PRIVÉ VOORBEZICHTIGING · LUXURY TOUR TURKEY
Van Romos Travel · Sinds 2009Privéreizen. Persoonlijk samengesteld.+90 537 473 99 56
Luxury Tour TurkeyHelp me bij het plannen van mijn reis.
Het Turkse tijdschrift

Indrukwekkende Turkse bouwwerken

Indrukwekkende Turkse architectuur: paleizen en herenhuizen in Istanbul. Het Dolmabahçepaleis. Dolmabahçe, in Istanbul, was oorspronkelijk een baai aan de Europese kant van de Bosporus. Sultan Ahmet I en zijn opvolger Osman II vulden de baai geleidelijk op om de keizerlijke tuin in de 17e eeuw uit te breiden. Hierdoor kreeg het uiteindelijk de naam "dolmabahçe", wat "gevulde tuin" betekent. Het Besiktas-waterfrontpaleis, een paleiscomplex, werd in de 17e eeuw eveneens binnen de tuin gebouwd. Tijdens het bewind van sultan Abdülmecid II in de negentiende eeuw werd het oorspronkelijke houten paleis echter afgebroken en op dezelfde plek werd het

Indrukwekkende Turkse bouwwerken

Indrukwekkende Turkse bouwwerken

 

Paleizen en herenhuizen in Istanbul

Het Dolmabahçepaleis

Dolmabahçe, in Istanboeloorspronkelijk was het een baai aan de Europese zijde van de Bosporus. Sultan Ahmet I en zijn opvolger Osman II vulden de baai geleidelijk op om in de 17e eeuw de keizerlijke tuin uit te breiden. Hierdoor kreeg het uiteindelijk de naam "Dolmabahçe", wat "opgevulde tuin" betekent. In de 17e eeuw werd binnen de tuin ook het Besiktas Waterfront Paleis, een paleiscomplex, gebouwd. Tijdens het bewind van sultan Abdülmecid II in de negentiende eeuw werd het oorspronkelijke houten paleis echter afgebroken en op dezelfde plek werd het Dolmabahçe-paleis gebouwd, dat als het belangrijkste keizerlijke paleis zou dienen. Na vele jaren in het Topkapi-paleis in Fatih verhuisde de koninklijke familie naar deze nieuwe locatie. De beroemde familie Balyan, in het bijzonder Nikogos en Karabet Balyan, bouwde het Dolmabahçepaleis, een van de mooiste voorbeelden van de neoottoomaanse stijl, waarin elementen van de Italiaanse en Franse renaissancekunst werden gecombineerd met barokke en Ottomaanse architectuur.

 

Het Topkapıpaleis

Het Topkapi-paleis, gelegen in de wijk Fatih in Istanbul (het historische schiereiland), was tijdens de bloeiperiode van het Ottomaanse Rijk het administratieve centrum en de keizerlijke residentie. Nadat Fatih Sultan Mehmet in 1451 Istanbul veroverde, werden de eerste paleisgebouwen tussen 1451 en 1481 gebouwd. Het oudste gebouw, de Cinili Kosk, bevindt zich in de eerste binnenplaats, die toegankelijk is vanaf het plein bij de Hagia Sophia via de Keizerlijke Poort, de Bab-i Humayun. De paleisgebouwen bevinden zich in de tweede binnenplaats, die toegankelijk is via de Middenpoort (Bab'us Selam). Het Harem, waar de keizerlijke familie met hun uitgebreide families woonde, is toegankelijk via een derde binnenplaats. Ten slotte, helemaal aan het einde... een overdekte looproute leidt naar de vierde baan, die toegankelijk is via de kluiskamer.

 

Het Kucuksu-paviljoen

De tuinen van de keizerlijke familie dienden als inspiratie voor de bouw van het Kucuksu-paviljoen aan de Aziatische zijde van de Bosporus, in wat nu de wijk Kucuksu in Beykoz is. In de vroege jaren 1800, tijdens het bewind van sultan Mahmut, werd een houten paleis met twee verdiepingen gebouwd. Tijdens het bewind van Abdulmecid in de 19e eeuw werd het oorspronkelijke paleis gesloopt; daarvoor was het gebruikt door de sultans Selim III en Mahmut II. Nikogos Balyan, afkomstig uit de bekende familie Balyan, ontwierp en realiseerde de bouw van het Kucuksu-paviljoen. Het paviljoen is klein omdat het bedoeld was voor de sultans om te gebruiken tijdens hun korte bezoeken aan het platteland of tijdens de jacht. expedities in de nabijgelegen bossen.

 

Ihlamur-paviljoens

De Ihlamurvallei, in wat nu de wijk Besiktas in Istanbul is, was in de 18e eeuw een populaire plek voor inwoners van de stad om te picknicken. Tijdens het bewind van sultan Abdulmecid in de negentiende eeuw gaf de familie Balyan echter opdracht voor de bouw van de Ihlamur-paviljoens, samen met vele andere paleizen en paviljoens. De twee paviljoens, het Ceremoniepaviljoen en het Paviljoen voor het gevolg, zijn beide in barokke stijl ontworpen.

 

Het Aynalikavak-paviljoen

Van het voormalige Aynalikavak-paleis is nu alleen nog het Aynalikavak-paviljoen over. Het was het vierde grootste paleis in Istanbul, na Dolmabahce, Topkapi en Uskudar. Vanwege de ligging nabij de oude scheepswerf aan de Gouden Hoorn werd het aangeduid als zowel het Tersane-paleis (scheepswerf) als het Gouden Hoorn-paleis. De eerste gebouwen van het complex werden in de 17e eeuw gebouwd, maar tegen het einde van de 18e eeuw stond het paviljoen bekend als een paleis, mede dankzij de vele uitbreidingen. Tot deze gebouwen behoort het Aynalikavak-paviljoen, waarvan sommigen denken dat het dateert uit de tijd van sultan Ahmet III. Sultan Selim III liet echter het grootste deel van het paleis afbreken om de scheepswerf uit te breiden. Veel stukken klassieke Ottomaanse muziek werden gecomponeerd door dezelfde sultan, terwijl hij voornamelijk verbleef in het Aynalikavak-paviljoen. Ter nagedachtenis aan hem graveerde een bekende Ottomaanse kalligraaf coupletten op het glas.

 

Chaletpaviljoen

Toen sultan Abdulhamid II in 1880 verhuisde van het Dolmabahçepaleis naar het Yildizpaleis, liet hij veel nieuwe gebouwen bouwen, waaronder een klein paviljoen in Zwitserse stijl (het Sale-paviljoen). Raimondo D'Aronco, een vooraanstaande Italiaanse architect uit die tijd, ontwierp en bouwde een bijgebouw aan het paleis. Veel bekende personen, waaronder Winston Churchill, Charles de Gaulle en keizer Wilhelm II, bezochten het Sale-paviljoen.

Paleizen en landhuizen buiten Istanbul

Landbouw

Het paleis van Ishak Pasha

Het Ishak Pasha-paleis ligt aan de Zijderoute, op 5 kilometer ten oosten van Dogubeyazit, in het afgelegen zuidoosten van het land. Het is een bijzonder voorbeeld van 18e-eeuwse Nederlandse architectuur uit de tijd van de tulpenmanie en werd aan de zijkant van een berg gebouwd. Het ontwerp van het complex is een eclectische mix van Ottomaanse, Perzische, Armeense en Seltsjoekse stijlen. De gevels zijn voorzien van reliëfs en bewerkt steenwerk, wat doet denken aan Seltsjoekse kunst. Volgens de inscriptie op de deur van het Harem-gedeelte werd het complex in 1784 voltooid door Ishak Pasha. Hout werd ook gebruikt als decoratief element, vooral bij de constructie van de balken, die als driedimensionale sculpturen werden uitgevoerd en een symbolische betekenis hadden. in de Turkse kunst. Shak Pacha was de pionier die een verwarmingssysteem introduceerde, gebaseerd op het concept van een badhuis. Oorlog en een aardbeving in de 19e eeuw veroorzaakten aanzienlijke schade aan het paleis, maar in 1992 werd een restauratieprogramma gestart. In het jaar 2000 werd het gebouw opgenomen in de voorlopige lijst van de UNESCO-werelderfgoedlijst.

 

Amasya

Het Hazeranlar-landhuis  

Het Hazeranlar-herenhuis in Yaliboyu, in de buurt van Amasya, wordt algemeen beschouwd als een van de mooiste voorbeelden van de Ottomaanse volksarchitectuur uit de 19e eeuw. Hazeran Hanim, een bekende inwoner van de regio, gaf in 1865 opdracht voor de bouw van het herenhuis. Na uitgebreide renovaties werd het herenhuis in 1986 opengesteld voor het publiek als een etnografisch museum.

 

Karabük

De huizen van Safranbolu

Safranbolu, een stad in het noordoosten van Turkije, biedt ons de mogelijkheid om huizen uit de Ottomaanse periode uit de 18e eeuw te bekijken. Safranbolu lijkt op een reeks terrassen, doordat de rivierdalen het landschap zo hebben gevormd. De meeste huizen zijn twee- of drielaagse gebouwen, gemaakt van een mengsel van hout en steen. Veel van de begane grond van Ottomaanse huizen uit de 18e eeuw zijn van steen gebouwd. De bovenverdiepingen, die door steunpilaren worden ondersteund, zijn ruim, ondanks de beperkte oppervlakte van de percelen. De assen van de huizen zijn iets verschoven tussen de verdiepingen, waardoor de gebouwen een lichtelijk gedraaide uitstraling hebben; dit komt doordat de bovenverdiepingen zo zijn gebouwd dat er zoveel mogelijk zonlicht binnen kan komen.

Kastelen en vestingwerken

De vestingen van Istanbul

De stadsmuur van Istanbul is een indrukwekkend gezicht, zowel vanaf zee als vanaf land. De muren van Constantinopel, de bekendste van hun soort uit de late oudheid en de middeleeuwen, werden gebouwd door de Byzantijnse keizer Constantijn de Grote en omsloten de stad aan alle kanten. De zuidelijke toegangsweg werd beschermd door de muren van de Zee van Marmara, terwijl de noordelijke kant van de stad werd omringd door de muren langs de Gouden Hoorn. De landmuren van Constantinopel beschermden de stad tegen haar vijanden en weerstonden meer dan duizend jaar lang vele belegeringen, totdat de Ottomanen de stad in 1453 veroverden. Deze muren bevonden zich aan de westelijke kant van de stad en strekten zich ongeveer 6 kilometer uit, van de Zee van Marmara. tot aan het bovenste deel van de Gouden Hoorn. De binnen- en buitenmuren, torens en grachten, waarvan delen nog steeds bewaard zijn gebleven, werden in de eerste helft van de vijfde eeuw gebouwd door keizer Theodosius II. De Ottomanen hebben de stadsmuur van Constantinopel in de loop der eeuwen vele malen hersteld, maar deze staat nog steeds als een herinnering aan het keizerlijke verleden van de stad.

 

De Maidentoren

De Kiz Kulesi (de Maidentoren) is een toren op een klein eilandje bij de zuidelijke ingang van de Bosporus, niet ver van de kust van Uskudar in Istanbul. Al sinds de Byzantijnse tijd staat de toren bekend als de Toren van Leander. Op een klein rotsje voor de kust van Uskudar, het oude Chrysopolis, werd een douanekantoor gebouwd om de goederen die vanuit de Zwarte Zee aankwamen, te verwerken. De verdedigingsmuur van het eilandje, waarvan de overblijfselen vandaag de dag nog in het water te zien zijn, verbond het eiland ooit met het Aziatische vasteland. Tijdens de verovering van Istanbul door de Ottomanen in 1453 was er een Byzantijns garnizoen in de toren gelegerd. Vanwege de connectie met het verhaal van Hero en Leander wordt de toren vaak aangeduid als de Toren van Leander. Een aardbeving in 1509 en een brand in 1721 droegen bij aan de ondergang van de toren. Daarna diende de toren als baken. Nadat de toren als quarantainestation had gefungeerd, liet sultan Mahmud II de toren in 1832 voor het eerst renoveren. De havenautoriteit renoveerde de toren vervolgens nogmaals in 1945 en uiteindelijk in 1998, in aanloop naar de opnames van de James Bond-film "The World Is Not Enough".
Een populair café en restaurant is nu in de toren gevestigd en maakt gebruik van de uitstekende locatie van het gebouw en het unieke uitzicht op de Romeinse, Byzantijnse en Ottomaanse periodes van de stad. Meerdere keren per dag varen er privéboten naar de toren om bezoekers af te zetten en op te halen.

 

De Galatatoren 

Vanwege zijn hoge ligging is de Galata-toren een van de bekendste bezienswaardigheden van Istanbul geworden. Vanaf de top heeft men uitzicht over de wijken Beyoglu en Karakoy.

Tijdens het bewind van de Byzantijnse keizer Justinianus, rond 507 na Christus, is de toren mogelijk voor het eerst gebouwd. De Genuezen noemden het de Toren van Christus, terwijl de Byzantijnen het eenvoudigweg de Grote Toren noemden. Toen Genuese kooplieden in de wijk Galata woonden en handelsposten langs de Middellandse Zee en de Zwarte Zee vestigden, kreeg de toren de vorm die hij nu heeft.

Als gevolg van een aardbeving in 1509 raakte de toren beschadigd, maar de Ottomaanse architect Hayreddin restaureerde deze. Hayreddin werkte ook aan de restauratie van het Sultan Bayezid II-complex in Edirne. Tijdens het bewind van Süleyman de Prachtvolle werden in de toren gevangenen ondergebracht die verplicht werden te werken in de Kasimpasa-scheepswerf. Aan het einde van de 16e eeuw voegde de astroloog Takiyuddin Efendi een observatorium toe op de top, maar de toren werd opnieuw als gevangenis gebruikt tussen 1546 en 1595, tijdens het bewind van sultan Murat III.

De toren deed vanaf 1717 dienst als brandwachttoren. Daarvoor was hij in de 16e eeuw kortstondig gebruikt door de Ottomaanse militaire muziekkapel, de Mehter Band. Na een brand in 1794 moest de toren worden herbouwd, waarbij een uitgebouwde galerij (cumba) werd toegevoegd. In 1831 brandde de toren opnieuw af en werd hij herbouwd met twee extra verdiepingen en een kegelvormige bekroning.

De legendarische Ottomaanse vlieger Hezarfen Ahmet Celebi staat centraal in een van de meest fascinerende verhalen die over de toren gaan. Volgens de beroemde Ottomaanse reiziger Evliya Celebi gebruikte Hezarfen Celebi vleugels die aan zijn armen waren bevestigd om van de top van de toren naar Uskudar te vliegen. Nadat men hem deze verbazingwekkende prestatie had zien uitvoeren, zou sultan Murad Khan argwaan hebben gekregen en hem naar Algerije hebben gestuurd.

Deze toren, die 66,90 meter hoog is, is nu een populaire een plek die populair is bij toeristen en die ze graag bezoekenVanaf het balkon heb je een prachtig uitzicht op Istanbul.

 

Diyarbakir

De kastelen en vestingwerken van Diyarbakır

De citadel van Diyarbakir werd oorspronkelijk in de derde eeuw na Christus, tijdens de Romeinse periode, gebouwd en is sindsdien verder versterkt en uitgebreid. Voor de bouw van de citadelmuren werd lokaal basalt gebruikt, waardoor ze na de Chinese Muur de op een na breedste en langste verdedigingsmuren ter wereld zijn. In 2015 voegde UNESCO de citadel van Diyarbakir toe aan de lijst van werelderfgoedlocaties.

 

Van

Het kasteel van Van

Het Urartu-koninkrijk bouwde in de 9e eeuw voor Christus het fort van Van aan de oostelijke oever van het Vanmeer, direct bovenop de overblijfselen van hun oude hoofdstad, Tushpa. Van de Meden tot de Armeniërs, van de Parthen tot de Romeinen, van de Sassaniden tot de Perzen, van de Byzantijnen tot de Arabieren, van de Seltsjoeken tot de Safawiden, van de Afshariden tot de Ottomanen en de Russen: dit kasteel heeft het allemaal meegemaakt. In de loop der eeuwen is het kasteel door vele verschillende culturen bewoond en het gebouw draagt de sporen van de bewoners uit elke periode. Er is een inscriptie uit de regering van Xerxes I, die in de vijfde eeuw voor Christus regeerde, te vinden op een moskee die in de vijftiende eeuw werd gebouwd door sultan Süleyman.

 

Het kasteel van Hosap

Het 17e-eeuwse kasteel Hosap staat aan de Van-Hakkari-weg in de provincie Van. De rivieren in de omgeving waren de inspiratie voor de naam, die ‘mooi water’ betekent. Sari Suleyman Mahmudi, de leider van de Mahmudi-stam, gaf opdracht voor de bouw van het kasteel, dat tot de hervormingen van de Tanzimat in de negentiende eeuw als bestuurscentrum voor de provincie diende.

 
Mersin
Maagdenkasteel

Tegenwoordig kunt u Kizkalesi (het Kasteel van de Maagd) vinden op een eiland in de provincie Mersin, op slechts 300 meter van de kust van de Middellandse Zee. Het kasteel, dat oorspronkelijk in de vierde eeuw voor Christus werd gebouwd, onderging in de dertiende eeuw een belangrijke renovatie. De noordelijke en westelijke muren zijn uitstekende voorbeelden van traditionele constructietechnieken met behulp van blokstenen. In de 13e eeuw viel het kasteel in handen van het Anatolische emiraat van Karamanid, en in de 14e eeuw in handen van de Ottomanen.

Herbergen en markten

Aksaray

Sultanhani (herberg van Alaeddin)

De Sultanhani, een karavanserai die in 1229 werd gebouwd door sultan Alaeddin Kaykubat I tijdens de Seltsjoekse periode, wordt algemeen beschouwd als een van de mooiste voorbeelden van Seltsjoekse architectuur. De vierkante stenen moskee op de binnenplaats van de karavanserai bood reizigers een plek voor spirituele rust, en de moskee in de nabijgelegen stad Aksaray is bijzonder opmerkelijk, net als de gravures op de voorgevel.

 

Istanboel

De Grote Bazaar

De Grote Bazaar, in de wijk Fatih in Istanbul, is een van de oudste overdekte markten ter wereld. Het complex omvat meer dan 4000 winkels, verspreid over een oppervlakte van 30.700 vierkante meter. De oorspronkelijke structuur van de bazaar dateert uit de 15e eeuw, na de verovering van Istanbul door sultan Fatih Mehmet; sultan Süleyman de Grote breidde het complex later uit tot zijn huidige omvang in 1701. De bazaar is in de loop der jaren getroffen door talrijke aardbevingen en branden, maar dit heeft niets afgedaan aan zijn grootsheid of betekenis. De winkels dateren van vóór de aardbeving van 1896, waarna de huidige winkels werden gebouwd. Momenteel werken meer dan 26.000 mensen direct of indirect voor de bazaar. het is tegenwoordig een winkelcentrum. Het is een van de populairste historische bezienswaardigheden ter wereld en trekt dagelijks tussen de 250.000 en 400.000 bezoekers.

 

Kruidenmarkt

De Kruidenbazaar in de wijk Eminönü is de op één na meest bezochte markt van Istanbul. Het complex van de Nieuwe Moskee, waar de Egyptische Bazaar deel van uitmaakte, werd in 1660 opgericht in opdracht van Hatice Turban Sultan en werd deels gefinancierd uit de inkomsten van de Egyptische provincie van het Ottomaanse Rijk. kruiden spelen nog steeds een belangrijke rol op de markt.Naast de economische activiteit herbergt de stad ook tal van andere winkels, waaronder winkels die Turkse lekkernijen en ander snoepgoed, sieraden, souvenirs, gedroogd fruit en noten verkopen.

 

Edirne

De bazaar van Ali Pasa

Herseki Semiz Ali Pasa, de laatste grootvizier van sultan Süleyman, gaf in 1569 opdracht voor de bouw ervan aan de architect Sinan. De bazaar is ongeveer 270 meter lang en telt ongeveer 130 winkels. Tegenwoordig worden er allerlei soorten goederen verkocht, waaronder kleding, schoenen, tassen en andere huishoudelijke artikelen, evenals souvenirs uit Edirne.

Het Rustem Pasha-karavanserai

Het herberggebouw, dat in 1554 op verzoek van Rustem Pasha werd gebouwd door de architect Mimar Sinan, is een uitstekend voorbeeld van Ottomaanse architectuur uit de 16e eeuw. Op de begane grond en de eerste verdieping bevinden zich winkels. Hoewel het gebouw momenteel gesloten is, is het gerenoveerd en na de Tweede Wereldoorlog als hotel gebruikt.

Madrasa (theologische scholen)

Konya

Karatay-medrese

De emir van Konya, Celalettin Karatay, gaf in 1251 opdracht voor de bouw ervan. De mozaïeken en versieringen van de madrasa staan vooral bekend om hun schoonheid en de ingewikkelde details. Mozaïeken, decoraties en artefacten uit de Seltsjoekse periode zijn nu te zien, nadat het museum is omgebouwd tot het Museum voor Mozaïekkunst.

 

Sivas

Gokken in een madrasa.

De Gok Madrasa, die in 1271 werd gebouwd, is bekend om de twee minaretten die aan weerszijden van de hoofdingang staan. Op de minaretten zijn afbeeldingen van dieren, sterren en silhouetten van bomen aangebracht. Door het gebruik van blauwe tegels die aan de lucht doen denken ("gok", wat "lucht" betekent in het Turks), kreeg het gebouw deze naam. Het gebouw heeft slechts één binnenplaats, met daarin een zwembad en een fontein. De binnenplaats is in tweeën verdeeld, waarbij de ene helft leidt naar de klaslokalen en de andere naar de masjid (mescit, de gebedsruimte).

 

Erzurum

De Madrasa met de twee minaretten

In de stad Erzurum, in het oosten van Turkije, bevindt zich de Twin Minaret Madrasa (Cifte Minareli Medresesi). De madrasa dateert waarschijnlijk uit de Seltsjoekse periode van de 13e eeuw, maar dit is slechts een vermoeden. De madrasa is niet alleen belangrijk omdat het de grootste constructie van zijn soort is, maar ook vanwege de architectonische en decoratieve vernieuwingen die het vertegenwoordigt. De madrasa, die twee verdiepingen heeft, beslaat een stuk grond van 35 bij 40 meter. Het monument dankt zijn naam aan de twee identieke bakstenen minaretten die 26 meter hoog zijn en aan de noordelijke gevel staan. Ze zijn bevestigd aan achthoekige bases die bovenop vierkante zuilen rusten. Het bovenste deel is versierd met een reliëf van een palmenboom, terwijl het onderste deel de set bevat een decoratief medaillon met kalligrafische inscripties van Allah, de profeet en de vier kaliefen.

Gebouwen die aan religie zijn gewijd.

Istanboel

Hagia Sophia

De Hagia Sophia, gelegen in de wijk Sultanahmet op het historische schiereiland van Istanbul, werd oorspronkelijk in 537 gebouwd in Constantinopel, de hoofdstad van het Oost-Romeinse Rijk. De Oost-Romeinse keizer Justinianus gaf opdracht tot de bouw van wat de belangrijkste kerk van het Romeinse Rijk zou worden. Met de grootste overdekte ruimte van alle gebouwen uit die tijd wordt de kerk vaak beschouwd als een toonbeeld van Byzantijnse architectuur. Isodoros, een wiskundige en architect uit Milete, ontwierp de plattegrond van het gebouw. Na de verovering van Istanbul door sultan Fatih Mehmet werd de Hagia Sophia omgebouwd tot een moskee. Volgens de islamitische wet is het niet toegestaan om figuurlijke kunst in een moskee te hebben, dus de kerk werd... Het interieur werd gestript en de mozaïeken werden bedekt met pleister. In plaats daarvan werden islamitische elementen, zoals een minbar en minaretten, geïnstalleerd. Toen de Turkse Republiek werd opgericht, werd de Hagia Sophia omgebouwd tot een museum. De Hagia Sophia, een gezamenlijk christelijk en islamitisch tempelcomplex, was tot 2020 een van de meest indrukwekkende musea ter wereld. Met het presidentieel decreet van juli 2020 werd de Hagia Sophia opnieuw opengesteld voor eredienst als de Ayasofya-grote moskee, en dient het nu als een wereldwijd cultureel erfgoed.

 

Aya Irini (Hagia Irene)

The Hagia Irene church, located in the first courtyard of Topkapi Palace on Istanbul's historical peninsula, was likely constructed in the 4th century. Some accounts, however, place an earlier church on the same site before Constantine I's. Before the original Hagia Sophia was constructed in 360, Hagia Irene was the official church of Constantinople. After the devastating earthquake that struck Constantinople in 740, Hagia Irene was renovated and decorated with mosaics and frescoes during the reign of Emperor Constantine V. However, following the Ottoman conquest of Istanbul in 1453, the church was enclosed within the walls of the Topkapi Palace and began to be used as an arsenal. At the turn of the 20th century, the church was first used as a military museum. It stayed that way until the late 1970s, when it was turned into a concert hall for classical music.

 

Het Kariye-museum (de Chora-kerk)

De Chora-kerk, oorspronkelijk gebouwd als onderdeel van een kloostercomplex buiten de stadsmuren van Constantinopel, bevindt zich nu in de wijk Edirnekapi in Istanbul, die bekend staat als Kariye. De oorspronkelijke naam was de Kerk van de Heilige Verlosser in het Platteland, maar nadat de stadsmuren waren uitgebreid en de kerk deel was gaan uitmaken van de stad, werd deze eenvoudigweg bekend als Chora. In de 12e eeuw liet Maria Dukaina, de schoonmoeder van de Byzantijnse keizer Alexius Komnenos, de kerk herbouwen in zijn huidige vorm. De beroemde mozaïeken en fresco's werden in de 14e eeuw toegevoegd door de invloedrijke Byzantijnse staatsman Theodore Metochites. Een van de beste voorbeelden van de Palaiologische renaissancekunst is hier te vinden. de mozaïeken van de kerk. Nadat Istanbul was veroverd, werd de kerk omgebouwd tot de Kariye-moskee, en de fresco's en mozaïeken binnenin werden bedekt met pleister. De fresco's werden ontdekt tijdens een langdurig restauratieproces, nadat de moskee in 1945 in een museum was veranderd. De Kariye-moskee, die is omgebouwd tot een museum terwijl er nog steeds grootschalige restauratiewerkzaamheden plaatsvinden, blijft tot 2020 gesloten.

 

De Sultan Ahmet-moskee (ook wel bekend als de Blauwe Moskee)

De Sultanahmet-moskee, ook bekend als de Blauwe Moskee, is een actieve moskee uit de Ottomaanse periode, gelegen in de wijk Fatih op het Sultanahmet-plein. De moskee werd in de vroege moderne tijd gebouwd, tussen 1609 en 1616, in opdracht van sultan Ahmet I. Het interieur is versierd met prachtige mozaïeken en mozaïekkoepels. De stad Iznik in Turkije is beroemd om de uitstekende kwaliteit van de Iznik-tegels, waarbij blauw de dominante kleur is. Meer dan 20.000 tegels met meer dan 50 verschillende tulpenmotieven sieren de lagere niveaus. Het grote aantal minaretten (zes) is een ander opvallend kenmerk van de moskee, omdat dit past bij de grootsheid van de moskee en de overweldigende interieurdecoratie.

 

De Süleymaniye-moskee

De beroemde architect Sinan kreeg van sultan Süleyman (Süleyman de Prachtvolle) de opdracht om de Süleymaniye-moskee te bouwen, een van de belangrijkste keizerlijke moskeeën uit de Ottomaanse periode. De Süleymaniye-moskee, gelegen op een heuvel met uitzicht over heel Constantinopel, is indrukwekkend en majestueus vanwege de strategische ligging. Tot de bouw van de Camlica-moskee in 2019 was het de grootste moskee van Istanbul.

Van

De Akdamar-kerk

De Akdamar-kerk werd tussen 915 en 921 gebouwd op het eiland Akdamar, dat deel uitmaakt van het Vanmeer in de provincie Van, in het oosten van Turkije. Bischop Manuel, een architect, kreeg de opdracht voor het project nadat het was opgedragen door Gagik I Ardzruni, de koning van Armenië. Het "Hripsime-type" wordt gekenmerkt door het gebruik van rode, gehakte tufsteen en het ontwerp dat lijkt op een vierbladige klaver. Architectonische reliëfs die religieuze scènes uitbeelden, sieren de buitenkant van de kerk. Ze worden algemeen beschouwd als een van de mooiste voorbeelden van middeleeuwse kunst. De binnenmuren waren versierd met fresco's met Bijbelse thema's. Hoewel het sinds 2007 een museum is (en toen voorgoed werd gesloten), is de kerk nog steeds... één keer per jaar geopend voor religieuze diensten.

 

Antalya

Sint-Niklaaskerk

Myra, een oude stad in het huidige zuidoosten van Turkije, herbergt de Sint-Niklaaskerk, een oude Oost-Romeinse basiliek. Het gebouw werd in 520 na Christus gebouwd bovenop het graf van Sint-Nikolaas, die tegenwoordig beter bekend is als de Kerstman. De kerk is niet alleen belangrijk als plaats van aanbidding, maar ook omdat het een prachtig voorbeeld is van Byzantijnse architectuur en enkele van de mooiste fresco's van heel Turkije bevat.

 
Trabzon
Het Sumela-klooster

Het orthodoxe Sumela-klooster is te vinden in het Zigana-gebergte in de provincie Trabzon, Turkije, aan de noordelijke kust van de Zwarte Zee. De exacte datum van de bouw van het klooster is onbekend, maar men gaat ervan uit dat de bouw in de 4e eeuw is begonnen, tijdens het bewind van keizer Theodosius I. Het klooster is een indrukwekkend bouwwerk, gebouwd op rotsen en bereikbaar via een pad door het bos, en is vooral bekend om de fresco's uit de 18e eeuw die Bijbelse scènes uit het leven van Christus en de Maagd Maria weergeven. Het klooster werd in 1923 gesloten en omgebouwd tot een museum, maar op 15 augustus 2010 werd er voor het eerst sinds die tijd weer een orthodoxe mis gehouden.

 EdirneDe Selimiye-moskee

De vierkante moskee is een architectonisch meesterwerk, met een enkele, imposante koepel en vier slanke minaretten. Het staat op de UNESCO-werelderfgoedlijst. De architect Sinan, die in de 16e eeuw leefde, ten tijde van de bloeiperiode van het Ottomaanse Rijk onder het bewind van Süleyman de Prachtvolle, is ongetwijfeld de meest bekende architect uit de Ottomaanse periode. Edirne, voorheen bekend als Hadrianopolis, was de Ottomaanse hoofdstad vóór Istanbul en herbergt de Selimiye-moskee. De Selimiye-moskee was, volgens de architect zelf, Sinans grootste meesterwerk. Op tachtigjarige leeftijd, tijdens het bewind van sultan Selim II, bouwde hij de Selimiye-moskee (1568–1575).

Sinans talent als stadsplanner blijkt verder uit de opvallende locatie van de moskee, waardoor deze van veraf bewonderd kan worden. Als het beste voorbeeld van een moskee met acht zuilen is dit bouwwerk het hoogtepunt van zijn plannen met een centrale koepel, waarbij een grote centrale koepel boven acht massieve zuilen uittorent en daartussen indrukwekkende, verdiepte arcades zijn aangebracht. Kenmerkend voor het Ottomaanse moskeeontwerp zijn de hoge, elegante koepels en de torenhoge, slanke minaretten. De Selimiye-moskee is daarentegen een van de mooiste en historisch belangrijkste moskeeën ter wereld. Het is een enorm complex dat een moskee, twee vierkante madrasa's, een winkelgalerij (arasta) en een theologische school omvat. Het gebouw meet 190 meter bij 130 meter. De constructie wordt ondersteund door acht enorme zuilen en acht kleinere muqarnas-koepels. De muqarnas lopen naar buiten uit en steken omhoog, waardoor een bijzondere, uitwaaierende structuur ontstaat en er meer vloeroppervlakte onder ontstaat, zodat de aandacht direct naar de koepel wordt getrokken.

 AnkaraHaci Bayram-moskee

Ulus, een wijk aan de rand van de citadel van Ankara, herbergt de Haci Bayram-moskee. In dit gebied werd in 1923 het eerste Turkse parlementsgebouw gebouwd. Het maakt deel uit van een traditioneel historisch stadsplan dat ook Ottomaanse en vroeg-republikeinse gebouwen omvat, zoals de Haci Bayram-moskee en de tempel van Augustus. De wijk ligt op een heuvel die ooit een grafheuvel was. Zowel de heidense als de moslimgemeenschap hebben deze locatie sinds de 8e eeuw v.Chr. in ere gehouden, toen het diende als de Akropolis van het oude Ankyra.

De Haci Bayram-moskee, die dateert uit de 15e eeuw, is een van de belangrijkste moskeeën in Ankara en speelt nog steeds een belangrijke rol in het religieuze leven van de stad. In de achttiende eeuw onderging de moskee een transformatie, waardoor deze een uiterlijk kreeg dat doet denken aan een moskee uit de late moderne tijd. Het ontbreken van een koepel en het gebruik van een houten plafond zijn de meest opvallende architectonische kenmerken van de moskee. Ontwerper Mehmet Bey was verantwoordelijk voor de bouw.

 

Waterreservoirs en aquaducten

Istanboel

Basilica-cistern 

De Basiliekcisterne is het grootste en oudste ondergrondse waterreservoir van Istanbul dat nog steeds in gebruik is. In het zuidwesten van de Hagia Sophia, op de Eerste Heuvel, bevindt zich de cisterne. Voordat de cisterne werd gebouwd, stond er een enorme basiliek, die in de derde en vierde eeuw voor Christus werd opgericht tijdens de vroege Romeinse periode als een belangrijk centrum voor handel, rechtspraak en kunst. In 476 woedde er een brand in het gebouw, waardoor het voorgoed buiten gebruik raakte. In de vroege zesde eeuw, tijdens het bewind van keizer Justinianus I, werd de Basiliekcisterne gebouwd. De cisterne voorzag het Grote Paleis en andere nabijgelegen gebouwen van water, waaronder tuinen, binnenplaatsen en paleizen. Het water werd aangevoerd vanuit Belgrado. Het bos, dat op 20 kilometer afstand lag, werd gebruikt om de waterreservoirs te vullen. Het Yerebatan-paleis (Yerebatan Sarayi) is 138 meter lang en 64 meter breed en wordt ondersteund door 336 zuilen die uit andere oude bouwwerken zijn verplaatst. Er wordt geschat dat er 100.000 ton water in het reservoir kan worden opgeslagen. Het Topkapi-paleis ontving zijn watervoorziening uit dit reservoir, het enige oude reservoir dat nog steeds in gebruik is in de moderne tijd. In 1985 werd het reservoir gerenoveerd en werden er houten loopbruggen aangelegd; het bouwwerk is sinds 1987 een museum.

 

Uzunkemer (het lange aquaduct)

In 1563, tijdens het bewind van sultan Süleyman de Prachtvolle, liet de architect Sinan het Lange Aquaduct bouwen als onderdeel van het Kirkcesme-watersysteem. Dit was het grootste project waaraan deze bekende architect ooit had gewerkt. De gebouwen langs de waterleiding werden beschadigd door de verwoestende overstromingen van datzelfde jaar, maar ze werden snel hersteld. Daarom kunnen we aannemen dat het Kirkcesme-watersysteem in 1564 voltooid was. Het Belgrado-bos ligt in het noorden van Istanbul, en dit systeem verzamelt oppervlaktewater uit de omgeving en transporteert het naar de stad. De westelijke en oostelijke takken zijn de belangrijkste onderdelen van het systeem. Het Lange Aquaduct bevindt zich in het westen. Het systeem bestaat in totaal uit 33 enorme aquaducten. Een van deze aquaducten, bekend als het Lange Aquaduct, heeft 97 afzonderlijke bogen om water onder de grond door te leiden. Het is 711 meter lang en 25 meter hoog.

 

Kirikkemer (het beschadigde aquaduct)

De Kirikkemer-aquaduct, een beschadigd aquaduct, is een onderdeel van het Kirikcesme-watersysteem van Sinan, dat in 1564 voltooid werd. Om water door de hele stad te transporteren, maakt het Kirikcesme-watersysteem gebruik van 33 aquaducten en 55.374 meter aan leidingen. Het systeem heeft twee takken: een naar het oosten en een naar het westen, en verzamelt water uit bronnen in het noordelijke deel van de stad. In Kemerburgaz, aan de oostelijke tak van de leiding, bevindt zich het beschadigde aquaduct. Het is 207 meter lang en 35 meter hoog, waardoor het het hoogste aquaduct in het systeem is. Drie van de bogen zijn met zekerheid geïdentificeerd als overblijfselen uit de late Romeinse tijd. Vanwege de abrupte bocht van 90 graden na een bepaald punt wordt het aquaduct ook wel Kirik (beschadigd) genoemd. Het gebogen aquaduct van Eger heeft zijn onhandige bijnamen meer dan verdiend.

 

Het Valens-aquaduct

Het oude waterdistributiesysteem van Istanbul omvat het Valens-aquaduct. Het Thracische watersysteem, waarvan nog overblijfselen bestaan, is het grootste bekende oude waterdistributienetwerk. Het Valens-aquaduct bracht water van het Thracische schiereiland naar het centrum van de stad, waar het de Nymphaeum Maximum in het Theodosiusforum (Beyazitplein) vulde en vervolgens de Binbirdirek-cistern. Tijdens de regering van de Romeinse keizer Valens werd het bouwwerk voltooid (364–378). De oorspronkelijke lengte van het bouwwerk was waarschijnlijk ongeveer 971 meter en de hoogte waarschijnlijk ongeveer 27 meter. In de Middeleeuwen werd het systeem nog steeds gebruikt, ondanks verschillende onderbrekingen in de watertoevoer als gevolg van aardbevingen en oorlog. Het aquaduct werd in de 15e eeuw onderdeel van het belangrijkste waterdistributiesysteem van de stad (tijdens het bewind van sultan Mehmet II).

Ziekenhuizen en badhuizen

Sivas

De Divrigi-moskee en het bijbehorende ziekenhuis

Het is een indrukwekkend moskee-/ziekenhuiscomplex. In de provincie Sivas bevindt zich het kasteel van Divrigi, evenals de moskee en het ziekenhuis van Divrigi. Turan Melek, de vrouw van Ahmet Shah, stichtte in 1228-1229 het ziekenhuis, dat twee verdiepingen heeft; de architect Hurrem Shah ontwierp ook de moskee. Zowel Ahmet Shah als Turan Melek werden in het graf van het ziekenhuis begraven. De gewelfde constructie en de gebeeldhouwde versieringen zijn twee van de meest opvallende kenmerken van het complex. Zuilengangen, mihrabs, minbars en pijlers zijn allemaal rijkelijk versierd. Dankzij de vele voorbeelden van traditioneel Anatolisch steenhouwwerk, naast de architectuur, heeft het complex een plaats gekregen op de UNESCO-lijst van werelderfgoed.

 

Amasya

Darussifa (ziekenhuis en verpleeginrichting)

Darussifa is gevestigd in Amasya, Turkije, aan de kust van de Zwarte Zee, en is een gezondheids- en wellnesscentrum dat tevens als opvangcentrum dient. Het werd begin in de 14e eeuw gebouwd door Idiz Hatun, ter ere van haar echtgenoot, sultan Olcayto, tijdens de heerschappij van het Ilkanaat. Het was een medisch centrum waar zowel behandelingen als onderwijs werden gegeven, en waar patiënten kosteloos gebruik konden maken van de diensten, in navolging van het model van filantropische stichtingen die veel voorkomen in de Turks-islamitische cultuur. Darussifa, wat ‘poort van gezondheid’ betekent, is een directe vertaling van het Arabische woord. Het gebouw heeft gewelfde gangen en kamers, en een binnenplaats met aan twee zijden bogen. Het gebouw lijkt op een traditionele islamitische school of madrasa. Sabuncuzade Serafeddin bin Ali, een vooraanstaande arts, volgde daar zijn medische opleiding. Het boek dat hij schreef, Kitab-ul Cerrahiya-i lhaniyye (Het boek over chirurgie van het Ilkanaat), maakte hem beroemd. De geschiedenis van het gebouw, waarin muziek werd gebruikt als therapie voor mensen met psychische aandoeningen, komt tot uiting in het huidige gebruik van muziektherapie. Sinds 1997 fungeert het gebouw als de gemeentelijke muziekschool en is het sindsdien onafgebroken in gebruik.

 

Bursa

De oude thermale baden van Bursa

Bursa, ook bekend als het oude Prusa, is een historische stad in het noordwesten van Turkije, die bekendstaat om zijn natuurlijke warmwaterbronnen. Cekirge, een dorp in Turkije, is beroemd om zijn therapeutische warmwaterbronnen en heeft tal van badhuizen die verspreid over de stad te vinden zijn. In de zesde eeuw, tijdens het bewind van de Oost-Romeinse keizer Justinianus I, werden de oorspronkelijke badhuizen van Cekirge gebouwd. In de daaropvolgende eeuwen, tijdens de Ottomaanse periode, werden de Byzantijnse badhuizen met koepeldaken gerenoveerd en uitgebreid door sultan Bayezid II, en vandaag de dag trekken ze nog steeds veel toeristen aan. Het "zilverwater" van Bursa zou afkomstig zijn van de mythische berg Olympus in Mysië en wordt gebruikt in veel van de oude badhuizen van de stad. Turkse baden.

 

Iznik

De badhuizen van Ismail Bey

Ismail Bey, een vooraanstaand persoon in de lokale gemeenschap, zou een klein hamam (Turks bad) in de buurt van de Istanbulse Poort van Iznik hebben gebruikt als zijn persoonlijke badhuis. De koepels van de badhuizen, die tussen de 15e en 16e eeuw werden gebouwd, staan bekend om hun schoonheid.

 
Fonteinen
Duitse fontein

De Duitse Fontein (ook wel de Keizerfontein genoemd) is een van de vele historische fonteinen op het Sultanahmetplein in het historische deel van Istanbul. Tussen 1988 en 1901 werd de fontein met de hand gemaakt in Duitsland en vervolgens naar Istanbul verscheept, waar hij werd gemonteerd. Keizer Wilhelm II van Duitsland gaf opdracht voor de bouw van deze achthoekige fontein in neobyzantijnse stijl, als geschenk voor de stad Berlijn. Gouden mozaïeken sieren het interieur van het plafond van de koepel.

 De fontein van Mihrisah Sultan

Deze fontein bevindt zich in het paviljoen in de wijk Kucuksu en werd in 1806 in opdracht van sultan Selim III gebouwd ter ere van zijn moeder, Mihrisah Sultan. Het gebouw, dat dicht bij de Bosporus ligt, is een symbool geworden van de omgeving, omdat het vaak te zien is op oude tekeningen van de streek.

Een reis die helemaal op uw wensen is afgestemd.

Vertel ons wat.
raakt je.

Geef aan welke data u het liefst zou willen reizen, welke plaatsen u graag zou willen bezoeken en welke details voor u belangrijk zijn. Ons lokale team helpt u bij het samenstellen van de perfecte reis.

Neem contact met ons op via WhatsApp.

Uw reis begint met een gesprek.

Laten we Turkije tot een succes maken.met vriendelijke groet.

Neem contact op met onze reisadviseurs.