Dolina Göreme w Kapadocji. To idealne miejsce dla osób poszukujących ustronności. Położone 17 km od Newşehir i 6 km od Ürgüp, znajduje się na wysokości 1100 metrów nad poziomem morza. Chociaż znaczenie nazwy „Goreme” nie jest do końca jasne, uważa się, że może pochodzić od zniekształconej nazwy Korama, nadanej przez wczesnych chrześcijan, którzy uciekli przed Arabami i znaleźli tam schronienie. Goreme było miejscem narodzin męczennika, świętego Hieronima.
Muzeum na wolnym powietrzu w Göreme, Kapadocja.
W tej dolinie można zobaczyć najstarsze przykłady kościołów bizantyjskich, które służyły jako miejsce szkolenia misjonarzy. Dolina Göreme liczy około 200 kościołów i jest skansenem, idealnym miejscem na wycieczki po Kapadocji. Liczba kościołów zaczęła rosnąć, gdy św. Paweł (10–67) postanowił wykorzystać ten obszar do szkolenia misjonarzy. W muzeum można zobaczyć wiele kościołów, takich jak: klasztor mnichów i mniszek, kaplica św. Bazylego, Kościół Jabłoni, Kościół św. Barbary, Kościół Węża, Ciemny Kościół, Kościół Sandałowy, Kościół z Klamrą i inne.
W odosobnieniu, na terenie Göreme w Kapadocji, żyli w II wieku n.e. ascetyczni mnisi. Stanowili oni znaczącą grupę społeczną, odrębną od klasztorów i kościołów. Obecność charyzmatycznych duchownych przyczyniła się do tego, że w III wieku Kapadocja stała się centrum życia religijnego i myśli religijnej.
Ten obszar zyskał sławę jako miejsce urodzenia trzech ważnych postaci duchownych w następnym stuleciu. Bazyli, biskup Kaisarei; jego brat, Grzegorz, biskup Nyssy; oraz Grzegorz, biskup Nazjanzu, znany również jako „Wielki”, powrócił do swojego rodzinnego miasta, Kaisarei, stolicy regionu Kapadocji, aby żyć tam jako mnich. Odegrał również znaczącą rolę w szerzeniu ideałów życia monastycznego.
W okresie między 4 a 13 wiekiem życie w klasztorach przeżywało swój rozkwit. GöremePrawie każdy fragment odsłoniętej skały został przekształcony w miejsce kultu, kaplicę, kawiarnię lub miejsce do odpoczynku. Pierwotna lokalizacja tego modelu edukacyjnego znajduje się w tym samym miejscu, co współczesne Muzeum na Wolnym Powietrzu w Göreme. Do dekoracji kościołów wykorzystano dwa odrębne style. Jednym z nich jest malowanie bezpośrednio na skale, drugim – technika fresku secco (tempera). Nauki kościoła opierają się na Biblii i przykładzie Jezusa Chrystusa. Klasztor Dziewcząt i Chłopców, kościół św. Bazylego, kościół Elmali, kościół św. Barbary, kościół Wężowy, kościół Maltańskich Krzyżowców, Ciemny Kościół, kościół św. Katarzyny, kościół Carikli i kościół Tokali to tylko niektóre z budowli, które tworzą ten kompleks. Muzeum na świeżym powietrzu w Göreme. W 1967 roku obszar ten został udostępniony zwiedzającym.
MUZEUM NA WOLNYM POWIETRZU W GÖREME, TURCJA
Kościół w Tokali
Kościół Buckle, znany również jako kościół Tokali, jest największy w Göreme. Prace renowacyjne w tym kościele zostały ostatecznie zakończone w latach 1980. Kościół Mar Yakub, położony w regionie Tur Abdin, w pobliżu współczesnego Mardin, jest jedynym zachowanym przykładem jego pierwotnej architektury.
W IX wieku artyści stworzyli „lokalne” freski, które zdobiły główną nawę kościoła; w XI wieku trzy absydy zostały ozdobione „metropolitalnymi” freskami. Wewnątrz kościoła niektóre freski przedstawiają sceny z życia dwunastu apostołów, innych świętych oraz samego Jezusa. Pod nawą kościoła znajduje się krypta.
Kościół w Tokali składa się z czterech części: starego kościoła, nowego kościoła (który jest znacznie większy), kaplicy Parekklesion (która jest mniejsza) oraz dolnego kościoła. W 10 wieku rozpoczęto budowę tego, co obecnie znamy jako stary kościół. Początkowo był to prosty kościół z sklepieniem kolebkowym i jedną nawą. Kiedy pod koniec 10 lub na początku 11 wieku zbudowano nowy kościół, jego absydę rozebrano. Nie ma bezpośredniego przejścia ze starego kościoła do nowego. Stary kościół jest ozdobiony pasami w bladych odcieniach czerwieni i zieleni, przedstawiającymi sceny z Nowego Testamentu oraz wizerunki niektórych świętych.
Na panelach nowej świątyni dominują sceny z Nowego Testamentu, cuda Chrystusa, wizerunki pierwszych diakonów, epizody z życia św. Bazylego (jednego z Ojców Kapadockich), przedstawienia Leadesa (jednego ze Czterdziestu Męczenników) oraz św. Menasa. Wszystkie te obrazy zostały namalowane głębokim indygo przy użyciu pigmentów pozyskiwanych z lapis lazuli z Badachszanu. Realizacja tego przedsięwzięcia musiała być bardzo kosztowna. Aby zilustrować wartość lapis lazuli, szacuje się, że sam ten materiał jest wart około 31.5 funtów złota. Naukowcy wysunęli przypuszczenia dotyczące tożsamości darczyńców, a wielu z nich wskazuje na rodzinę Phokades, zamożną rodzinę z Kapadocji. Nie ma jednak żadnych dowodów, które mogłyby to potwierdzić.
Łuki i arkady w stylu wschodnim wykorzystano do dekoracji Nowego Kościoła, który powstał poprzez przebudowę wschodniej ściany Starego Kościoła. Paraklesion to mała kaplica z sklepieniem kolebkowym i pojedynczą absydą, znajdująca się po lewej stronie głównej części Nowego Kościoła. W dolnej części kościoła znajdują się trzy nawy, a jedna z nich prowadzi do krypty.
Muzeum na Wolnym Powietrzu w Göreme – lokalizacja.
Kościół w Elmali
Kościół w Elmali, znany również jako Kościół Jabłkowy, to skromna, wykuta w skale budowla o znaczeniu religijnym. Budowla, która pochodzi z około 1050 roku, charakteryzuje się greckim krzyżem wyrytym w każdej z czterech asymetrycznych kolumn, które podtrzymują centralną kopułę. Mimo że kościół został odrestaurowany w 1991 roku, freski nadal się łuszczą, odsłaniając znajdujące się pod nimi malowidła. Na ścianach kościoła przedstawione są święci, biskupi i męczennicy. …a po prawej stronie ołtarza znajduje się wizerunek Ostatniej Wieczerzy, włącznie z rybą (w języku greckim litery Y oznaczają „Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel”). Nazwa kościoła pochodzi albo od drzewa jabłoni, które kiedyś rosło w pobliżu, albo od czerwonej kuli, którą trzyma Archanioł Michał na szczycie kopuły. Uważa się powszechnie, że nazwa tej świątyni, położonej przy głównej apsydzie, pochodzi od jednego z tych dwóch źródeł.
Kościół św. Barbary w Azizie
Kościół św. Barbary (znany również jako kościół Azize Barbara) jest poświęcony Barbarze, greckiej męczennicy, której ojciec zamknął ją, aby odizolować od chrześcijaństwa. Mimo to Barbara mogła wyznawać swoją wiarę, a w rezultacie jej ojciec ją torturował, a ostatecznie zabił.
Kościół, wzniesiony w 1100 roku, mógł być poświęcony pamięci męczennika. Jego architektura jest podobna do architektury kościoła w Carikli. Posiada centralną apsydę, dwie boczne apsydy i dwa filary podtrzymujące sklepienie krzyżowe. Wewnątrz sklepienia znajduje się wizerunek Chrystusa siedzącego na tronie. Sklepienie zdobią geometryczne wzory namalowane czerwoną ochrą bezpośrednio na skale, co ma symboliczne znaczenie. Na innym fresku przedstawiono dużą szarańczę, która może symbolizować zło, odpieraną przez dwa krzyże. Na fresku na północnej ścianie kościoła przedstawiono świętych Jerzego i Teodora, jadących na koniach, walczących ze smokiem i wężem. Aby stworzyć wrażenie, że do budowy użyto ciętych kamieni, mnisi… rysował linie na skałach za pomocą czerwonej ochry.
Kościół w Yilanli.
Kościół Yilanli, znany również jako Kościół Węża, to skromna budowla z długą, niską nawą i sklepionym, beczkowym sufitem. Fresk przedstawiający świętych Teodora i Jerzego, którzy pokonują smoka, zainspirował nazwę kościoła (lub wizerunek węża, jak przedstawiono go na fresku). W kościele znajduje się również fresk przedstawiający Konstantyna i Helenę, matkę cesarza, trzymających Prawdziwy Krzyż. Niektórzy twierdzą, że Helena miała sen, w którym zobaczyła krzyż, na którym ukrzyżowano Jezusa, i że fragment tego krzyża jest nadal zakopany pod Hagia Sophia w Stambule. Fragmenty krzyża można również znaleźć w Bazylice św. Piotra w Rzymie i w Kościele Grobu Świętego w Jerozolimie. Onufry, którego wizerunek zdobi ścianę nad wejściem, po jego prawej stronie, to kolejny intrygujący portret. Jako pustelnik żyjący na egipskiej pustyni w pobliżu Teb, święty ten jest zwykle przedstawiany z długą, siwą brodą i jedynie liściem figowym zakrywającym jego głowę.
Kościół w Karanliku
Kościół Karanlik, znany również jako Ciemny Kościół, był kompleksem klasztornym założonym w 11 wieku. Charakteryzuje go pojedyncza, główna apsida, dwie boczne apsydy i cztery kolumny, a całość przykryta jest kopułą. Na ścianach przedstawiono sceny takie jak: Chrystus Król, narodziny Jezusa, pokłon Trzech Króli, namaszczenie Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy, zdrada Judy, ukrzyżowanie i zmartwychwstanie.
Do lat 1950, po tureckiej inwazji, budynek służył jako gołębnik. Te freski przedstawiające sceny z Nowego Testamentu są najlepiej zachowane w całej Kapadocji i stanowią doskonały przykład sztuki bizantyjskiej z 11 wieku, po 14 latach usuwania gołębich odchodów ze ścian. Jednakże, przedsionek kościoła zawalił się, odsłaniając jego sklepienie. Fresk przedstawiający Wniebowstąpienie Chrystusa i Błogosławieństwo Świętych został poważnie uszkodzony, podczas gdy inne sceny zachowały się tylko częściowo. Możliwe, że kościół zawdzięcza swoją nazwę maleńkiemu oknu w przedsionku, przez które wpada bardzo mało naturalnego światła. Ta cecha przyczynia się do trwałości pigmentów i ich bogactwa kolorów. na przestrzeni lat.
Kościół w Carikli
Kościół jest znany jako Carikli (Kościół ze Śladami Stóp), ponieważ u jego wejścia, u podstawy fresku przedstawiającego Wniebowstąpienie, widnieją dwa odciski stóp (uważa się, że ten fresk jest dokładną kopią fresku znajdującego się w Kościele Wniebowstąpienia w Jerozolimie). Kościół i Karanlik Kilise znajdują się w tej samej skale, z której zostały wykute. Wiele legend dotyczących samych odcisków stóp nie może zostać potwierdzonych. Kościół ma kształt krzyża, a jego sklepienia krzyżują się ze sobą. Freski z 11 wieku przedstawiają sceny z Nowego Testamentu, w tym wizerunki czterech ewangelistów, Narodzenie i Ukrzyżowanie, Chrzest oraz Pokłon Trzech Króli.







