WYŁĄCZNY PRZEGLĄD · LUXURY TOUR TURKEY
Romos Travel – działamy od 2009 roku.Indywidualne wycieczki. Organizowane według indywidualnych preferencji.+90 537 473 99 56
Luxury Tour TurkeyZaplanuj moją trasę.
Tureckie czasopismo.

Imponujące budowle tureckie.

Imponujące budowle tureckie: pałace i rezydencje w Stambule. Pałac Dolmabahcze. Dolmabahcze, położone w Stambule, było pierwotnie zatoką po europejskiej stronie Bosforu. Sultan Ahmet I i jego następca, Osman II, stopniowo zasypywali zatokę, aby powiększyć cesarski ogród w 17 wieku. Z tego powodu miejsce to ostatecznie otrzymało nazwę „dolmabahcze”, co oznacza „zasypany ogród”. W tym samym wieku, w 17 wieku, w obrębie ogrodu wzniesiono również pałac nadbrzeżny w Besiktas, będący kompleksem pałacowym. Jednak w XIX wieku, za panowania sułtana Abdülmecida II, pierwotny drewniany pałac został rozebrany, a w jego miejscu wzniesiono pałac Dolmabahcz

Imponujące budowle tureckie.

Imponujące budowle tureckie.

 

Pałace i wille w Stambule.

Pałac Dolmabahcze

Pałac Dolmabahcze, w StambułZatoka, która pierwotnie znajdowała się po europejskiej stronie cieśniny Bosfor, została stopniowo zasypana przez sułtana Ahmeda I i jego następcę, Osmana II, w celu powiększenia cesarskiego ogrodu w 17 wieku. Z tego powodu z czasem zaczęła być nazywana „dolmabahce”, co oznacza „zasypany ogród”. W tym samym wieku, w 17, w obrębie ogrodu wzniesiono również pałac Besiktas, będący częścią kompleksu pałacowego. Jednak w XIX wieku, za panowania sułtana Abdülmecida II, pierwotny drewniany pałac został rozebrany, a w jego miejscu wzniesiono pałac Dolmabahce, który miał służyć jako główna rezydencja cesarska. Po wielu latach spędzonych w pałacu Topkapi w dzielnicy Fatih, rodzina królewska przeniosła się i osiedliła się tam. Sławna rodzina Balyanów, a konkretnie Nikogos i Karabet Balyan, zbudowali pałac Dolmabahcze, który jest jednym z najwspanialszych przykładów stylu neootomańskiego, łączącego elementy sztuki włoskiego i francuskiego renesansu z architekturą barokową i otomańską.

 

Pałac Topkapi

Pałac Topkapi, położony w dzielnicy Fatih w Stambule (na historycznym półwyspie), był w okresie największego rozkwitu imperium osmańskiego centrum administracyjnym i rezydencją cesarską. Po zdobyciu Stambułu przez sułtana Mehmeda II w 1451 roku, w latach 1451–1481 wzniesiono pierwsze budynki pałacu. Najstarszy z nich, Cinili Kosk, znajduje się na pierwszym dziedzińcu, do którego można dotrzeć z placu Hagia Sophia przez Bramę Cesarską (Bab-i Humayun). Budynki pałacu znajdują się na drugim dziedzińcu, do którego prowadzi Brama Środkowa (Bab'us Selam). Do Harem, gdzie mieszkała rodzina cesarska wraz z jej rodziną, prowadzi trzeci dziedziniec. Na samym końcu część budynku stanowi zadaszona ścieżka prowadząca do czwartego kortu, do którego można dostać się przez pomieszczenie, w którym znajduje się kasa.

 

Pawilon Kucuksu

Ogrody cesarskiej rodziny posłużyły jako inspiracja przy budowie pawilonu Kucuksu, który znajduje się po azjatyckiej stronie cieśniny Bosfor, w dzielnicy Kucuksu, należącej obecnie do Beykoz. Na początku 1800, za panowania sułtana Mahmuda, wzniesiono dwupiętrowy pałac z drewna. Dopiero za panowania Abdülmecida, w 19 wieku, pierwotny pałac został rozebrany; wcześniej był on wykorzystywany przez sułtanów Selima III i Mahmuda II. Nikogos Balyan, pochodzący z dobrze znanej rodziny Balyan, był autorem projektu i nadzorował budowę pawilonu Kucuksu. Pawilon jest niewielki, ponieważ został zaprojektowany jako miejsce, z którego sułtani mogli korzystać podczas krótkich wizyt na łonie natury lub podczas polowań. ekspedycje w pobliskim lesie.

 

Pawilony Ihlamur

Dolina Ihlamur, która obecnie znajduje się w dzielnicy Beşiktaş w Stambule, była w 18 wieku popularnym miejscem pikników dla mieszkańców miasta. Jednak w XIX wieku, za panowania sułtana Abdülmecida, rodzina Balyan zleciła budowę pawilonów Ihlamur, a także wielu innych pałaców i pawilonów. Oba pawilony – pawilon ceremonialny i pawilon dla świty – charakteryzują się stylem barokowym.

 

Pawilon Aynalikavak

Jedynym zachowanym elementem dawnego pałacu Aynalikavak jest pawilon o tej samej nazwie. Pałac ten był czwartym co do wielkości w Stambule, po Dolmabahce, Topkapi i Uskudar. Ze względu na swoje położenie w pobliżu dawnej stoczni nad Złotym Rogiem, był nazywany zarówno pałacem stoczniowym (Tersane), jak i pałacem nad Złotym Rogiem. Pierwsze budynki kompleksu powstały w 17 wieku, ale pod koniec 18 wieku pawilon, dzięki licznym dobudowom, zaczął być uważany za pałac. Do tych budowli należy pawilon Aynalikavak, którego początki niektórzy datują na czas panowania sułtana Ahmeda III. Jednak sułtan Selim III nakazał zburzenie znacznej części pałacu, aby rozbudować stocznię. Utwory klasycznej muzyki osmańskiej zostały skomponowane przez tego samego sułtana, który w tym czasie głównie przebywał w pawilonie Aynalikavak. Na pamiątkę jego osoby znany osmański kaligraf wygrawerował na szkle wersy poetyckie.

 

Pawilon w stylu alpejskim.

W 1880 roku sułtan Abdulhamid II przeniósł się z pałacu Dolmabahce do pałacu Yildiz i zlecił budowę wielu nowych obiektów, w tym pawilonu w stylu szwajcarskiej chaty (Sale Kiosk). Raimondo D'Aronco, wybitny włoski architekt tamtych czasów, zaprojektował i nadzorował budowę dobudówki do pałacu. Wielu znanych ludzi, w tym Winston Churchill, Charles de Gaulle i cesarz Wilhelm II, odwiedziło pawilon Sale Kiosk.

Pałace i wille poza granicami Stambułu.

Rolnictwo

Pałac Iszaka Paszy

Pałac Ishak Paszy znajduje się na Szlaku Jedwabnym, 5 kilometrów na wschód od Dogubeyazit, w odległej południowo-wschodniej części kraju. Jest to wyjątkowy przykład architektury holenderskiej z 18 wieku, z okresu „tulipomanii”, i został wzniesiony na zboczu góry. Projekt kompleksu stanowi eklektyczną mieszankę stylów osmańskiego, perskiego, armeńskiego i seldżuckiego. Fasady zdobią płaskorzeźby i rzeźbione elementy kamienne, przypominające sztukę seldżucką. Zgodnie z inskrypcją na drzwiach części haremu, budowa kompleksu została ukończona w 1784 roku przez Ishaka Paszę. Drewno zostało również wykorzystane jako element dekoracyjny, szczególnie przy budowie belek, które zostały uformowane w trójwymiarowe rzeźby o symbolicznym znaczeniu. w sztuce tureckiej. Szach Pacha był pionierem, który zastosował system ogrzewania wzorowany na łaźniach. Wojna i trzęsienie ziemi w 19 wieku spowodowały poważne zniszczenia pałacu, ale w 1992 roku rozpoczęto program renowacji, a do 2000 roku budynek został wpisany na wstępną listę światowego dziedzictwa UNESCO.

 

Amasya

Pałac Hazeranlar  

Pałac Hazeranlar w dzielnicy Yaliboyu w Amasya jest powszechnie uważany za jeden z najpiękniejszych przykładów osmańskiej architektury ludowej z 19 wieku. Hazeran Hanim, znana mieszkanka tego regionu, zleciła budowę pałacu w 1865 roku. W 1986 roku, po gruntownym remoncie, pałac został otwarty dla publiczności jako muzeum etnograficzne.

 

Karabük

Domy w Safranbolu

Safranbolu, miasto położone w północno-wschodniej Turcji, pozwala nam przyjrzeć się domom z okresu panowania Imperium Osmańskiego, pochodzącym z 18 wieku. Safranbolu przypomina serię tarasów ze względu na sposób, w jaki doliny rzeczne ukształtowały krajobraz. Większość domów to dwu- lub trzypiętrowe budynki, wzniesione z połączenia drewna i kamienia. Wiele parterów osmańskich domów z 18 wieku zostało zbudowanych z kamienia. Wyższe piętra, wzmocnione przyporami, są przestronne, mimo że działki są wąskie. Oś domów jest nieznacznie przesunięta między piętrami, co nadaje budynkom lekko skręcony wygląd; wynika to z faktu, że wyższe piętra zostały zbudowane tak, aby wpuszczały jak najwięcej światła słonecznego.

Zamki i fortyfikacje.

Twierdze Stambułu

Mury miejskie Stambułu robią ogromne wrażenie, niezależnie od tego, czy obserwuje się je z morza, czy z lądu. Mury Konstantynopola, najbardziej znane tego typu fortyfikacje ze świata późnego antyku i średniowiecza, zostały wzniesione przez bizantyjskiego cesarza Konstantyna Wielkiego i otaczały miasto ze wszystkich stron. Południowe podejście do miasta było chronione przez mury Marmara, natomiast północną stronę miasta otaczały mury Złotego Rogu. Lądowe mury Konstantynopola chroniły miasto przed wrogami i przetrwały wiele oblężeń przez ponad tysiąc lat, aż do podboju miasta przez Osmanów w 1453 roku. Mury te znajdowały się po zachodniej stronie miasta i rozciągały się na długości około 6 kilometrów, od Morza Marmara. do górnego biegu Złotego Rogu. Wewnętrzne i zewnętrzne mury, wieże oraz fosy, które do dziś zachowały się częściowo, zostały wzniesione przez cesarza Teodozjusza II w pierwszej połowie V wieku. Osmanie wielokrotnie naprawiały i wzmacniały mury miejskie Konstantynopola na przestrzeni wieków, ale nadal stanowią one świadectwo imperialnej przeszłości miasta.

 

Wieża Dziewicza

Wieża Dziewicza (Kız Kulesi) to wieża znajdująca się na niewielkiej wysepce przy południowym wejściu do cieśniny Bosfor, niedaleko wybrzeża Uskudar w Stambule. Od czasów bizantyjskich znana jest jako Wieża Leandra. Na niewielkiej skale przed Uskudar, w starożytnym Chrysopolis, powstała budowla służąca jako urząd celny, gdzie dokonywano odprawy towarów przybywających z Morza Czarnego. Obronne mury wyspy, których pozostałości można dziś zobaczyć w wodzie, niegdyś łączyły ją z azjatyckim lądem. W wieży stacjonował bizantyjski garnizon, gdy Stambuł został zdobyty przez Osmanów w 1453 roku. Ze względu na związek z historią Hero i Leandra, wieża jest często nazywana Wieżą Leandra. trzęsienie ziemi w 1509 roku oraz pożar w 1721 roku przyczyniły się do zniszczenia wieży. Następnie służyła ona jako latarnia morska. Po wykorzystaniu jako stacja kwarantanny, sułtan Mahmud II przeprowadził pierwszy remont wieży w 1832 roku. Następnie zarząd portu przeprowadził kolejny remont w 1945 roku, a ostatecznie w 1998 roku, przygotowując ją do zdjęć do filmu o Jamesie Bondzie „Świat to za mało”.
Wewnątrz wieży znajduje się obecnie popularna kawiarnia i restauracja, które wykorzystują doskonałą lokalizację budynku i jego niezrównany widok na miasto, obejmujący rzymskie, bizantyjskie i osmańskie zabytki. Kilka razy dziennie prywatne łodzie przypływają do wieży, aby wysadzić i odebrać turystów.

 

Wieża Galata 

Dzięki swojej dogodnej lokalizacji, Wieża Galata stała się jednym z najbardziej znanych symboli Stambułu. Rozciąga się z niej wspaniały widok na dzielnice Beyoglu i Karakoy.

W okresie panowania bizantyjskiego cesarza Justyniana, około 507 roku n.e., wieża mogła zostać wzniesiona po raz pierwszy. Genueńczycy nazywali ją Wieżą Chrystusa, natomiast Bizantyjczycy po prostu nazywali ją Wielką Wieżą. Kiedy genueńscy kupcy zamieszkali w dzielnicy Galata i założyli punkty handlowe wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego i Morza Czarnego, wieża przybrała swój obecny kształt.

W wyniku trzęsienia ziemi w 1509 roku wieża uległa uszkodzeniom, ale osmański architekt Hayreddin ją naprawił. Hayreddin brał również udział w renowacji kompleksu sułtana Bayezida II w Edirne. W okresie panowania Sulejmana Wspaniałego w wieży przetrzymywano więźniów, którzy musieli pracować w stoczni Kasimpasa. Pod koniec 16 wieku astrolog Takiyuddin Efendi dobudował na samym szczycie obserwatorium, ale wieża ponownie służyła jako więzienie w latach 1546–1595, za panowania sułtana Murada III.

Wieża pełniła funkcję punktu obserwacyjnego służącego do wykrywania pożarów począwszy od roku 1717. Wcześniej, w 16 wieku, przez krótki czas była wykorzystywana przez wojskową orkiestrę osmańską, Mehter Band. Po pożarze w 1794, wieżę trzeba było odbudować, a następnie dobudowano do niej alkierz (wystający balkon). Wieża spłonęła ponownie w 1831 i została odbudowana, dodając do niej dwa dodatkowe piętra oraz stożkowy dach.

Legendarny osmański lotnik, Hezarfen Ahmet Celebi, jest bohaterem jednej z najbardziej fascynujących opowieści związanych z tą wieżą. Według słynnego osmańskiego podróżnika, Evliyi Celebiego, Hezarfen Celebi używał skrzydeł przymocowanych do ramion, aby przelecieć z wierzchołka wieży do dzielnicy Uskudar. Po tym, jak ludzie zobaczyli, jak dokonuje tego niezwykłego wyczynu, mówi się, że sułtan Murad Chan zaczął go podejrzewać i wysłał do Algierii.

Ta wieża, która ma 66.90 metrów wysokości, jest obecnie popularnym miejsce, które warto odwiedzić będąc turystąZ balkonu rozpościera się wspaniały widok na Stambuł.

 

Diyarbakir

Zamki i twierdza w Diyarbakirze.

Forteca w Diyarbakir została pierwotnie wzniesiona w III wieku n.e., w okresie panowania Rzymian, a następnie została wzmocniona i rozbudowana. Do budowy murów fortecy wykorzystano lokalny bazalt, dzięki czemu stały się one drugimi pod względem szerokości i długości murami obronnymi na świecie, ustępując jedynie Wielkiemu Murowi Chińskiemu. W 2015 roku UNESCO wpisało fortecę w Diyarbakir na listę światowego dziedzictwa.

 

Van.

Zamek w Vanie

Królestwo Urartu wzniosło twierdzę w Van w 9 wieku p.n.e. na wschodnim brzegu jeziora Van, bezpośrednio na ruinach swojej starożytnej stolicy, Tushpy. Od Medów, przez Ormian, Partów, Rzymian, Sasanidów, Persów, Bizantyjczyków, Arabów, Seldżuków, Safawidów, Afszaridów, Osmanów, aż po Rosjan – ten zamek był świadkiem wielu wydarzeń. Na przestrzeni wieków zamek był zajmowany przez różne kultury, a budowla nosi ślady obecności mieszkańców z różnych epok. Na jednym z meczetów, zbudowanym przez sułtana Sulejmana w XV wieku, znajduje się inskrypcja z czasów panowania Kserksesa I, który rządził w V wieku p.n.e.

 

Zamek Hosap

The 17th-century Hosap Castle stands on the Van-Hakkari road in Van province. The rivers in the area inspired the name, which means "beautiful water." Sari Suleyman Mahmudi, chief of the Mahmudi tribe, commissioned the construction of the castle, which served as the seat of power for the province until the Tanzimat reforms of the nineteenth century.

 
Mersin
Zamek Dziewiczy

Obecnie zamek Kizkalesi, zwany również Zamkiem Dziewic, znajduje się na wyspie w prowincji Mersin, w odległości zaledwie 300 metrów od wybrzeża Morza Śródziemnego. Zamek, który został pierwotnie zbudowany w IV wieku p.n.e., przeszedł gruntowną renowację w XIII wieku. Jego północna i zachodnia ściana stanowią doskonały przykład tradycyjnej techniki budowlanej z użyciem regularnych bloków kamiennych. W 13 wieku zamek znalazł się w posiadaniu anatolijskiego emiratu Karamanidów, a następnie w 14 wieku w rękach Osmanów.

Gospody i bazary.

Aksaray

Sultanhani (karawanseraj Alaeddin)

Sultanhani, czyli karawanseraj sułtana Alaedдина Кајкубата I, zbudowany w 1229 roku w okresie panowania Seljuków, jest powszechnie uważany za jeden z najpiękniejszych przykładów architektury seldżuckiej. Kwadratowy, kamienny meczet na dziedzińcu karawanseraju stanowił miejsce wytchnienia dla podróżnych, a szczególnie godny uwagi jest meczet w pobliskim mieście Aksaray, jak również zdobienia na głównej bramie.

 

Stambuł

Wielki Bazar

Wielki Bazar, położony w dzielnicy Fatih w Stambule, jest jednym z najstarszych na świecie zadaszonych targowisk. Zajmuje powierzchnię 30,700 metrów kwadratowych i liczy ponad 4000 sklepów. Pierwotna budowla bazaru pochodzi z 15 wieku, z czasów podboju Stambułu przez sułtana Mehmeda II; sułtan Sulejman Wspaniały rozbudował go później do obecnych rozmiarów w 1701. Na przestrzeni lat bazar ucierpiał w wyniku licznych trzęsień ziemi i pożarów, ale nie wpłynęło to na jego majestat ani znaczenie. Sklepy handlowe działają już od czasów sprzed trzęsienia ziemi w 1896, które doprowadziło do powstania obecnych obiektów. Obecnie ponad 26,000 osób znajduje zatrudnienie dzięki ciągłemu funkcjonowaniu bazaru. jako centrum handlowe. Jest to jedno z najpopularniejszych zabytkowych miejsc na świecie, które każdego dnia przyciąga od 250,000 do 400,000 odwiedzających.

 

Targ Przypraw

Targ Przypraw w dzielnicy Eminönü jest drugim najczęściej odwiedzanym targiem w Stambule. Kompleks Nowego Meczetu, w skład którego wchodził również Bazar Egipski, został zbudowany na zlecenie Hatice Turban Sultan w 1660 roku, a częściowo sfinansowano go z dochodów z egipskiej prowincji Imperium Osmańskiego. przyprawy nadal odgrywają ważną rolę na targu.Oprócz tego, że jest to ważny ośrodek gospodarczy, w mieście znajduje się również wiele innych sklepów, w których można kupić między innymi tureckie słodycze i inne cukierki, biżuterię, pamiątki, a także suszone owoce i orzechy.

 

Edirne

Bazar Ali Paszy

Herseki Semiz Ali Pasza, ostatni wielki wezyr sułtana Sulejmana, zlecił budowę tego bazaru w 1569 roku słynnemu architektowi Sinanowi. Bazar rozciąga się na długości 270 metrów i liczy około 130 sklepów. Obecnie można w nim kupić szeroki asortyment towarów, w tym odzież, obuwie, torby i inne artykuły gospodarstwa domowego, a także pamiątki związane z Edirne.

Karawanseraj Rustema Paszy

Karawanseraj, zbudowany w 1554 na zlecenie Rustema Paszy przez architekta Mimara Sinana, jest wybitnym przykładem architektury osmańskiej z 16 wieku. Na parterze i pierwszym piętrze znajdują się sklepy. Mimo że obecnie jest zamknięty, karawanseraj został odnowiony i po II wojnie światowej funkcjonował jako hotel.

Madrasa (szkoły teologiczne)

Konya

Medresa Karatay

Emir Konii, Dżelaluddin Karataj, zlecił budowę tego budynku w 1251 roku. Szczególnie znane są piękne i bogato zdobione ceramiczne płytki oraz ornamenty, które zdobią wnętrze medresy. Obecnie w muzeum, po jego przebudowie i przekształceniu w Muzeum Sztuki Ceramicznej, można podziwiać płytki, dekoracje i artefakty z okresu panowania Seldżuków.

 

Sivas

Gok Madrasah

Medresa Gok, zbudowana w 1271 roku, jest znana przede wszystkim z dwóch minaretów, które flankują główne wejście po obu stronach. Na minaretach wyryte są motywy przedstawiające zwierzęta, gwiazdy i sylwetki drzew. Ze względu na użycie niebieskich płytek, przypominających niebo („gok” oznacza po turecku „niebo”), budowla otrzymała tę nazwę. Wewnątrz budynku znajduje się tylko jedno dziedzińce, w którym znajduje się basen i fontanna. Dziedziniec jest podzielony na dwie części, z których jedna prowadzi do sal lekcyjnych, a druga do meczetu (mescitu, sali modlitw).

 

Erzurum

Medresa z dwiema wieżami-minaretami.

W mieście Erzurum, we wschodniej Turcji, znajduje się Madrasa z Dwiema Minaretami (Cifte Minareli Medresesi). Prawdopodobnie powstała ona w okresie panowania Seldżuków, w 13 wieku, choć jest to jedynie przypuszczenie. Madrasa jest ważna nie tylko dlatego, że jest największą budowlą tego typu, ale także ze względu na innowacje architektoniczne i dekoracyjne, które reprezentuje. Madrasa, składająca się z dwóch kondygnacji, zajmuje działkę o powierzchni 35 na 40 metrów. Nazwę zawdzięcza dwóm ceglanym minaretom, które wznoszą się na wysokość 26 metrów na północnej fasadzie. Są one osadzone na ośmiokątnych podstawach, które spoczywają na kwadratowych kolumnach. Górna część jest ozdobiona reliefem przedstawiającym palmę, a dolna... na zestawie znajduje się ozdobny medalion z kaligraficznym napisem, przedstawiający imię Allaha, Proroka oraz czterech kalifów.

Budynki poświęcone celom religijnym.

Stambuł

Hagia Sophia

Hagia Sophia, znajdująca się w dzielnicy Sultanahmet na historycznym półwyspie Stambułu, została pierwotnie zbudowana w 537 roku w Konstantynopolu, stolicy Cesarstwa Rzymskiego Wschodniego. Cesarz Rzymski Wschodni Justynian zlecił budowę świątyni, która miała stać się cesarskim kościołem Cesarstwa Rzymskiego. Dzięki największej powierzchni użytkowej ze wszystkich ówczesnych budowli, kościół ten jest często uważany za wzór bizantyńskiego stylu architektonicznego. Isidoros, matematyk i architekt z Miletu, opracował plan jego konstrukcji. Po zdobyciu Stambułu przez sułtana Mehmeda II, kościół Hagia Sophia został przekształcony w meczet. Prawo islamskie zabrania obecności przedstawień figuratywnych, dlatego w kościele... Wnętrze zostało opróżnione, a mozaiki przykryto tynkiem. W ich miejsce zainstalowano elementy islamskie, takie jak minbar i minarety. Po utworzeniu Republiki Tureckiej Hagia Sophia została przekształcona w muzeum. Hagia Sophia, będąca wspólnym obiektem sakralnym dla chrześcijan i muzułmanów, była jednym z najbardziej imponujących muzeów na świecie do 2020 roku. W lipcu 2020 roku, na mocy dekretu prezydenta, Hagia Sophia została ponownie otwarta jako meczet Ayasofya i obecnie stanowi globalny skarb kultury.

 

Aja Iryna (Hagia Irene)

The Hagia Irene church, located in the first courtyard of Topkapi Palace on Istanbul's historical peninsula, was likely constructed in the 4th century. Some accounts, however, place an earlier church on the same site before Constantine I's. Before the original Hagia Sophia was constructed in 360, Hagia Irene was the official church of Constantinople. After the devastating earthquake that struck Constantinople in 740, Hagia Irene was renovated and decorated with mosaics and frescoes during the reign of Emperor Constantine V. However, following the Ottoman conquest of Istanbul in 1453, the church was enclosed within the walls of the Topkapi Palace and began to be used as an arsenal. At the turn of the 20th century, the church was first used as a military museum. It stayed that way until the late 1970s, when it was turned into a concert hall for classical music.

 

Muzeum Kariye (kościół Chora)

Pierwotnie kościół Chora był częścią kompleksu klasztornego położonego na obrzeżach Konstantynopola. Obecnie znajduje się w dzielnicy Edirnekapi w Stambule, znanej jako Kariye. Pierwotnie nosił nazwę Kościół Świętego Zbawiciela na Obszarze Wiejskim, ale po rozbudowie murów miejskich i włączeniu go do miasta, zaczął być znany po prostu jako Chora. W 12 wieku Maria Dukaina, teściowa cesarza bizantyjskiego Aleksego I Komnena, przebudowała kościół, nadając mu obecny wygląd. Słynne mozaiki i freski zostały dodane przez wpływowego bizantyjskiego polityka Teodora Metochitesa w 14 wieku. Jednym z najlepszych przykładów sztuki renesansu paleologów jest mozaiki zdobiące wnętrze kościoła. Po zdobyciu Stambułu kościół został przekształcony w meczet Kariye, a freski i mozaiki w jego wnętrzu pokryto tynkiem. Freski odkryto podczas długotrwałych prac konserwatorskich, które rozpoczęto po przekształceniu meczetu w muzeum w 1945 roku. Meczet Kariye, który został przekształcony w muzeum, a prace konserwatorskie wciąż trwają, pozostanie zamknięty do 2020 roku.

 

Meczet Sułtanahmet (znany również jako Błękitny Meczet)

Meczet Sultanahmet, znany również jako Błękitny Meczet, to działający meczet z okresu Imperium Osmańskiego, położony w dzielnicy Fatih, na placu Sultanahmet. Meczet został zbudowany na początku okresu nowożytnego, między 1609 a 1616, przez sułtana Ahmeda I. Jego wnętrze zdobią bogate mozaiki i kopuły mozaikowe. Miasto Iznik w Turcji słynie z wysokiej jakości płytek Iznik, w których dominującym kolorem jest błękit. Ponad 20,000 płytek z ponad 50 różnymi wzorami tulipanów zdobi dolne partie meczetu. Duża liczba minaretów (sześć) jest kolejnym charakterystycznym elementem, który podkreśla wspaniałość meczetu i bogactwo jego wystroju.

 

Meczet Sulejmana

Wielki architekt Sinan otrzymał zlecenie od sułtana Sulejmana Wspaniałego na budowę meczetu Sulejmanije, jednego z najważniejszych meczetów cesarskich z okresu panowania Imperium Osmańskiego. Meczet Sulejmanije, położony na wzgórzu z widokiem na całe Konstantynopol, jest ogromny i robi wrażenie ze względu na swoje strategiczne położenie. Przed budową meczetu Camlica w 2019 roku był największym meczetem w Stambule.

Van.

Kościół Akdamar

Kościół Akdamar został wzniesiony w latach 915–921 na wyspie Akdamar, która leży na jeziorze Van, w prowincji Van we wschodniej Turcji. Biskup Manuel, będący jednocześnie architektem, został wyznaczony do prowadzenia tego projektu po tym, jak zlecił go Gagik I Ardzruni, król Armenii. Styl „Hripsime” charakteryzuje się wykorzystaniem czerwonego, ciętego tufu i wyglądem przypominającym czterolistną koniczynę. Na zewnętrznych ścianach kościoła znajdują się architektoniczne płaskorzeźby przedstawiające sceny religijne. Powszechnie uważa się je za jedne z najpiękniejszych przykładów sztuki średniowiecznej. Wnętrza kościoła zdobiły freski o tematyce biblijnej. Od 2007 roku kościół pełni funkcję muzeum (od tego czasu jest on zamknięty dla wiernych), ale wciąż jest... otwierany raz w roku na czas nabożeństw religijnych.

 

Antalya

Kościół św. Mikołaja

Myra, starożytne miasto położone w dzisiejszej południowo-wschodniej Turcji, jest miejscem, w którym znajduje się kościół św. Mikołaja – starożytna wschodnorzymska bazylika. Budowla została wzniesiona w 520 roku n.e. na miejscu grobu świętego Mikołaja, który we współczesnych czasach jest znany jako Święty Mikołaj lub Dziadek Mróz. Kościół jest ważny nie tylko jako miejsce kultu, ale także jako znakomity przykład architektury bizantyjskiej i posiada jedne z najpiękniejszych fresków w całej Turcji.

 
Trabzon
Klasztor Sumela

The Orthodox Sumela Monastery can be found in the Zigana Mountains of Trabzon Province, Turkey, which is on the northern Black Sea coast of the country. The exact date of the monastery's construction is unknown, but it is thought to have begun in the 4th century, during the reign of Emperor Theodosius I. The monastery is a stunning structure, built on rocks and accessible via a path through the forest, and is particularly well-known for its 18th-century frescoes depicting biblical scenes from the lives of Christ and the Virgin Mary. The monastery was closed and turned into a museum in 1923, but on August 15, 2010, it hosted an Orthodox Mass for the first time since then.

 EdirneMeczet Selimiye

Ten kwadratowy meczet to arcydzieło architektury, charakteryzujące się pojedynczą, monumentalną kopułą i czterema smukłymi minaretami. Znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Architekt Sinan, który żył w 16 wieku, w okresie największego rozkwitu Imperium Osmańskiego za panowania Sulejmana Wspaniałego, jest bez wątpienia jednym z najważniejszych... słynny architekt z okresu panowania Imperium Osmańskiego. Edirne, niegdyś znane jako Hadrianopolis, było stolicą Imperium Osmańskiego przed Stambułem i jest siedzibą meczetu Selimiye. Meczet Selimiye był, jak sam architekt stwierdził, jego „arcydziełem”. W wieku osiemdziesięciu lat, za panowania sułtana Selima II, zbudował meczet Selimiye (1568–1575).

Talent Sinana jako urbanisty znajduje potwierdzenie w strategicznym położeniu meczetu, dzięki czemu można go podziwiać z daleka. Ten budynek, będący najwspanialszym przykładem meczetu z ośmioma kolumnami, stanowi szczyt jego koncepcji centralnej kopuły, z dużą, centralną kopułą wznoszącą się na ośmiu masywnych kolumnach oraz imponującymi, wnękowymi arkadami między nimi. Typowe dla architektury osmańskiej są strzeliste, eleganckie kopuły i wysokie, smukłe minarety. Meczet Selimiye jest natomiast jednym z najpiękniejszych i najważniejszych historycznie meczetów na świecie. To rozległy kompleks, w skład którego wchodzi meczet, dwa kwadratowe medresy, arkada handlowa (arasta) oraz szkoła teologiczna. ma wymiary 190 na 130 metrów. Konstrukcję podtrzymuje osiem ogromnych kolumn i osiem mniejszych kopuł w stylu muqarnas. Elementy muqarnas rozciągają się na zewnątrz i wznoszą, tworząc efekt przypominający gzyms, a jednocześnie zwiększają przestrzeń pod kopułą, dzięki czemu wzrok naturalnie kieruje się ku niej.

 AnkaraMeczet Haci Bayrama

Ulus, dzielnica położona na obrzeżach cytadeli w Ankarze, jest miejscem, w którym znajduje się meczet Haci Bayram. Pierwszy budynek tureckiego parlamentu został wzniesiony w tej okolicy w 1923. Jest on częścią tradycyjnego, historycznego układu urbanistycznego, który obejmuje również budynki z okresu osmańskiego i wczesnej Republiki, takie jak meczet Haci Bayram i świątynia Augusta. Dzielnica znajduje się na szczycie wzgórza, które niegdyś było kurhanem. Zarówno społeczność wyznająca religie pogańskie, jak i muzułmańska czciły to miejsce od 8 wieku p.n.e., kiedy służyło ono jako akropol starożytnej Ankry.

Meczet Haci Bayram, którego historia sięga 15 wieku, jest jednym z najważniejszych meczetów w Ankarze i nadal odgrywa istotną rolę w życiu religijnym miasta. W XVIII wieku przeszedł on przebudowę, która nadała mu wygląd charakterystyczny dla meczetów z późnego okresu nowożytnego. Brak kopuły i zastosowanie drewnianego stropu to najbardziej charakterystyczne elementy architektoniczne tego meczetu. Projektantem i osobą odpowiedzialną za jego budowę był Mehmet Bey.

 

Zbiorniki wodne i akwedukty.

Stambuł

Bazylika-cysterna 

The Basilica Cistern is Istanbul's largest and oldest underground water reservoir still in use today. Southwest of Hagia Sophia, on First Hill, is where you'll find the cistern. Before the cistern was built, there stood a massive basilica, erected in the third and fourth centuries B.C. during the Early Roman era as a commercial, legal, and artistic hub. In 476, a fire swept through the building and put it out of commission forever. In the early sixth century, during the reign of Emperor Justinian I, the Basilica Cistern was constructed. The cistern supplied water to the Great Palace and other nearby structures, including gardens, courtyards, and palaces. Water piped in from the Belgrade forest, 20 kilometers away, was used to fill the cistern. The Yerebatan Palace (Yerebatan Sarayi) is 138 by 64 meters in size and is held up by 336 columns that were relocated from other ancient structures. It is estimated that 100,000 metric tons of water can be stored in the cistern. Topkapi Palace's water supply came from this cistern, the only ancient cistern still in use in modern times. In 1985, the cistern was renovated, and wooden walking platforms were added; the structure has been a museum since 1987.

 

Uzunkemer (Długi Akwedukt)

W 1563 roku, za panowania sułtana Sulejmana Wspaniałego, architekt Sinan zbudował długi akwedukt jako część systemu zaopatrzenia w wodę Kirkcesme. Było to największe przedsięwzięcie, nad którym pracował ten znany architekt. Budowle należące do tego systemu zostały uszkodzone przez niszczycielskie powodzie, które wystąpiły w tym samym roku, ale szybko je naprawiono. Z tego powodu możemy przypuszczać, że system zaopatrzenia w wodę Kirkcesme został ukończony w 1564 roku. Las w Belgradzie znajduje się w północnej części Stambułu, a ten system zbiera wodę powierzchniową z okolic i transportuje ją do miasta. Zachodnia i wschodnia odnoga to dwie najważniejsze części tego systemu. Długi akwedukt znajduje się w... na zachodzie. System ten składa się łącznie z 33 monumentalnych akweduktów. Jeden z nich, znany jako Długi Akwedukt, posiada 97 oddzielnych łuków, które umożliwiają przeprowadzanie wody pod ziemią. Jego długość wynosi 711 metrów, a wysokość – 25 metrów.

 

Kirikkemer (Zniszczony Akwedukt)

Zniszczony akwedukt Kirikkemer jest częścią systemu wodociągowego Kirikcesme, zaprojektowanego przez Sinana, którego budowa została ukończona w 1564. Aby dostarczać wodę do różnych części miasta, system wodociągowy Kirikcesme wykorzystuje 33 akweduktów i 55,374 metrów rurociągów. Posiada dwie odnogi – jedną prowadzącą na wschód, a drugą na zachód – i zbiera wodę ze źródeł znajdujących się w północnej części miasta. W Kemerburgaz, na wschodniej odnodze systemu, znajduje się zniszczony akwedukt. Ma 207 metrów długości i 35 metrów wysokości, co czyni go najwyższym akweduktem w całym systemie. Trzy z łuków zostały jednoznacznie zidentyfikowane jako pozostałości z późnego okresu rzymskiego. Ze względu na nagłe skręcenie o 90 stopni po pewnym punkcie, akwedukt nazywany jest Kirik (zniszczonym) lub Zakrzywiony akwedukt w Egerze zasłużył na swoje nietypowe, nieco żartobliwe przydomki.

 

Akwedukt Walensa.

Starożytny system dystrybucji wody w Stambule obejmuje akwedukt Walensa. System zaopatrzenia w wodę z Tracji, którego pozostałości zachowały się do dziś, jest największą znaną starożytną siecią dystrybucji wody. Akwedukt Walensa dostarczał wodę z półwyspu trackiego do centrum miasta, gdzie napełniał Nymfeum Maximum na Forum Teodozjusza (plac Beyazit), a następnie zbiornik Binbirdirek. Budowa została ukończona za panowania cesarza rzymskiego Walensa (364–378). Pierwotna długość budowli wynosiła prawdopodobnie około 971 metrów, a jej wysokość około 27 metrów. W średniowieczu system ten był nadal w użyciu, pomimo kilku przerw w dostawie wody spowodowanych trzęsieniami ziemi i wojnami. akwedukt stał się częścią głównego systemu dystrybucji wody w mieście w 15 wieku (w okresie panowania sułtana Mehmeda II).

Szpitale i ośrodki balneologiczne.

Sivas

Meczet i szpital w Divrigi

To całkiem imponujący kompleks składający się z meczetu i szpitala. W prowincji Sivas znajduje się zamek Divrigi, a także meczet i szpital Divrigi. Turan Melek, żona Ahmeta Szaha, założyła dwupiętrowy szpital w latach 1228–1229; architekt Hurrem Szah zaprojektował również meczet. Ahmeta Szaha i Turan Melek pochowano w części szpitala przeznaczonej na grobowce. Charakterystyczne dla tego kompleksu są sklepienia i bogato zdobione ornamenty. Portyki, mihraby, minbary i filary są wystawnie zdobione. Dzięki bogatym przykładom tradycyjnego anatolijskiego kamieniarstwa oraz wyjątkowej architekturze, kompleks został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

 

Amasya

Darussifa (szpital i przytułek)

Darussifa, położony w Amasya w Turcji, nad brzegiem Morza Czarnego, to ośrodek zdrowia i dobrego samopoczucia, który pełni również funkcję schroniska. Został wzniesiony przez Idiz Hatun na początku 14 wieku na cześć jej męża, sułtana Olcayto, w czasach panowania Ilchanatu. Był to ośrodek medyczny, w którym prowadzono zarówno leczenie, jak i edukację, a jego usługi były świadczone pacjentom bezpłatnie, zgodnie z modelem organizacji charytatywnych, powszechnych w kulturze turecko-islamskiej. Darussifa, co oznacza „brama do zdrowia”, jest dosłownym tłumaczeniem arabskiego słowa. Budynek charakteryzuje się sklepionymi korytarzami i pomieszczeniami, a także dziedzińcem z arkadami po dwóch stronach. Jego architektura przypomina tradycyjną szkołę islamską, czyli medresę. Sabuncuzade Serafeddin bin Ali, wybitny lekarz, odbył tam swoje studia medyczne. Napisana przez niego książka, „Kitab-ul Cerrahiya-i lhaniyye” (Księga chirurgii ilchanatu), przyniosła mu sławę. Historia wykorzystywania muzyki jako terapii dla osób cierpiących na choroby psychiczne, sięgająca czasów, gdy budynek pełnił tę funkcję, znajduje odzwierciedlenie we współczesnym wykorzystaniu muzykoterapii. Od 1997 roku budynek pełni funkcję Miejskiej Akademii Muzycznej i nieprzerwanie ją realizuje.

 

Bursa

Starożytne łaźnie termalne w Bursie.

Bursa, znana również jako starożytna Prusa, to historyczne miasto w północno-zachodniej Turcji, słynące z naturalnych, gorących źródeł. Cekirge, wieś w Turcji, jest znana z leczniczych gorących źródeł i posiada liczne tego typu kąpieliska, rozlokowane na terenie całej miejscowości. W VI wieku, za panowania cesarza rzymskiego Justyniana I, wybudowano pierwsze kąpieliska w Cekirge. W kolejnych wiekach, w okresie panowania Osmanów, bizantyjskie, sklepione łaźnie zostały odnowione i rozbudowane przez sułtana Bayezida II, i do dziś przyciągają turystów. Mówi się, że „srebrzysta woda” w Bursie pochodzi z mitycznej góry Olimp w Myzji i jest wykorzystywana w wielu starych łaźniach w mieście. Łaźnie tureckie.

 

Iznik

Łaźnie Ismaila Beja

Uważa się, że Ismail Bey, wpływowy mieszkaniec regionu, wykorzystywał niewielkie łaźnie tureckie (hammam) znajdujące się w pobliżu Bramy Stambulskiej w Izniku jako swoją prywatną łaźnię. Kopuły tych łaźni, które powstały w 15 i 16 wieku, słyną ze swojego piękna.

 
Fontanny
Niemiecka fontanna.

Niemiecka Fontanna (zwana również Fontanną Cesarską) jest jedną z wielu zabytkowych fontann na placu Sultanahmet, w historycznej części Stambułu. W latach 1988–1901 fontanna została wykonana ręcznie w Niemczech, a następnie przetransportowana do Stambułu, gdzie została zmontowana. Cesarz Wilhelm II zlecił budowę ośmiobocznej fontanny w stylu neobizantyjskim jako prezent dla miasta Berlin. Wnętrze kopuły zdobią złote mozaiki.

 Fontanna Mihrisah Sultan.

Fontanna znajduje się w pawilonie w dzielnicy Kucuksu i została wzniesiona w 1806 roku z rozkazu sułtana Selima III, aby upamiętnić jego matkę, sułtankę Mihrisah. Budowla, położona w pobliżu cieśniny Bosfor, stała się symbolem tego obszaru, ponieważ często pojawia się na starych rysunkach przedstawiających tę okolicę.

Wycieczka skrojona na miarę Twoich potrzeb.

Powiedz nam, co.
porusza twoje emocje.

Podaj preferowane terminy, miejsca, które chciałbyś zobaczyć, oraz szczegóły, na których Ci zależy. Nasz lokalny zespół pomoże Ci zaplanować idealną podróż.

Porozmawiaj z nami na WhatsApp ↗

Twoja przygoda rozpoczyna się od rozmowy.

Zróbmy razem coś dla Turcji.twój/twoja/twoje.

Skontaktuj się z naszymi doradcami ds. planowania podróży ↗