Podróż do Kapadocji.
Wyobraźcie sobie to: otwieracie oczy i widzicie krajobraz jak z baśni, z promienistym słońcem wznoszącym się na tle błękitnego nieba. Jeszcze wyżej, powoli wznoszą się w górę balony na gorące powietrze. To jest pierwsze, co widzi większość turystów po przyjeździe do… KapadocjaTo jednak zaledwie przedsmak tego, co ma do zaoferowania kraina pięknych koni.
Kapadocja, Turcja.
Niektóre części miast Aksaray, Nevşehir, Nigde, Kayseri i Kırşehir znajdują się na terenie regionu Kapadocji. Kiedy ludzie słyszą słowo „Kapadocja”, zazwyczaj myślą o takich miejscach jak Uchisar, Göreme, Avanos, Ürgüp, Derinkuyu, Kaymaklı i Ihlara. Wszystkie te miejsca znajdują się na obszarze, gdzie przez miliony lat erozja ukształtowała krajobraz w fantastyczne formy. Bajkowe kominy skalne oraz podziemne miasta i świątynie, które rozciągają się na wiele metrów pod powierzchnią ziemi, tworzą niezwykłą, niemal eteryczną atmosferę.
Dzięki temu, że krajobraz jest podatny na zmiany, stał się tłem dla niezliczonych kultur i cywilizacji. Na jego terenie rozproszone są liczne podziemne miasta, które wydają się być zatrzymane w czasie. Kapadocja przypomina muzeum pod gołym niebem, ponieważ Asyryjczycy, Hetyci, Rzymianie, Bizantyjczycy, wczesni chrześcijanie, muzułmanie i wiele innych grup pozostawiły tu swoje ślady.
Göreme
Göreme, wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1985 roku, emanuje aurą tajemniczości, która wyczuwalna jest w promieniu wielu kilometrów. Wykute w miękkiej skale kościoły, które tu znajdują się, stoją w ciszy, otoczone aurą tajemniczości.
Uważa się, że mieszkańcy Göreme w czasach rzymskich wykorzystywali to miejsce jako nekropolię. W kościołach poświęconych Durmuşowi Kadir, Jusufowi Koç, El Nazar, Sakli, Meryem Ana (Najświętszej Maryi Pannie) i Kiliçlar można poczuć magiczną atmosferę. W skansenie w Göreme św. Bazyli Wielki i jego bracia przyczynili się do harmonijnego połączenia różnych nurtów myśli chrześcijańskiej. Kościół Tokali, klasztor zakonników i zakonnic, kaplica św. Bazylego oraz kościoły św. Barbary, Elmali, Yilanli, Karanlik i Çarikli zachwycają wspaniałymi freskami i skomplikowaną architekturą, dzięki czemu wyglądają tak samo świeżo i żywo, jak w dniu ich budowy.
Zachwycające malowidła ścienne i zdobienia nadal zdobią wnętrza niektórych z tych kościołów, przedstawiając sceny biblijne. Kościół Karanlik i kościół Tokali to dwa z najbardziej znanych obiektów w Muzeum na Wolnym Powietrzu w Göreme. Kościół Tokali wyróżnia się tym, że został zbudowany na zlecenie cesarza i ozdobiony lapis lazuli.
Do wyjątkowych cech należy zaliczyć żywe, barwne malowidła ścienne. Kościół Świętego Krzyża, znany również jako Ciemny Kościół (Karanlik), to niewielka budowla bizantyjska, która pochodzi z późnego 11 lub wczesnego 12 wieku. Swoją nazwę zawdzięcza niewielkiej ilości naturalnego światła, które wpadało przez jedno, małe okno w przedsionku. Brak odpowiedniego oświetlenia przyczynił się jednak do zachowania skarbów kościoła, w tym fresków. W całym kościele i przedsionku można podziwiać dzieła sztuki inspirowane Biblią, które dodają mu koloru i wprawiają w podziw. Nic więc dziwnego, że ten kościół znajduje się na szczycie listy atrakcji każdego turysty.
Uçhisar
Wyobraź sobie, że siedzisz na szczycie ogromnej, porowatej skały, która sięga aż do chmur. Zamek Uçhisar to najlepsze miejsce, z którego można podziwiać krajobraz, chyba że lecisz nad nim balonem, samolotem lub szybujesz jak sokół. W Uçhisar znajduje się Dolina Gołębi, w której znajduje się jedna z najpiękniejszych tras pieszych w całej Kapadocji. Powinieneś przespacerować się wśród gigantycznych formacji skalnych w dolinie, wiedząc, że ukształtowała je sama natura, słuchając przy tym trzepotu skrzydeł gołębi, które opuszczają gniazda i przelatują przez tunele wyżłobione przez potężny nurt strumienia. Obecnie wokół zamku znajdują się sklepy i stragany, w których można kupić różnorodne pamiątki, od dywanów. oraz marmurowe ozdoby, lustra, a także, oczywiście, pyszne suszone orzechy i owoce.
Ürgüp
Z Göreme, położonego na zachodzie, można łatwo dostać się na wschód, gdzie czekają niezliczone skarby Ürgüpu. Jako najbardziej zaludnione miejsce w całej Kapadocji, stanowi ono doskonały punkt wyjścia do zwiedzania niezwykłych krajobrazów tego regionu. Kontrast między tętniącym życiem anatolijskim miasteczkiem, pełnym hoteli, restauracji i sklepów, a pobliskimi jaskiniowymi siedzibami, tworzy unikalny obraz. Charakterystyczną cechą tego obszaru są wzniesione na szczytach skał kamienne rezydencje. Oprócz subtelnej mistyki, która przenika całe miasto, w Ürgüpie znajdują się również jedne z najbardziej popularnych klubów i barów w Kapadocji.
Wioska Mustafapaşa (Sinassos)
Mustafapaşa, miasteczko położone zaledwie 6 kilometrów na południe od Ürgüp, to prawdziwa perła kultury i architektury. Przez wiele lat w regionie Kapadocji pokojowo współżyły różne społeczności, w tym liczni greccy chrześcijanie, znani jako Rûm, i ich muzułmańscy sąsiedzi. Mustafapaşa, niegdyś znane jako Sinasos, jest jednym z takich miejsc; dziś to spokojna oaza, oddalona od zgiełku i tłumów. Wspaniałe rezydencje (konak) zachwycają skomplikowanymi zdobieniami kamiennymi, ukrytymi za imponującymi neoklasycystycznymi fasadami. Krótkim spacerem można przenieść się w czasie i poczuć atmosferę minionych epok.
Minaret meczetu seldżuckiego, wzniesionego w 17 wieku, góruje nad jednym z dwóch głównych placów miasta. Do innych ważnych zabytków należą szkoła Şakir Paşa, zbudowana w czasach panowania Osmanów, oraz imponująca cerkiew św. Konstantyna i Heleny, wzniesiona pod koniec 19 wieku.
W okresie między pierwszym a jedenastym wiekiem wczesni chrześcijanie licznie przybywali do doliny Gomeda, położonej na zachód od Mustafapaşa. Jest to mniejsza wersja doliny Ihlara. Na przestrzeni wieków w żywej skale doliny wydrążono domy, kościoły i jaskinie. Jeśli tam dotrzecie, koniecznie spójrzcie w dół na rzekę, która meandruje przez dolinę.
Ortahisar
Cytadela Ortahisar, położona 6 kilometrów od Ürgüp, to miejsce, które koniecznie trzeba zobaczyć, ze względu na dużą koncentrację znakomitych przykładów lokalnej architektury Kapadocji u jej podnóża. Kościół Üzümlü, znajdujący się po zachodniej stronie, to kolejna atrakcja, której nie można przegapić. W swoim czasie zamek Ortahisar był przełomowym osiągnięciem architektonicznym, ponieważ był jednym z pierwszych przykładów budynku wielopiętrowego. Ogromna formacja skalna przypominająca komin wróżki strzegła karawan podróżujących Szlakiem Jedwabnym w okresie hetyckim. Położony wśród najwyższych punktów w okolicy, zamek ten przenosi w czasie do średniowiecza.
Wzdłuż zboczy doliny rozproszone są wydrążone w skale przestrzenie, wykorzystywane do przechowywania lokalnych produktów, takich jak jabłka i ziemniaki, a także cytrusów importowanych z regionu Morza Śródziemnego. Okoliczne doliny usiane są pięknymi budowlami sakralnymi, takimi jak kościoły i klasztory. Wśród nich znajdują się klasztor Hallaç Deresi oraz kościoły w Balkan Deresi, Tavşanli Deresi, Sarca Deresi i Cambazli Deresi.
Avanos (Vanessa)
Avanos (Vanessa) fascynuje ze względu na swój niezwykły styl życia. Rzeka Kizilirmak od tysięcy lat płynie przez Avanos, a sława miasta jako centrum produkcji ceramiki sięga czasów Hetytów, dzięki tłustej, miękkiej glinie, którą można znaleźć w korytach rzek. Glina, z jej naturalnymi niedoskonałościami, służy do tworzenia unikatowych dzieł sztuki, które następnie są malowane w naturalnych odcieniach, a oczywiście także w kolorze turkusowym, aby podkreślić ich wyjątkowy charakter. Weź udział w warsztatach ceramicznych i stwórz własne, nieoczekiwane arcydzieło, przeglądaj wyroby na tętniącym życiem bazarze lub po prostu zrelaksuj się nad brzegiem rzeki.
Czerwona Dolina (Kizil Vadi)
Jeśli szukasz miejsca, gdzie można podziwiać zapierający dech w piersiach zachód słońca, nie szukaj dalej – wybierz się do Czerwonej Doliny. Zarówno mieszkańcy, jak i turyści tłumnie przybywają do tego miejsca, które znajduje się w pobliżu wsi Çavuşin i Ortahisar, aby podziwiać zachód słońca. Przed zachodem słońca odwiedzający są zachęcani do rozpoczęcia wędrówki przez unikalne formacje skalne, które tworzy czerwony tuf, aby znaleźć się w idealnym miejscu na platformie widokowej i móc w pełni podziwiać to wspaniałe zjawisko.
Çavuşin
Chociaż kolejne miejsce, które odwiedzisz, może nie przyciągać wzroku z daleka, zapewniam, że po wejściu do środka będziesz nim zachwycony. Pobliska wioska Çavuşin znajduje się zaledwie kilka minut jazdy od Göreme. Przejazd przez tę pozornie zwykłą wioskę doprowadzi cię do starożytnych ruin i skalnych formacji, które prowadzą do głównego placu miasta. Podążając wyznaczonymi ścieżkami, dotrzesz do regionu znanego z licznych kościołów i budynków mieszkalnych dla duchowieństwa, gdzie możesz kontynuować zwiedzanie ruin. Tą drogą dotrzesz do najstarszych kościołów, które powstały między 1 a 10 wiekiem. Po półgodzinnym spacerze dotrzesz do kościołów Güllüdere i Kzlçukur, ale... najbardziej fascynujące miejsce czeka na Ciebie u podnóża klifu: kościół św. Jana Chrzciciela, największy i jeden z najstarszych w całej Kapadocji.
Pasabag, znany również jako „Dolina Mnichów”.
Paşabağ, znany również jako „Winnica Mnichów”, znajduje się w odległości około kilometra od drogi Göreme-Avanos, prowadzącej do Zelve. W tym magicznym miejscu można podziwiać formacje skalne przypominające kominy, z których niektóre skrywają lokalne kaplice, a inne – pozostałości dawnych osad ludzkich. Formacje te składają się z tufuli i popiołu wulkanicznego, tworzących stożkowate struktury. „Kapelusze” tych formacji zbudowane są z twardych skał, dzięki czemu są trwalsze niż pozostała część struktury. To właśnie dzięki temu kominy skalne przybrały swój charakterystyczny kształt.
W Paşabağ, w jednej z tych trójgłowych formacji skalnych przypominających kominy, znajduje się kaplica poświęcona świętemu Szymonowi, a także schronienie dla pustelnika. Krzyże zdobią wąski, tunelopodobny korytarz prowadzący do wejścia do celi. Od góry do dołu wyrzeźbiono w tych formacjach skalnych pomieszczenia o długości od 10 do 15 stóp. Spali na kamiennych materacach, a miejscowi mieszkańcy dostarczali im jedzenie, opuszczając wiadra z pożywieniem na linach.
Zelve.
Zelve, jedna z trzech dolin w regionie Zelve, charakteryzuje się największym skupiskiem skalnych formacji przypominających kominy. Najlepszy czas na wędrówkę i zwiedzanie to wczesny poranek. W dolinie znajduje się kilka ważnych kościołów, w tym Balikli i Üzümlü, które ukazują niezwykłą, nieco tajemniczą красоту starożytnego życia monastycznego.
Devrent
Kapadocja to popularny cel turystyczny w środkowej Anatolii, oferujący bogactwo przyrodniczych, historycznych i kulturalnych atrakcji. „Trzy Piękności” – charakterystyczne formacje skalne – są symbolem tego regionu.
„Trzy Piękności” to trzy formacje skalne przypominające kominy, które wyglądają jak ojciec, matka i dziecko. Znajdują się one w dzielnicy Ürgüp w Kapadocji, w centralnej anatolijskiej prowincji Nevşehir.
Gülşehir
Gülşehir, położone 20 kilometrów na północny zachód od Nevşehir i na południe od Kizilirmak (Czerwonej Rzeki), niegdyś znane było jako Zoropassos, a później jako Arapsun za czasów panowania Seldżuków. Ruiny Açksaray znajdują się 3 kilometrów od Gülşehir, ważnego ośrodka biskupiego, znanego z kościołów wykutych w skale z 9 i 10 wieku oraz rzymskich grobowców wykutych w tufie. W tym rejonie można również podziwiać charakterystyczne dla Gülşehir formacje skalne przypominające grzyby. Ważnymi zabytkami religijnymi i architektonicznymi są: Backgammon (Dach Koń), Mały Pałac (Obszar Wielopoziomowej Osady), Czterokolumnowy Klasztor, Budynek z Łukową Kopułą, Dwunastokolumnowy Kościół i Budynek z Schodami. Obecnie turyści piesi chętnie wybierają się w te okolice. Ruiny w Aksaray są atrakcyjniejsze niż inne pobliskie miejsca. Znajduje się tam 7-kilometrowa trasa, która biegnie przez dolinę i stanowi centrum kulturalne oraz sportowe.
Podziemne miasta Kapadocji
Derinkuyu Podziemne Miasto
Podziemne miasto Derinkuyu, położone w dzielnicy Derinkuyu w Nevşehir, jest jedną z największych atrakcji tego regionu. Przez wieki mieszkańcy schronili się tutaj w czasach zagrożenia. Głębokość podziemnego miasta Derinkuyu wynosi około 85 metrów. W tym tajemniczym miejscu można znaleźć obory, piwnice, refektarz, kościoły, kotłownie i inne budowle typowe dla podziemnego miasta. Dodatkowo, na drugim piętrze znajduje się akademia misyjna. Kopuła beczkowa została wybrana jako sufit szkoły, ponieważ nie jest to typowe rozwiązanie w podziemnych osadach. Sale lekcyjne znajdują się po lewej stronie głównego korytarza. Po dotarciu na dno klatki schodowej, po pokonaniu trzeciego i Na czwartym poziomie podziemnego miasta znajduje się kościół w kształcie krzyża. Studnie i szyby wentylacyjne prowadzące do niższych poziomów są niedostępne z wyższych poziomów, a wloty niektórych studni są ukryte na powierzchni, aby zapobiec zatruciu w przypadku ewentualnej inwazji. Podziemne miasto Derinkuyu zostało otwarte dla zwiedzających w 1965 roku, ale obecnie dostępne jest zaledwie 10% jego powierzchni.
Kajmakli Podziemne Miasto
Podróżując na południe od Nevşehir, dotrzecie do dróg prowadzących do podziemnych miast Kaymaklı i Derinkuyu. Podziemne miasto Kaymaklı to labirynt tuneli i pomieszczeń wykutych w ziemi, znajdujących się na ośmiu poziomach pod zamkiem Kaymaklı. Znajdują się tam pomieszczenia mieszkalne, kościół, a nawet cmentarz nad stajnią na pierwszym piętrze. Prawie 100 tuneli łączy powierzchnię z miastem znajdującym się pod ziemią, a mieszkańcy wioski Kaymaklı zbudowali swoje domy wokół nich. Mimo że pod ziemią znajduje się osiem poziomów, dla zwiedzających otwarte są tylko cztery.
Ozkonak Podziemne Miasto
Podziemne miasto Özköynak znajduje się w odległości około 15 mil (24 km) od Avanos. Do jego budowy wykorzystano warstwy tufów powstałych w wyniku erupcji wulkanicznych, co wyjaśnia, dlaczego jest ich tak dużo na północnych zboczach góry. Sieć korytarzy obejmuje duży obszar i jest połączona podziemnymi przejściami.
Komunikacja: Przejścia między poziomami są niezwykle wąskie i długie, w przeciwieństwie do tych w Derinkuyu i Kaymaklı. podziemne miastaWąskie kominy o długości zaledwie 5 cm zapewniają cyrkulację powietrza, gdy zamknięte są drzwi do misternie zdobionych pomieszczeń. W odróżnieniu od typowych rozwiązań stosowanych w podziemnych osadach, w ścianach tunelu wycięto kanały, prawdopodobnie po to, by wylewać na ścigającego wroga gorący olej. Podobnie jak w Kaymaklı i Derinkuyu, podziemne miasto Özkönak posiada kominy wentylacyjne, studnie, fontanny i kamienie do zamykania.
Mazi Podziemne Miasto
Wieś Mazi, znana również pod starożytną nazwą „Mataza”, znajduje się 18 kilometrów na południe od Ürgüp, na wschód od podziemnego miasta Kaymakli. Do podziemnego miasta Mazi prowadzą cztery wyraźnie oddzielne wejścia, a główne z nich to korytarz wyłożony nieregularnymi kamieniami. Ze względu na duży blok kamienny zamontowany w wąskim przejściu, nikt nie może wejść do podziemnego miasta ani z niego wyjść bez pozwolenia. Wnętrze jest celowo wąskie, aby umożliwić płynne przesuwanie się bloku kamiennego. Ze stajni można przejść krótkim korytarzem do kościoła w podziemnym mieście. Kolejny blok kamienny może być użyty do zamknięcia wejścia do tego obszaru. W przeciwieństwie do kościoła w Kaymakli. Podziemne miasto, w którego centralnej części znajdowała się apsida, a fasady zdobiły płaskorzeźby. W Mazi apsida została wykuta w jednym z narożników długiej ściany. Choć prace renowacyjne jeszcze nie dobiegły końca, można już poczuć niepokojącą atmosferę tego miejsca i wyobrazić sobie, jak wyglądało życie tutaj niegdyś, a także podziwiać pomysłowy system wentylacji.
Tatlarin Podziemne Miasto
Tatlarin, miasteczko położone 10 km na północ od dzielnicy Acigol, z podziemnym miastem, kościołami i charakterystyczną architekturą budynków mieszkalnych, jest kolejnym fascynującym miejscem w Kapadocji. Znajduje się na zboczu wzgórza o tej samej nazwie. Nawa kościoła, łącząca dwie główne części budynku, jest obecnie w ruinie. W doskonale zachowanych freskach wyraźnie oddzielone są poszczególne sceny. Podłoga ma ponury odcień szarości, a ściany i postacie są pomalowane na fioletowo, musztardowo i czerwono. Rozmiar pomieszczeń, liczba magazynów z żywnością i duża liczba kościołów w podziemnym mieście, otwartym w 1991 roku, sprawiają, że miejsce to przypomina wojskowy garnizon lub kompleks klasztorny. Podziemne miasto składa się z dwóch kondygnacji. nadal przyjmuje turystów, a jego największą atrakcją jest dostęp do toalety ze spłukiwaniem.
Dolina Ihlara
Dolina Ihlara to miejsce, którego szukasz, jeśli chcesz odwiedzić obszar, w którym jeszcze nigdy nie był człowiek – zarówno pod względem historycznym, jak i geograficznym. Ta 14-kilometrowa dolina od zarania chrześcijaństwa stanowiła ważny ośrodek religijny, o czym świadczy liczna obecność starożytnych świątyń i kościołów rozsianych na jej terenie. Zgodnie z ideałami klasztoru, w skałach na całym obszarze wydrążono kościoły ozdobione freskami. Jeśli chcesz zobaczyć te budowle i zwiedzić ich fascynujące wnętrza, to jesteś w dobrym miejscu. Kościoły Agacalti, Sümbüllü, Yilanli, Kokar, Prenliseki, Eritaş, Direkli, Świętego Jerzego, Karagedik, Ala, Bezirhane, Bahattin Samanli i Batkin to tylko 14 z wielu, które... witamy odwiedzających. Lepiej się przygotujcie, ponieważ zejście po tych 382 stopniach na dno doliny może zająć od dwóch do czterech godzin. Nie zrażajcie się porą dnia; wzdłuż strumienia Melendiz znajdują się altany, gdzie można odpocząć i napić się herbaty, by zmyć kurz z podróży.
Kościół w Selime
Kościół w Selime, składający się z dwóch kondygnacji i sięgający VIII i IX wieku, jest największym kościołem w Kapadocji. Obrazy przedstawiające Chrystusa i Maryję wznoszących się do nieba to tylko jeden z wielu przykładów znajdujących się w katedrze. Tuż na zewnątrz katedry i klasztoru w Selime znajduje się wysoki korytarz, który służył do przeprowadzania wielbłądów. Karawany zatrzymywały się w Selime ze względu na odbywający się tam targ, a wielbłądy były wprowadzane do katedry. Cała budowla została wzniesiona, aby służyć jako schronienie dla wiernych i osób poszukujących miejsca do odpoczynku. Najważniejszym aspektem klasztoru w Selime jest jego rola jako seminarium dla lokalnego duchowieństwa. Ponadto w katedrze w Selime odbył się pierwszy, pełen zgiełku, rytuał. Wpływy bizantyjskie są widoczne w wielu budowlach wykutych w skale, które są przede wszystkim kościołami. Warto również zauważyć, że górne partie katedry zostały zaprojektowane tak, aby przypominały zamek.
Na cześć Haci Bektasiego Veliego.
As the Islamic religion spread to Anatolia, many great Islamic thinkers and scholars made the region their home. Mystic Haci Bektasi Veli, better known today as Hacibektasi, was born in Turkey and converted to Islam. He moved to Anatolia at the end of the 13th century. The central tenets of this sage's philosophy embody the spirit and substance of the Universal Declaration of Human Rights, which was adopted in 1948 and was instrumental in bringing together the various Turkish groups in Anatolia. A 14th-century mosque complex in Hacibektasi, 45 kilometers from Nevşehir, includes the tomb of Haci Bektasi Veli in addition to a mosque, guesthouse, kitchen, wishing tree, and area for ascetics. The building, which is now a museum, is on the UNESCO World Heritage Tentative List.

