in de omgeving en torent boven de andere uit. Aan de oostelijke kant van het klooster bevindt zich een groot binnenhof en aan de westelijke kant een kleiner binnenhof, beide omgeven door rotsen. Het bovenste kasteel is ommuurd en ligt ten noorden van het kleine binnenhof, terwijl het kleine schuilkasteel op een enkele rots ten zuiden ligt en is versterkt met schietgaten.

In het zuidwestelijke deel bevond zich waarschijnlijk een belangrijk religieus centrum. Er zijn twee gewone kapellen en een grot met een apsis die in de wand is uitgehouwen. Een korte trap voor de westelijke muur van de kapel leidt naar de ondergrondse voorkamer.

Sommige fresco’s beelden het leven, de bediening, de dood en de opstanding van Jezus uit, evenals de begrafenis van Lazarus, de kruisiging van de profeet Jezus, het lege graf en de scène van de Anastasis (opstanding).

Klokkentoren

Haci Kadizade Suleyman Efendi, de eerste burgemeester van Mugla, en zijn vrouw, Pembe Ana, zagen in 1895 tijdens hun reis naar de Hidjaz, in Damascus, een soortgelijke klokkentoren en besloten dat ze er ook een voor hun stad wilden. Om dit te realiseren, huurden ze bekende Griekse architecten in om de huidige klokkentoren te bouwen, die ontworpen werd door Filvarus, de zoon van Mikhail Constantine.

 

De oude stad Myndos  

Myndos, tegenwoordig vaker bekend als Gumusluk, is een van de steden die door oude schrijvers wordt genoemd. Bekend als de ‘bakermat van Carië’, werd het gesticht door koning Mausolus. Het is er niet moeilijk om te komen. Op de grond zijn er bijna geen overblijfselen meer te vinden, behalve enkele Byzantijnse kerken, delen van de stadsmuur, de ruïnes van de vestingwerken op de heuvel, die ten onrechte de Lelegische muur wordt genoemd, en de pier en toren. Overal onder het oppervlak zijn echter nog half begraven zuilen, overblijfselen van mozaïeken en keramische scherven zichtbaar. Sinds de mislukte belegering door Alexander de Grote is deze stad veranderd in een pittoresk vissersdorp.

Het is een van de oudste wijnregio’s. Men geloofde dat het drinken van Myndos-wijn, aangelengd met zeewater, gunstig was voor het spijsverteringsstelsel. Inderdaad, deze praktijk was ook in andere oude samenlevingen gebruikelijk. Het tegenwoordige Myndos, dat vroeger Gumusluk heette, is vooral bekend om zijn mandarijnboomgaarden. Het weven van tapijten is een onderdeel van de cultuur, zij het op een kleinere schaal.

Het vakantieoord Koyunbaba, dat niet ver van de stad Gumusluk ligt, werd in de tijd van het Mausoleum gebruikt als steengroeve. Het is de moeite waard om het eens te bezoeken.

 

Het antieke theater van Bodrum

Het bouwwerk dateert uit de 4e eeuw voor Christus en is een indrukwekkend monument. In de buurt van het noordelijke deel van de oude stad Halicarnassus, op de zuidelijke helling van Goktepe, bevindt zich een begraafplaats die bekendstaat als de necropolis. Alle kenmerkende elementen van het theater uit de periode vóór het Romeinse Rijk zijn aanwezig. Van de klassieke periode van Bodrum is alleen het antieke theater (Antik Tiyatro) bewaard gebleven. Het altaar, waar offers aan Dionysus werden gebracht vóór de spelen, en de openingen tussen sommige van de zitplaatsen, die mogelijk als luifel hebben gediend, zijn twee van de meest interessante aspecten van het theater. Dankzij de afstand van 40 cm tussen elke zitplaats kunnen er in totaal 13.000 mensen in het theater plaatsnemen.

 

De kerk van Kadi Kalesi

De Kadi-kasteelkerk (Kadi Kalesi Kilisesi) heeft een solide fundering, maar wordt desondanks zelden bezocht door de lokale bevolking. De meeste gebouwen zijn opmerkelijk omdat ze overblijfselen zijn uit de Hellenistische periode. Deze bouwwerken waren ooit de plaatsen waar rechters in Bodrum bijeenkwamen. Tijdens het Ottomaanse Rijk was de Kadi-kasteelkerk het centrum van lokale macht en religie. Tijdens het Ottomaanse Rijk diende het als bevoorradingshaven voor de marine en in latere jaren was het een belangrijk knooppunt voor de handel met de naburige eilanden Kos en Kalymnos.

 

Het kasteel van Bodrum

Op dit eiland – dat destijds Zephyirion heette, maar nu een schiereiland is – bevond zich de stad BodrumDaarnaast werden Turkije en het gelijknamige kasteel gebouwd. Rhodos was de thuisbasis van de Johanniterorde, die dit bouwwerk in 1406 liet optrekken. Het kasteel van Bodrum werd gebouwd tijdens de periode van de Johanniterorde en heeft nog steeds zijn oorspronkelijke indeling en karakter behouden. Wat de architectuur van de Johanniterorde betreft, is dit kasteel het enige overgebleven voorbeeld. Het is een uniek stuk geschiedenis en een van de best bewaarde middeleeuwse monumenten ter wereld. Het kasteel is gebouwd met stenen die zijn hergebruikt van het verwoeste Mausoleum, dat ooit werd beschouwd als een van de Zeven Wereldwonderen van de antieke wereld.

Vanaf het moment dat de ridders van Sint-Jan in 1523 Bodrum verlieten, tot aan het begin van de 19e eeuw, gebruikten de Ottomanen het kasteel als gevangenis. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel door de Britten en Fransen beschoten, waardoor er schade ontstond.

Onderwaterarcheologisch museum van Bodrum

Het Bodrum Onderwaterarcheologiemuseum bevindt zich momenteel in het Bodrum-kasteel (Bodrum Sualti Arkeoloji Muzesi). Er is slechts één ander onderwatermuseum ter wereld, en dat bevindt zich ook in Turkije. Het Bodrum Onderwaterarcheologiemuseum behoort tot de belangrijkste musea van dit type. In 1995 won het museum de prijs voor "uitzonderlijke prestatie" bij de verkiezing van het Europese Museum van het Jaar.

Het Onderwaterarcheologiemuseum van Bodrum herbergt de grootste collectie amforen ter wereld, afkomstig uit het oostelijke Middellandse Zeegebied. Het museum heeft 14 verschillende tentoonstellingen. Daarnaast zijn er tentoonstellingen gewijd aan de scheepswrakken van Yassiada en Serce Limani. In de zaal met glazen scherven van de scheepswrakken van Serce Harbour worden drie ton aan glas tentoongesteld, zowel gebroken als intact, dat is geborgen uit het oudste bekende scheepswrak ter wereld, dat in 1025 plaatsvond. Bovendien is hier de grootste collectie islamitisch glas ter wereld te zien.

In het archeologisch museum van Bodrum kunt u de Karyali-prinsessenhal, de Engelse toren, het wrak uit de Oost-Romeinse periode, de tentoonstelling over het Turkse badhuis, de hal met glazen scheepswrakken, de Duitse toren, de hal met munten en sieraden, de glazen hal, de verborgen museumslangenhal, het wrak van de Uluburun, de kerker, de commandotoren en het glazen wrak van Tektas bekijken.

De Amphora-collectie in het Onderwaterarcheologiemuseum van Bodrum is de grootste in zijn soort. De Balta-toren, waar de zaal "Queen Island" zich bevindt, staat direct naast het kruisgewelf.

 
Herdenkingsmuseum en mausoleum

Het mausoleum van Halicarnassus (een grafmonument dat voor Mausolus is gebouwd) is een van de belangrijkste historische bezienswaardigheden. plekken die je zou moeten bezoeken Het mausoleum bevindt zich in Bodrum en wordt algemeen beschouwd als een van de zeven wereldwonderen van de antieke wereld. De bouw begon toen Mausolus, een lid van de Hekatomnos-dynastie, die door de Perzen was aangesteld als gouverneur van de regio Carië, nog in leven was (353 v.Chr.). Na zijn dood voltooide zijn vrouw en zus, Artemisia, het mausoleum.

Het is waarschijnlijk dat Mausolus, die destijds de machtigste heerser was, opdracht gaf voor de bouw van zo’n enorm gebouw, zodat zijn grootsheid voor altijd zou voortleven en zijn naam in herinnering zou blijven.

De Turkse essayist en romanschrijver Cevat Sakir Kabaagacli, ook bekend als ‘De visser van Halicarnassus’, is vrijwel onlosmakelijk verbonden met de stad Bodrum. Toen hij werd gevraagd naar het ontwerp van het mausoleum, schreef hij: “Denk er eens over na!” Door gevestigde normen los te laten, bracht hij vernieuwing teweeg... Wat een bron van frustratie! “Telkens als ik aan deze uitdaging denk, voel ik een soort innerlijke opwinding.”

Het mausoleum is het hoogste bouwwerk op de lijst van de Zeven Wereldwonderen en is 801 voet hoog. Dit komt overeen met de hoogte van een appartementencomplex met 20 verdiepingen, of ongeveer 50 meter.

Volgens historische bronnen is Pytheos de ontwerper van het gebouw. Hij wordt ook genoemd als de ontwerper van de Athena-tempel in het nabijgelegen Priene. Volgens Vitruvius werkten hier de grootste beeldhouwers van de vierde eeuw voor Christus. Bryaxis, een van de beeldhouwers, was oorspronkelijk afkomstig uit Carië; hij was verantwoordelijk voor de standbeelden van de vierpaardswagen van Mausolus en Artemisia, die bovenop het mausoleum staan.

Ondanks de lange geschiedenis van 1500 jaar werd het monument in 1304 verwoest door een aardbeving. Van de zeven wereldwonderen van de moderne tijd is het mausoleum als enige bewaard gebleven.

 
De ruïnes van Stratonicea

De oude stad Stratoniceia werd in de derde eeuw voor Christus gesticht. Seleucus I van Syrië liet zijn zoon Antiochus trouwen met zijn stiefdochter, Stratonice. Nadat Antiochus met zijn stiefmoeder, Stratonice, was getrouwd, vernoemde hij de stad naar haar. Strabo, een beroemde reisbeschrijver, meldde dat de stad vol stond met prachtige architectuur. Archeologische vondsten van munten laten zien dat de stad overging van het gebruik van de munteenheid van Rhodos naar het slaan van eigen munten, tot aan het bewind van Gallienus in 167 voor Christus (253-268 na Christus). De citadel van de stad bevindt zich op de top van de meest zuidelijke berg. Een muur omsluit deze heuveltop. Het kleine tempeltje van de keizer stond op een terras aan de noordelijke helling, net onder de moderne snelweg.

 
De ruïnes van Heracleia in Latmus

In het Grieks bestaat het woord "Latmos". Vanwege de aanwezigheid van de Moedergodin Lada werd dit gebied in het verleden met deze naam aangeduid. De oude Grieken noemden de rivier Lada de rivier Latmos toen ze daar de stad stichtten. Tijdens de tien jaar dat Pleistarchus van de Ptolemaïsche dynastie over de stad regeerde aan het begin van de derde eeuw voor Christus, stond de stad aan de kust van Latmos bekend als Pleistarcheia; later veranderde Lysimachus de naam in Alexandreia. Geen van deze namen bleef echter in gebruik. Hoewel de stichtingsdatum van de stad onbekend is, wordt ze genoemd in de Slag bij Miletus-Magnesia in de 2e eeuw voor Christus. Toen de stad uiteindelijk loskwam van de Romeinse overheersing, steeg haar status aanzienlijk. Er werden veel kerken gebouwd. In de periode dat de stad een belangrijk religieus centrum was, in de 7e en 9e eeuw, werden er kloosters gesticht. De Hellenistische periode was de periode van grootste bloei voor Heracleia aan de Latmus. Lysimachos liet in 287 v.Chr. de stadsmuur uitbreiden, waardoor de totale lengte op 6,5 kilometer kwam.

Na de verlating van Heracleia werden in de eerste helft van de achtste eeuw kloosters en kerken gebouwd. Aan de hand van 170 voorbeelden van rotskunst kunnen we de overgang van het paleolithicum naar het neolithicum volgen.

 
De rotsgraven van Kaunos

Hoewel Kaunos nu bekendstaat als een van de meest fascinerende bestemmingen van Turkije, mede dankzij de rotsgraven, was het ooit een bloeiende havenstad. Door de geleidelijke afzetting van sediment in de zee verloor de stad echter haar strategische ligging. De citadel van de stad, gelegen op een 152 meter hoge heuvel, vormt het kloppende hart. Sommige delen van de stadsmuur in het noorden dateren uit de middeleeuwen. Vanaf de noordelijke kant van de haven loopt een lange muur in zuidelijke richting, langs het dorp Dalyan, en omhoog langs de kliffen die verderop liggen. In de tijd van Mausolus, de bekende satraap van de regio Carië, waar Kaunos ligt, werd het noordelijke deel van de muur gebouwd. Zijn graf bevindt zich in Bodrum, in Turkije, is een van de Zeven Wereldwonderen (Halicarnassus). De muren die in noordwestelijke richting lopen, dateren uit de Hellenistische periode (323 v.Chr. – 30 v.Chr.), terwijl de muren die in zuidoostelijke richting naar de haven lopen, dateren uit de Archaïsche periode (750–475 v.Chr.). Het theater van de oude stad bevindt zich in de buurt van de voet van de Akropolis. Van de overgebleven bouwwerken van de stad behoorde er een tot een kerk in basiliekstijl die ten westen van het theater stond; de andere waren de fundamenten van een Romeins badhuis en een tempel. Vanuit Dalyan kunt u rotsgraven zien die al sinds de 4e eeuw v.Chr. in gebruik waren en later door de Romeinen werden hergebruikt. Er werden enorme vuren aangestoken in de rotsnissen die vanaf de pier zichtbaar waren, waardoor schepen werden geleid. het vervoeren van goederen naar Kaunos, naar de oude haven.

 Het oude Knidos

Knidos is een van de belangrijkste kuststeden in West-Anatolië en maakt deel uit van de regio Rhodos. Het ligt afgelegen op het uiterste punt van het schiereiland Datça, waar de Egeïsche en de Middellandse Zee samenkomen. Hier bevindt zich Kaap Tekir. De welvarende economie van Knidos was grotendeels te danken aan de wijnexport. De stad had twee havens, een voor militair gebruik en een voor de handel, en was beschermd door muren met ronde en hoekige torens. De Dorische tempel, de tempel van Apollo en het altaar, de ronde tempel en het altaar, het vergadergebouw, de Korinthische tempel, de zonnewijzer die het seizoen en de tijd aangaf, het theater, de tempel van Dionysus en de huizen op de helling, het odeon, De heilige plaats van Demeter, de necropolis en het schiereiland Krio zijn allemaal belangrijke gebouwen en gebieden op de archeologische locatie. “Als er Helios is, dan is er ook het kleine stadje Knidos, en daar staat een standbeeld van Aphrodite waar hij trots op kan zijn; het is het standbeeld dat Nikomedes, koning van Bithynië (ten noorden van de Egeïsche regio), onthult en waarmee hij al zijn inkomsten laat zien”, schreef de Britse archeoloog Charles Newton in zijn dagboek terwijl hij in 1858 in Knidos werkte. De sokkel van het naakte Aphrodite-standbeeld van Praxiteles, dat voor Knidos gemaakt is, staat er nog steeds, maar het standbeeld zelf is in de loop der tijd verloren gegaan.

 

De oude stad Tlos

Tlos sloot zich rond de tweede eeuw voor Christus aan bij de Lycische Unie. Tlos was een van de weinige ruïnes die de tijd hebben doorstaan tot de 9e eeuw, omdat het tijdens de Byzantijnse periode bewoond bleef. Het vervoer verliep via de snelweg Fethiye-Korkuteli, door de wijk Kemer, 13 kilometer voorbij het kasteel van het dorp Yaka. Er zijn aanwijzingen dat Lycische stedelijke centra al vanaf de 5e eeuw voor Christus bewoond waren. Er is niets gevonden dat ouder is dan de 2e eeuw voor Christus, dus we weten niet precies wanneer deze steden zijn gesticht, maar het leven in Lycië begon toen. Een bij toeval in Tlos ontdekte bijl ondersteunt dit argument. Men gelooft dat Tlos, destijds bekend als Talaw, toen al bestond. in de tweede eeuw.

 

Het mausoleum van Hekatomnos

Mugla, een van de belangrijkste steden in de regio Carië in het zuidwesten van Anatolië, herbergt het mausoleum en het heiligdom van Hekatomnos (Hekatomnos Anit Mezari ve Kutsal Alani). De Temenosmuur, de erezuil van Menandros, het podium van het heiligdom en de graven zelf vormen samen het genoemde monumentencomplex (de zuilenzaal, de grafkamer, de sarcofaag en de dromos). De monumenten zijn om verschillende redenen bijzonder: het zijn de enige overgebleven bouwwerken van hun soort, ze dateren van een eerdere periode dan het mausoleum van Halicarnassus, het is het monument ter ere van de vader van Mausolus, en ze hebben dezelfde afmetingen als het mausoleum van Halicarnassus. Het werk is van hoge kwaliteit. architectuur en andere belangrijke kunstvormen, zoals beeldhouwkunst en muurschilderingen. Dit maakt het tot het belangrijkste grafmonument uit de oudheid en het symbool van de dodencultus. De ‘Sarcofaag met fresco’s’ is bijzonder omdat het het enige bekende voorbeeld van dit type is dat afkomstig is uit het klassieke en hellenistische Anatolië, en het werd gebouwd voor een bijzonder vooraanstaande persoon.

 

Oude nederzettingen in Xanthos en Letoon (UNESCO-werelderfgoedlijst)

Xanthos ligt in de provincie Antalya, op 46 kilometer afstand van Fethiye, en vlakbij het dorp Kinik. Voordat het in 545 voor Christus onder Perzisch bestuur kwam, fungeerde het als de feitelijke hoofdstad van het oude Lycië. Ongeveer een eeuw later werd de stad door een brand verwoest. De stad werd herbouwd en werd in de tweede eeuw voor Christus de hoofdstad van de Lycische Unie. Vervolgens werd de stad veroverd door de Romeinen en daarna door de Byzantijnen, en bleef het tot de Arabische invasies in de 7e eeuw onder Byzantijns bestuur. Als een cultureel centrum dat de invloed van de Lycische, Hellenistische en Romeinse culturen laat zien, evenals die van eerdere en latere perioden, is deze locatie toegevoegd aan de UNESCO-werelderfgoedlijst. In 1988 werd het op de lijst van beschermd erfgoed geplaatst.

Letoon, gelegen in de huidige provincie Mugla en slechts 4 kilometer van Xanthos, was het religieuze centrum van het oude Lycië. De tempels van Leto, Apollo en Artemis staan op deze heilige plek, samen met de overblijfselen van een klooster, een fontein en een Romeins theater. De tempel van Leto, gewijd aan de moeder van Artemis en Apollo, is de grootste in zijn soort in het westelijke deel van de stad. Deze constructie, ontworpen als een peripteros, meet 30,25 bij 15,75 meter. De tempel van Apollo, die aan de oostkant ligt, is ook in de Dorische stijl gebouwd, maar is niet zo goed bewaard gebleven als de tempel van Leto en meet slechts 27,90 bij 15,07 meter. De tempel van Artemis, de kleinste van de drie, De tweede bezienswaardigheid bevindt zich geografisch gezien in het midden en heeft een afmeting van 18,20 bij 8,70 meter. Letoon en Xanthos zijn twee van de vele plaatsen die op de UNESCO-werelderfgoedlijst staan.

Sedir-eiland

Op het eiland Sedir (Sedir Adasi) bevindt zich een ruïne waarvan de geschatte hoogte tussen de 0 en 15 meter ligt. Vanaf de districten Ula en Akyaka in de provincie Mugla, en het dorp Camli in het district Marmaris, vertrekken er dagelijks boten om toeristen naar dit gebied te brengen.

Het eiland was ooit de thuisbasis van een gemeenschap die bekend stond als de Kedreai, en het ligt in de baai van Keramos. Ooit, tijdens de Turkse periode, stond het eiland bekend als Sehiroglu, maar tegenwoordig heet het Sedir. Hoewel er vroeger mogelijk veel cederbomen op het eiland groeiden, zijn er tegenwoordig geen cederbomen meer te vinden op het huidige Sedir.

Dit driehoekige eiland en de nabijgelegen eilanden Orata en Kucuk Ada hebben een kustlijn die 800 meter lang is. Aan de oostelijke kant van de landengte die de twee helften van Sedir-eiland van elkaar scheidt, vestigde zich voor het eerst een bevolking. Dit gebied is ommuurd en bevat het theater van de stad, religieuze centra, een koninklijke residentie, een haven en andere belangrijke openbare en religieuze gebouwen. Ten oosten daarvan bevindt zich de necropolis, die deel uitmaakt van de havens en andere openbare gebouwen op het vasteland.

In de oudheid werd aangenomen dat Rhodos al het land in de omgeving bezat, inclusief het eiland Sedir. Historisch gezien had Rhodos de meeste macht en invloed over het schiereiland Bozburun, dat deel uitmaakt van het schiereiland Rhodos. In de stad bevinden zich het heiligdom van Apollon, de Grote Basiliek, de Kistak-kerk en de Agora, en er is ook een theater met 2500 zitplaatsen.

 
Idyma

Akyaka, een stadje gelegen in de noordoostelijke hoek van de Golf van Gokova, herbergt de 2500 jaar oude stad Idyma. De ruïnes van Idyma zijn tegenwoordig te zien vanaf het dorp Gokova tot aan de voet van de Kran-berg (Kiran Dagi). Overblijfselen van de citadel (bovenstad) van Idyma, die dateren uit de vierde en derde eeuw voor Christus, zijn te vinden op de heuvel ten noorden van het dorp Gokova. Op de oostelijke helling van de heuvel bevindt zich een necropolis (begraafplaats) waar tragische gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. De graven, uitgehouwen in de rotsen aan de helling, zijn gebouwd in de stijl van huizen, zodat de doden ook na hun dood een soort leven konden voortzetten. Sommige van de rotsgraven zijn op een luxueuzere manier gebouwd dan andere. De architectuur van de tombe is geïnspireerd op de tempels die in veel van de oude steden van Anatolië te vinden zijn. Dit werd gedaan om de verschillen in welvaart in die tijd te benadrukken. Nisdibi, gelegen tussen Akyaka en het dorp Gokova, herbergt een monumentaal rotsgraf dat het best bewaard is gebleven van zijn soort. De Byzantijnse vesting Azmak, die op een nabijgelegen heuvel staat, is vanaf deze weg te zien.

 De rotsgraf van Aminthas    

In Fethiye zijn er veel rotsgraven die in een steile rotswand zijn uitgehouwen; drie daarvan zijn tempels, en de andere tonen de hoogtepunten van de civiele techniek. De ‘Koningsgraf’, een van de drie tempeltypes, is in relatief goede staat bewaard gebleven in vergelijking met de andere twee. Dit Ionische tempeltype met twee zuilen tussen de voorzuilen (antis) is de geplande vorm van de voorgevel van een tempel in de rots; het is vernoemd naar de ‘Graf van Aminthas’ vanwege de inscriptie ‘Aminthas, zoon van Hermapias’ op het centrale deel van de oostelijke voorzuilen en dateert uit de 4e eeuw voor Christus. De andere graven, het symbool van de stad, bevinden zich op dezelfde steile helling in het oosten en zijn de meest indrukwekkende. voorbeelden die informatie geven over de metaalbewerking en houtbewerking in de Lycische regio.

Op het paneel dat naar de tombe leidt, is een deur afgebeeld met vier hoofdpanelen. In de ruimte zelf zijn drie rijen en een plafond te zien, waarbij de binnenkant afwisselend glad en ruw is.

In de 18e en 19e eeuw bezochten veel mensen de oude stad Telmessos (Telmessos Antik Kenti) en de nabijgelegen rotsgraven.

 
Kayaköy

Het dorp Kayakoy ligt slechts 8 kilometer ten zuiden van Fethiye en stond vroeger bekend als Karmilissos. Uit taalkundig onderzoek blijkt dat het dorp in de derde eeuw voor Christus is gesticht, maar er zijn geen voorwerpen gevonden die ouder zijn dan de vierde eeuw voor Christus. Alle gebouwen op de heuvel van het dorp zijn gebouwd door Grieken die er in de tweede helft van de negentiende eeuw en het eerste kwart van de twintigste eeuw kwamen wonen, waarbij ze gebruikmaakten van de bescherming die minderheden werden geboden door het Ottomaanse Rijk. Sinds de bevolkingsuitwisseling tussen Griekenland en Turkije is het dorp verlaten. Door natuurlijke oorzaken lijkt het dorp nu op een spookstad. De houten deuren, ramen en gevels van de huizen zijn vergaan. Voordat het dorp verlaten raakte, werden de naar schatting 350 tot 400 huizen zo gebouwd dat ze elkaar niet in de weg zaten wat betreft het zicht en de lichtinval. De totale vloeroppervlakte van deze gebouwen van 50 vierkante meter was verdeeld over twee verdiepingen. Kelders bevonden zich doorgaans op de begane grond. Regenwater werd opgevangen van de daken en opgeslagen in ondergrondse reservoirs naast de voordeur van elk huis. Er zijn veel kapelletjes tussen de huizen te vinden, evenals twee grote kerken, een school en een douanekantoor.

 
Zeeschildpadden, met name de karetschildpad (Caretta caretta), bij Iztuzu. Strand

Naast het feit dat Iztuzu Beach (Iztuzu Plaj) een van de laatste plekken op aarde is waar je nog karetschildpadden kunt vinden, is het ook pas het tweede strand ter wereld dat in zijn ongerepte, natuurlijke staat is gebleven. De vriendelijke Caretta caretta-schildpadden, die Iztuzu Beach hun thuis noemen, zijn tussen de 1 en 1,5 meter groot en wegen ongeveer 150 kilogram. Deze schattige wezens zwemmen naar het strand, waar ze met hun achterpoten gaten graven waarin ze hun eieren leggen. Na zonsondergang volgen de jonge schildpadden hun natuurlijke instinct en laten ze zich door het maanlicht leiden om hun weg naar de oceaan te vinden. Het is geen gemakkelijke taak, want de jonge schildpadden doen er de tijd voor om bij het water te komen. Ze moeten blijven bewegen tot de zon als ze uitkomen, warmt het een beetje op. De exemplaren die zich niet beschermen tegen de zon en de vogels, sterven. Zelfs nadat ze de oceaan hebben bereikt, bestaat er nog steeds een risico. Ze zijn gedoemd om voedsel voor vissen te worden totdat ze een bepaalde grootte hebben bereikt. Gedreven door hun instincten vinden de weinige karetschildpadden die de volwassenheid bereiken en uitgroeien tot reuzen, uiteindelijk de weg terug naar het strand waar ze zijn geboren.

Tijdens het broedseizoen zijn er geen open vuren of lichtbronnen toegestaan op dit strand, omdat deze de jonge dieren in verwarring brengen en ze van de zee wegleiden. Er mogen geen permanente bouwwerken op het strand worden geplaatst, en de eieren worden verzameld in een veilige omgeving. Milieuactivisten van over de hele wereld komen samen op het strand om tijdens het paarseizoen een kamp op te zetten, en soms organiseren ze een optocht naar het strand.

Oude routes ontdekken

Mugla biedt veel mogelijkheden voor verschillende vormen van toerisme, naast de gebruikelijke strandvakantie. Wandelen is een populaire vorm van toerisme, en er zijn veel bekende wandelroutes uitgezet, zoals de Lycische Weg (Likya Yolu), de Carische Weg (Karia Yolu) en de Kanuni-route (Kanuni Yolu).

One of the 10 best long-distance walking routes in the world is the Lycian Way, which spans 540 kilometers and links 19 ancient cities along its route.

De Lycische Weg, die al duizenden jaren door nomaden wordt gebruikt, begint in Fethiye en loopt door naar Antalya. Reizigers die de Lycische Weg bewandelen, kunnen een mix van Romeinse wegen, oude paden en muilezelpaden verwachten tijdens hun tocht tussen de kust en de bergen. Er zijn natuurlijke schoonheden te bewonderen, zoals de baai van Kabak (Kabak Koyu) en de baai van Cennet (Cennet Koyu), evenals historische bezienswaardigheden zoals Antiphellos, Sdyma, Letoon, Limyra, Simena, Xanthos, Patara, Apollonia, Chimera, Myra, Olympos en Phaselis. Onderweg zijn er ook plaatsen om te overnachten, zoals dorpen, accommodaties of campings.

Een reis die helemaal op uw wensen is afgestemd.

Vertel ons wat.
raakt je.

Geef aan welke data u het liefst zou willen reizen, welke plaatsen u graag zou willen bezoeken en welke details voor u belangrijk zijn. Ons lokale team helpt u bij het samenstellen van de perfecte reis.

Neem contact met ons op via WhatsApp.

Uw reis begint met een gesprek.

Laten we Turkije tot een succes maken.met vriendelijke groet.

Neem contact op met onze reisadviseurs.